Mια φορά κι έναν καιρό ήταν η rue d’Hermès

Η Ερμού δεν έγινε διάσημη επειδή ήταν ο ακριβότερος δρόμος της Αθήνας. Έγινε επειδή ήταν ο δρόμος όπου η αστική τάξη μάθαινε να ντύνεται, να ψωνίζει, να ονειρεύεται. Ήταν μια καθημερινή πασαρέλα, εκεί όπου το εμπόριο συναντούσε τη δεξιοτεχνία και η μόδα δεν ήταν προϊόν μαζικής κατανάλωσης αλλά υπόθεση προσωπικής σχέσης.

Αρκεί να αφήσεις για λίγο τις σακούλες, να στρίψεις στα στενά που την αγκαλιάζουν, να σηκώσεις το βλέμμα πάνω από τις φωτεινές επιγραφές. Πίσω από τις γυάλινες προσόψεις επιμένουν ακόμη μερικά παλιά κτίρια, ξεχασμένες επιγραφές, μπαλκόνια άλλων εποχών και ιστορίες που δεν χωρούν σε κανένα επιχειρηματικό πλάνο. Η Ερμού δεν είναι αγνώριστη. Είναι απλώς μια πόλη μέσα στην πόλη που έμαθε να αλλάζει πρόσωπα χωρίς να ξεχνά εντελώς το πρώτο της. Και κάπου, ανάμεσα στον θόρυβο και στις ίδιες βιτρίνες που επαναλαμβάνονται σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, η μελωδία της παλιάς λατέρνας εξακολουθεί να ακούγεται. Υπενθυμίζοντας πως πριν από τα logos υπήρξαν οι τεχνίτες. Πριν από τα flagship stores, οι μοδίστρες. Και πριν από τις βιτρίνες-κλώνους, υπήρχε η rue d’Hermès.

Διαβάστε περισσότερα στο www.thefashionbible.gr