Σοφία Μουτίδου. Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
Σοφία Μουτίδου. Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
ΣΟΦΙΑ ΜΟΥΤΙΔΟΥ

Σοφία Μουτίδου: «Φυσικά και με πληγώνει το δημόσιο bullying που δέχομαι»

Η Σοφία Μουτίδου δεν είναι απλά μια ηθοποιός. Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να εκτίθεται, να έχει κοινό, να μοιράζεται τις σκέψεις της. Κι έχει βρει έναν δικό της τρόπο να βλέπει τα πράγματα ακόμα κι όταν η ζωή της φέρεται σκληρά. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ζει στην Αθήνα, στην πλατεία Αμερικής. Είναι 47 χρόνων. 

«Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Ηταν πολύ ωραία. Χωματόδρομος, μια παρέα 30-40 παιδιών, παίζαμε όλη μέρα, ποδήλατα, παιχνίδια, παρέες. Ημουν ένα χαρούμενο παιδί, με χιούμορ. Στεναχωριέμαι που η κόρη μου μεγαλώνει σε διαμέρισμα. 

Παράλληλα ήμουν και καλή μαθήτρια, top, φλώρος, φυτό. Διάβαζα πολύ. Και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο και στο λύκειο και στο πανεπιστήμιο. Εχω βάλει το πτυχίο στον τοίχο. Ακουγα τους γονείς μου, δεν ήμουν επαναστάτρια. Απαξ και ο πατέρας μου μου είπε ότι πρέπει να τελειώσω μια πανεπιστημιακή σχολή, το έκανα. Τέλειωσα τη Νομική και μετά κατέβηκα στην Αθήνα να γίνω ηθοποιός -πήγα στη σχολή του Εμπρός.

Επέλεξα τον λεγόμενο εμπορικό τομέα του θεάτρου, ήταν στη φύση μου. Είμαι κοινωνική, ζωηρή, δεν μπορώ τα καταγώγια, τις ομάδες, τα πολύ ψαγμένα

Ηθοποιός ήθελα να γίνω από πέντε χρόνων. Ημουν ξεκάθαρη στα θέλω μου. Απλώς δεν είχα τα κότσια. Μου άρεσε να εκτίθεμαι και να λέω ιστορίες σε κόσμο. Να είμαι εγώ στο παράθυρο και οι άλλοι από κάτω. Ηταν πολύ έντονο όλο αυτό. Η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά και ο μπαμπάς μου ανθρακωρύχος». 

«Ευθυνόφοβος ο πατέρας μου δεν θα μπορούσε να με εμποδίσει να ασχοληθώ με το θέατρο. Απλώς ήθελε να προηγηθεί το πτυχίο. Η μητέρα μου που είχε καταλάβει την αγάπη μου προς αυτό, δυστυχώς δεν πρόλαβε να με δει ποτέ, γιατί πέθανε -ήμουν είκοσι. Ηξερε ότι αυτός ήταν ο στόχος της ζωής μου. Ο μπαμπάς μου που το είχε άγχος, με είδε. Αλλά ήταν πολύ φοβισμένος για τον χώρο και κυρίως για το οικονομικό -ήταν ένας φοβισμένος, τρομοκρατημένος άνθρωπος, πάντα. Νομίζω ότι δεν μου άρεσε πολύ το κλίμα στο σπίτι μου, κι έφυγα. Ο πατέρας μου ήταν λίγο αυταρχικός και αρκετά αυστηρός -δεν την πάλεψα. 

 

 

Δεν είχα ποτέ κανένα όνειρο, κανέναν στόχο στην υποκριτική. Δεν είχα νταλκάδες με ρόλους, σκηνοθέτες. Είχα τον εαυτό μου και πόσο πολύ μου άρεσε να εκτίθεμαι. Μέσα στη σχολή φάνηκε η ροπή μου προς την κωμωδία, όχι σαν ηθοποιός, σαν άνθρωπος. Κάποιοι άνθρωποι είναι αστείοι από μόνοι τους. Επέλεξα τον λεγόμενο εμπορικό τομέα του θεάτρου, ήταν στη φύση μου. Είμαι κοινωνική, ζωηρή, δεν μπορώ τα καταγώγια, τις ομάδες, τα πολύ ψαγμένα. Δεν μου άρεσε τίποτα από ό,τι έβλεπα, ούτε τώρα μου αρέσει. Είμαι αλλεργική στο δήθεν, το σιχαίνομαι το δήθεν... Γι΄αυτό και προτιμούσα την καθαρότητα του εμπορικού θεάτρου. Πουλάω, αγοράζεις, τόσο ωμά. Πάνω στη σκηνή δίνω αυτό που θέλω και μπορώ. Θέλω να μιλάω στο κοινό, να λέω ιστορίες. Ο παππούς μου, στην Τουρκία, πριν έρθουν στην Ελλάδα, ήταν stand-up comedian... Δηλαδή; Στους γάμους, με ένα μικρόφωνο στο χέρι, άνοιγε prima vista τα δώρα και τα σχολίαζε, κάνοντας αστεία. Αυτή την κωμική φλέβα την είχε η μάνα μου κι έτσι την κληρονόμησα κι εγώ. Ηταν όνειρό της να με δει κόσμος, θεωρούσε ότι έχω ταλέντο». 

Φωτογραφία: NDP
Φωτογραφία: NDP

«Αυτοπεποίθηση δεν είχα, με τον μπαμπά μου δεν χωρούσε αυτοπεποίθηση. Πάντα αισθανόσουν λίγος. Με μεγάλωσε με τον φόβο, μην πας εδώ, μην πας εκεί, μην πεις ότι είσαι αριστερή... Οι γονείς μου ήταν πασοκτζήδες, εγώ ήμουν αριστερή. Ολα στη ζωή μου ήταν μην. Κι έκανα το αντίθετο. Στο θέμα του θεάτρου είχα αυτοπεποίθηση όχι γιατί πίστευα σε μένα αλλά γιατί το ήθελα τόσο πολύ. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτώ εμπόδιο... 

Σε μια παράσταση, ένας σκηνοθέτης με έβαλε να πάρω κάποια κομμάτια πάνω μου και οι άλλοι να είναι πίσω μου σαν χορευτικό, αλλά με δικά του κείμενα. Είδα όμως ότι αυτό δεν γίνεται με κείμενα αλλουνού. Ζήτησα την άδεια να παρέμβω, και κατάλαβα ότι με τα δικά μου η αντίδραση ήταν μεγαλύτερη. Τόλμησα μετά με έναν κολλητό μου να το κάνουμε κι ύστερα συνέχισα μόνη μου. Δεν έγραφα ποτέ. Τώρα γράφω για τα stand-up μου. Κάθε τι που λέω είναι γραμμένο, με ακρίβεια. Απλώς λόγω εμπειρίας, και επειδή η παράσταση είναι διαδραστική, μπορεί να αυτοσχεδιάσω». 

Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης

«Η αναγνωρισιμότητά μου έπαιξε ρόλο αλλά κυρίως το youtube είναι αυτό που έφερε τον κόσμο κοντά μου, όχι πια σαν καλλιτέχνη αλλά σαν άνθρωπο. Αρέσει στον κόσμο να σε γνωρίζει από μέσα. Εγώ έκανα το κανάλι στο youtube γιατί κάναμε πάντα βίντεο με την παρέα μου. Δεν ήξερα ότι μπορώ να πάρω χώρο και να φτιάξω το δικό μου. Ενας φίλος μου έδωσε την ιδέα, πήρα μια κάμερα, φώτα και ξεκίνησα. 

Αυτά τα hate comments που έχω είναι δυσβάσταχτα μερικές φορές. Ο κόσμος βγάζει τόση κακία μέσα στην ανωνυμία

Αυτή την εποχή έχω πέσει. Μετά από δύο χρόνια από 100-150 χιλιάδες θεάσεις είμαι στις 50.000. Αυτό οφείλεται καταρχάς γιατί ότι όταν ξεκίνησα δεν υπήρχαν τόσοι youtubers, και επιπλέον στην πορεία άλλαξε το περιεχόμενο των βίντεο. Στην αρχή ήταν ένα αντικαταθλιπτικό κανάλι και κάναμε πλάκα. Αλλά επειδή είμαι ευαίσθητη σε κοινωνικά ζητήματα, τώρα έχει πάρει μια ροπή προς τα εκεί, οπότε ο κόσμος φιλτράρεται. Οι 50-60 χιλιάδες που μείνανε, που μέσα στην πορεία του χρόνου ξαναγίνονται εκατό, είναι πιστοί, σταθεροί, τζιχαντιστές, είναι αυτοί που θα ακούσουν ό,τι και να πω. Ποτέ δεν με ενδιέφερε αν θα εκτεθώ παραπάνω, ποτέ». 

«Κατεβαίνω υποψήφια με την Φώφη Γεννηματά, στην Α΄Θεσσαλονίκης. Παρ΄ότι αριστερή, κατεβαίνω με το ΚΙΝΑΛ γιατί νοιώθω ότι είναι πιο χαλαρά εκεί. Πέσαν να με φάνε, δεν με νοιάζει. Το κόμμα είναι πολυσυλλεκτικό. 

Τα βαριά υβριστικά σχόλια, το δημόσιο αυτό μπούλινγκ που δέχομαι φυσικά και πληγώνει, αλλιώς είσαι ζώο

Οταν εκτίθεσαι σε πολύ κόσμο δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους. Αλλο όμως να μου πεις ότι διαφωνείς με την γνώμη μου κι άλλο να μου πεις «καρκίνος να σου’ρθει»... Αυτά τα hate comments που έχω είναι δυσβάσταχτα μερικές φορές. Ο κόσμος βγάζει τόση κακία μέσα στην ανωνυμία. Οταν έσπασα το πόδι μου κάποιος μου΄γραψε «να σπάσεις και το άλλο»... Στην αρχή απαντούσα, τώρα πια όχι. Τελευταίως έχουν πέσει λίβελλοι για το κόμμα, αλλά δεν έχω μπει στην διαδικασία. Ασε που πιστεύω ότι αν πιω καφέ μ΄αυτόν που τα γράφει, μπορεί σε τρία λεπτά να του αλλάξω γνώμη».

Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης
Φωτογραφία: Bovary/Πάνος Μάλλιαρης

«Δεν μου φτάνει η έκθεση, θέλω κι άλλο. Δεν βγάζω όμως τα προσωπικά μου στη φόρα γιατί δεν θέλω να εκμεταλλεύομαι καταστάσεις. Συχνά δέχομαι επιθέσεις ότι δεν έχω ερωτική ζωή, ότι δεν μπορεί να με θέλει εμένα κανείς, μου λένε «πως είσαι έτσι»... Δεν θα κάτσω να αποδείξω αν έχω ή όχι ερωτική ζωή. Ούτε με πληγώνουν, γιατί εγώ ξέρω ότι η ζωή μου είναι αλλιώς. Τα βαριά υβριστικά σχόλια, το δημόσιο αυτό μπούλινγκ που δέχομαι φυσικά και πληγώνει, αλλιώς είσαι ζώο. Απλώς σιγά-σιγά γίνεσαι αλώβητος. Συνήθισα, δεν ιδρώνει πια τ΄αυτί μου. Τα θετικά επιδρούν πολύ στην ζωή μου. Είναι συγκινητικό πόσοι άνθρωποι μου λένε «αν ήξερες πόσο καλό μου έχεις κάνει, πόσο με έχεις βοηθήσει»... 

Από όλη αυτή την έκθεση προστατεύω την κόρη μου, δεν την εκθέτω. Είναι δέκα ετών. Ωστόσο μεγαλώνει μαζί μου, έχει μπει σε καταστάσεις και ορολογίες. Ξέρει, καταλαβαίνει πολλά, είναι σαν προέφηβη ή και έφηβη. Αν πουν κάτι για μένα αμέσως αντιδρά... Εχει τσαμπουκά γιατί έχω κι εγώ κι είχε κι ο μπαμπάς της. Οταν με βλέπει τέλεια, της μειώνω την θαυμαστή εικόνα που έχει για μένα». 

Φωτογραφία: NDP
Φωτογραφία: NDP

«Το φυσικό μου να είμαι ατιμέλητη, να βγω με τις πυτζάμες στο περίπτερο. Αλλά λατρεύω το μόντελινγκ, τα μοντέλα, την απόλυτη ομορφιά, την αρμονία... Μου γράφουν «ξεκίνησες δίαιτα, άρα σε ενοχλούν τα κιλά σου»..  Και ποιον δεν ενοχλούν τα κιλά του;. Αλλο αν θέλω να βγω στην παραλία όπως είμαι. 

Ηταν πολύ δύσκολο να διαχειριστώ αυτό που συνέβη με την πρώην άντρα μου (σ.σ. αυτοκτόνησε) . Ενας θάνατος είναι μια βόμβα μέσα στο σπίτι, πόσο μάλλον όταν γίνεται έτσι όπως έγινε. Με αφορμή αυτό μπήκα σε φόρουμ με πενθούντες ανθρώπους, με ανθρώπους που είχαν άρρωστα τα παιδιά τους και πέθαιναν. Ο κόσμος τραβάει δεινά. 

Ημασταν πολλά χρόνια χωρισμένοι με τον άντρα μου, αλλά είχαμε διατηρήσει μια στενή σχέση, σαν αδέλφια. Μαζί μεγαλώναμε την κόρη μας. Ζούσαμε δίπλα, τρώγαμε μαζί, πηγαίναμε διακοπές μαζί, αλλά δεν ήμασταν ζευγάρι. Οταν ξεκινήσαμε ήταν μεγάλος έρωτας κι επειδή αγαπιόμασταν πολύ, όταν άρχισε ο ψιλοκαβγάς και λες «χωρίζουμε», βλέπεις ότι δεν γίνεται, γιατί είναι άνθρωπος ζωής... Οταν χάθηκε, ήταν σαν να χάθηκε το χέρι μου. Αλλά υπάρχει το παιδί, ένας αγώνας ζωής... Μ΄αρέσει να ζω και στην πορεία καταλαβαίνεις ότι η ζωή νικάει τον θάνατο».

«Εχω αλλάξει δώδεκα σπίτια στο κέντρο της Αθήνας. Τώρα μένω στην Πλατεία Αμερικής και μ΄αρέσει. 

Οχι, δεν έχω την τάση να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα. Αντίθετα είμαι πολύ του ρεύματος, αλλά κανείς δεν το ξέρει.

 

 

Ετυχε να κάνω παιδί. Στο μοντέλο μου δεν ήταν ούτε η οικογένεια ούτε το παιδί. Αλλά έγιναν και τα δύο με πολλή αγάπη. Θέλω τον εαυτό μου. Γι΄αυτό και θέλω να ξεκουραστώ, να δώσω προτεραιότητα στην υγεία μου, ψυχική και σωματική. Να ξαναμαζευτώ, να ξαναοργανωθώ... 

Ο Χάρης (σ.σ. Ρώμας) λέει ότι θα γίνει «Το καφέ της Χαράς», τελείωσε το σενάριο και ψάχνει τον χρόνο που θα το βγάλει. Η τηλεόραση είναι πια δύσκολη, με χαμηλές αμοιβές, αλλά και πολλή δουλειά, ψυχοφθόρα. Θέλεις πέντε δεκάωρα την εβδομάδα για να βγάλεις ένα επεισόδιο. Αλλά είχαμε περάσει πολύ ωραία».

Φωτογραφία: NDP
Φωτογραφία: NDP

«Τώρα κάνω αυτή την κωμωδία «Ηθη και έθιμα εκτός Σένγκεν», μια γρήγορη κωμωδία, με στόχο την ταχύτητα. Ο Αδάμ και η Εύα, μετά το προπατορικό αμάρτημα πρέπει να βρουν σε ποια χώρα θα μείνουν και με την ευκαιρία κάνουν μια πτήση πάνω από την γη για να βρουν τα ήθη και τα έθιμα όσων περισσότερων χωρών γίνεται. Στο τέλος επιλέγουμε την Ελλάδα, φυσικά.

 

 

Είχα πάντα μεγάλο νταλκά με το προπατορικό, σκεφτόμουν εκείνη την ημέρα στον Παράδεισο, έτσι όπως μας την έχουν διδάξει. Μ΄αρέσει ότι αυτή η κατάπωση του μήλου οδήγησε σε όλα μας τα προβλήματα. Η Εύα ήταν η αιτία, η γυναίκα. Μέσα στο έργο του λέει «Αν δεν εμφανιζόμουν εγώ δεν θα έτρωγες ποτέ μήλο;». Και της απαντάει ο Αδάμ: «Δεν θα το έτρωγα. Αφού είπε Οχι, είναι Οχι».
Κι έτσι ήρθε η τιμωρία μας -να πονάμε όταν γεννάμε, να κερδίζουμε με αίμα και όλα τα άλλα». 

«Ναι, η γυναίκα είναι η αιτία όλων, αλλά και εκείνη που τραβάει τα ζόρια. Ούτε εγώ το ήξερα, ένα ανύποπτο κοριτσάκι ήμουν όταν γέννησα κι όταν μπήκα στη φάση να αναλάβω ευθύνες. Αλλά κατάλαβα τελικά ότι η γυναίκα τρώει μεγάλη ήττα και δεν θα αναγνωριστεί ποτέ ο αγώνας της. Ναι μεν έχουν βελτιωθεί τα πράγματα, αλλά πάντα στο πίσω μέρος είναι το ασθενές φύλο, που θα φοβάται την βία του άνδρα ή θα ξενίζει σε μια θέση. Δεν βλέπεις γυναίκες οδηγούς ταξί, λεωφορείου, πας να κάνεις επέμβαση και λες «γυναίκα θα με χειρουργήσει;... Εγώ θέλω τον κύριο». 

Η γυναίκα είναι πίσω παρά το γεγονός ότι η γυναίκα φτύνει αίμα. Κάνει το 85% των πραγμάτων μέσα στο σπίτι είτε δουλεύει είτε κάνει καριέρα. Εκτός αν πέσει σε έναν άντρα συμμετοχικό -σπάνιο... 

Αλλά είμαστε πολύ πονηρές, είμαστε πολλά level πιο ψηλά. Λέω πάντα στους φίλους μου, όταν εσείς είστε στο πρώτο επίπεδο, εμείς έχουμε τελειώσει το παιχνίδι. Φυσικά και φταίμε. Στις μέρες μας ακόμα υπάρχουν οι γυναίκες που στοχεύουν στον πλούσιο άντρα».

«Από την άλλη πιστεύω ότι αν είσαι δοσμένος σε κάποιον, εκείνος θα είναι εντάξει μαζί σου, ότι η ειλικρίνειά σου θα ανταμειφθεί. Υπάρχει πίστη, είναι ένα παιχνίδι πολιτισμού που κατακτιέται και περιλαμβάνει την μονογαμία. Την βλέπω γύρω μου. Είναι επιλογή -είτε γιατί είναι μορμόνοι είτε γιατί είναι μια χαρά μαζί, είτε γιατί βαριούνται είτε γιατί αν συμβεί η απιστία, θα χωρίσουν»... 

«Ηθη και έθιμα εκτός Σένγκεν» της Σοφίας Μουτίδου στο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσμου
Κάθε Δευτέρα (20.30) & Τρίτη (21.00).