«Ο Διάβολος φοράει Prada 2»: Η νέα ταινία γίνεται ένα επικαλυμμένο σχόλιο για τη λαμπερή βιομηχανία των media
Πήγαμε και είδαμε τη νέα ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada 2», το πολυαναμενόμενο sequel που επιστρέφει σε έναν κόσμο όπου η λάμψη της μόδας συγκρούεται με την ωμή πραγματικότητα των περικοπών, του digital και της επιβίωσης.
Ένα σίκουελ που μας αφήνει την εντύπωση ότι η μάχη δεν γίνεται πλέον για την καλύτερη εμφάνιση αλλά για το πώς να επιπλεύσεις στον κόσμο των περικοπών φαινομενικά ατσαλάκωτη…
Η δημοσιογραφία μετράει ακόμη… Ακούμε την Andrea να φωνάζει δακρυσμένη. Έχει μόλις κερδίσει το βραβείο της χρονιάς για το ερευνητικό άρθρο της το «Προφίλ μιας πόλης». Και την ίδια στιγμή έχει πληροφορηθεί με ένα τυπικό μήνυμα ότι η εφημερίδα New York Vanguard, όπου εργαζόταν για χρόνια, κλείνει μέσα σε έναν γύρο περικοπών και μιας σαρωτικής απομείωσης 500 εκατομμυρίων δολαρίων. Στον κόσμο του virality αυτό δεν περνά απαρατήρητο. Η προσθήκη της στον όμιλο Herbert-Elias είναι η νέα στρατηγική κίνηση για να σωθεί η εικόνα του Runway. Ένα ατόπημα της Miranda που προβάλλει το brand Speed Fash, συνδεδεμένο με την εργασία σε sweat shops θέτει υπό αμφισβήτηση ολόκληρη την ηθική και την αξία της Βίβλου της μόδας.
Και κάπου εδώ έρχεται το πολυαναμενόμενο reunion, με το αυθόρμητο γέλιο της Andrea (για πάντα εκτός μόδας, όπως μας έχει διδάξει η Victoria Beckham) την εκδικητική ψυχρότητα της Μιράντα, τον λεπτό σαρκασμό του Nigel και τη Μακιαβελική, πλέον, Emily ως Υπεύθυνη Πωλήσεων στον οίκο Dior να κινεί τα νήματα με το διαφημιστικό χρήμα.
Οι χαρακτήρες γνώριμοι, αλλά η εποχή αλλάζει. Το περιοδικό είναι κατά βάση ψηφιακό, clickable, «αιθέρας». Τα μακρινά πολυήμερα ταξίδια με τον Richard Avedon για πληθωρικά editorials έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Στη θέση τους, βρίσκουμε in-house λήψεις σε ουδέτερο backdrop για να αποσπούν like από «όσους χαζεύουν καθισμένοι στην τουαλέτα». Μέσα στις διάχυτες αλλαγές εισέρχεται και το politically correct. Η Miranda λογοκρίνεται συνεχώς από τη νέα της βοηθό, Amari, για τα βιτριολικά της σχόλια, όπως την αυτοκτονία από έλλειψη γούστου ή την αψυχολόγητη για εκείνη έννοια του body positivity… Και πλέον, κρεμά το βαρύτιμο παλτό της μόνη της στην κρεμάστρα. Το HR βάζει όρια στην κακομεταχείριση και τον ντιβισμό των ιερών τεράτων της μόδας.
Η Andrea στη νέα της εποχή είναι low-key cool με τα φαρδιά της blazer Martin Margiela και τα boho-chic κιμονό από καλά κρυμμένους second-hand προορισμούς, πασχίζοντας, όμως, στην ουσία να τα βγάλει πέρα, όπως πρώτα. Τόσο στο μικρό της διαμέρισμα με τη βρύση που στάζει χώμα όσο και στο γραφείο-εξορία, στο οποίο αναζητά τις ισορροπίες και το επόμενο μεγάλο πρωτοσέλιδο. Που θα έρθει με τη μορφή της ακριβοθώρητης χωρισμένης σχεδιάστριας μόδας Sasha Barnes, πρώην συζύγου του μεγιστάνα Benji.
Τα κλικ, τα views και το traction μεταφράζονται σε επιτυχία για όλους. Η Andrea φεύγει από την εργασιακή Σιβηρία και εισέρχεται στη μαγική Closet με τα designer κομμάτια, για να παρευρεθεί στο ιδιωτικό κάλεσμα της Miranda στο εξοχικό της στα Χάμπτονς. Όλοι αναμένουν το επόμενο βήμα. Την αναγόρευσή της σε Global Chief Editor, από τον ιδιοκτήτη του Ομίλου, Irv Ravitz. Όμως, η ζωή έχει πάντα άλλα σχέδια με τον ίδιο να φεύγει αιφνίδια στο μεγάλο πάρτι των 75ων γενεθλίων του, όπου σκόπευε να το ανακοινώσει.
Ο διάδοχός του, Jay δεν είναι παλαιάς κοπής. Δεν ενδιαφέρεται για το εθιμοτυπικό της πολυτέλειας, αλλά για απτά αποτελέσματα. Καλεί τη Miranda στην ταπεινή καφετέρια του κτηρίου μαζί με ένα team από οικονομικούς συμβούλους. Τους νεκροθάφτες (undertakers), όπως τους αποκαλεί η Andrea. Κι εκεί αρχίζει το κυνήγι της επιβίωσης με το μηδαμινό budget. Αξίζει να αναφερθεί πως η Ασιάτισσα βοηθός της Andrea, για τη στερεοτυπική απεικόνιση της οποίας ως πρόθυμου geek υπήρξαν διαμαρτυρίες και μποϊκοτάρισμα σε κινηματογραφικές αίθουσες, αναδεικνύεται σε τετραπέρατη problem-solver. Η ίδια προφασίζεται πως ενώ όλοι ασχολούνται με σοβαρά θέματα αγοράζει frozen yogurt, καταφέρνοντας να ηχογραφήσει αυτή την κομβική συνομιλία του νέου αφεντικού.
Η πλοκή παίρνει νέα ταχύτητα στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου. Μέσα στην Santa Maria delle Grazie σαν άλλη ξεναγός, η Miranda, εξηγεί στην Andrea ότι ο Μυστικός Δείπνος του Leonardo Da Vinci είναι ένα θέμα συχνό, όμως μόνο εδώ απεικονίζει τον Ιησού, χωρίς φωτοστέφανο. Για να μας θυμίσει την ανθρώπινη φύση του. «Οι άνθρωποι είναι ταυτοχρόνως λαμπεροί και επιρρεπείς στα σφάλματα» της λέει, προοιωνίζοντας τη συμπεριφορά της.
Η Andrea θα κάνει το δικό της σφάλμα, παίρνοντας πρωτοβουλία πίσω από το άγρυπνο βλέμμα της Miranda για να συμμαχήσει με την αυτάρεσκη Emily. Μία Emily που δέχεται δώρα, όπως πίνακες του Klimt και του Monet και ανυπολόγιστης αξίας διαμαντένια περιδέραια από τον νέο της σύντροφο Benji Barnes, φωνάζοντας casually στη Donatella Versace να μην είναι ανυπόμονη και να την περιμένει στον καφέ τους. Για τις αθώες προθέσεις της Andrea, το κραυγαλέα επιδεικτικό ζευγάρι, που παρουσιάζεται σαν μία προφανής αναλογία του Jeff Bezos και της Lauren Sanchez είναι σανίδα σωτηρίας για το περιοδικό, επαναφέροντας τη ρευστότητα και την ευημερία. Ή μήπως, όχι; Η Miranda, που τα έχει προβλέψει όλα υποδέχεται την Emily ξεσκεπάζοντάς τη φιλοδοξία της να γίνει η νέα Διευθύντρια. «Δεν είσαι οραματίστρια, είσαι σύμβουλος πωλήσεων» είναι η ετυμηγορία της. Μπροστά στην επικείμενη καταστροφή γνωρίζει πώς να παραμένει πάντα ο εαυτός της. «Ελπίζω να μην φορέσεις αυτό στο δείπνο» σχολιάζει στην ένοχη Andrea.
Στο βραδινό δείπνο η Miranda θα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον Benji. Σύγκρουση τιτάνων, ή, πιο σωστά, δύο αξιακών συστημάτων. Το σημαντικό είναι η «αφοσίωσή μας στη μόδα, στην τέχνη, στο καλύτερο που έχει να επιδείξει η ανθρώπινη δημιουργία», προτάσσει εκείνη. «Με το ΑΙ δεν θα χρειάζονται μοντέλα, σχεδιαστές ή χώροι φωτογράφισης. Το μέλλον έρχεται πάνω μας σαν τη λάβα της Πομπηίας. Δουλειά μας είναι να το αφήσουμε να πάρει ό,τι θέλει. Μια μέρα θα μας καταπιεί όλους», της αντιτάσσει ωφελιμιστικά. Η σκηνή με την Μέριλ Στριπ να περπατά σκεπτική και μόνη στην έρημη Galleria Vittorio Emanuelle, σαν άλλος Βασιλιάς Ήλιος, παντελώς ανίσχυρος στην αίθουσα με τους καθρέφτες, αναμένοντας τη συντριβή θα είναι η πιο επιβλητική σκηνή.
Με τα δεδομένα των όρων του swing trading, των μετοχών και της κοινοπραξίας, ο κληρονόμος της τελευταίας μιντιακής αυτοκρατορίας, αλλάζει συνέταιρο, αφήνοντας την Emily και τον Benji χωρίς νέο shiny toy. «Συγγνώμη παιδιά, εε συνεργάτες», όπως βιάζεται να διορθώσει, καθώς όλα για εκείνον δεν είναι ανθρώπινη επικοινωνία αλλά μία εμπορική συναλλαγή. Νέα ιδιοκτήτρια η πρώην του Benji, που ευτυχώς έχει την τελευταία λέξη. «Δείξτε στον κόσμο τι μπορείτε να κάνετε», προτρέπει το team και η Miranda επιτέλους χαμογελά.
Ο ρόλος της είναι χτισμένος πάνω στην οξυδέρκεια και όχι στην άλογη μοχθηρία. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα βήμα μπροστά. «Γράψε για μένα τη βιογραφία που σου έχουν προτείνει. Και μην διστάσεις να βάλεις όλες τις ζουμερές λεπτομέρειες. Ότι είμαι αλαζόνας, απαιτητική, ότι δεν βλέπω τα παιδιά μου. Οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν ότι για όλα υπάρχει ένα τίμημα. Και θα μου κερδίσει μερικά ακόμα χρόνια στην κορυφή», λέει στην κεραυνόπληκτη Andrea. Η αναφορά στη βιογραφία μοιάζει με μία κυκλική κίνηση. Μία ευφυής αναφορά στο βιβλίο της πραγματικής βοηθού της Anna Wintour, Lauren Weiberger, αφορμή για τις δύο ταινίες.
O όμιλος Elias-Clarke ήταν το τελευταίο κομμάτι ξύλο που επιπλέει στον Τιτανικό. Και η Andrea συνειδητά επέλεξε να προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό της, έστω και με λανθασμένο ελιγμό. Η ταινία δικαιώνει όλους τους ήρωες. Μέσα στην αναταραχή ο Nigel θα βγει μπροστά, βγάζοντας για πρώτη φορά τον λόγο που είχε ετοιμάσει για τη Miranda στο άνοιγμα των shows στο Μιλάνο, με την ίδια να συνειδητοποιεί μετά από είκοσι χρόνια πόσο δεδομένο τον είχε. «Σε έναν κόσμο, όπου όλοι φωνάζουν, παραπονιούνται και τα κάνουν σαλάτα, υπάρχεις εσύ» του λέει. Σαν την πιο τρυφερή ένδειξη ευγνωμοσύνης.
Όσο για την Emily; Η «κακιά της υπόθεσης», μετά το φιάσκο αποζητά τη φιλία της Andrea επισφραγίζοντας το bonding τους πάνω από ένα σνακ γεμάτο υδατάνθρακες. «Δεν θα ξαναβρώ χορηγό τέτοιου διαμετρήματος» λέει για τον χωρισμό της με τον Benji. «Δεν χρειάζεσαι χορηγό, είσαι εμβληματική από μόνη σου» της λέει η Andrea. Κι αυτή είναι η πιο αντιφατική στιχομυθία γυναικείας ενδυνάμωσης στην ταινία.
Η διαρκής επιδίωξη του Runway για το άριστο και το απαράμιλλο παίρνει παράταση ζωής. Η Miranda εξακολουθεί να επιβλέπει το τελικό αποτέλεσμα σε εκτυπωμένο hard copy και να ονειρεύεται την ομορφιά με έναν τρόπο που τείνει να εκλείψει. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα για τη βιομηχανία της μόδας.
Η δεύτερη ταινία δεν είναι ένα άνευρο, γλυκανάλατο σίκουελ. Όμως, εστιάζοντας στην κοινωνική πραγματικότητα χάνεται κάτι. Το πηγαίο και η αστερόσκονη της πρώτης. Ο διάβολος φοράει Prada είναι από τις πιο αγαπημένες comfort ταινίες των millennials, η διαχρονικότητα της οποίας οδήγησε, άλλωστε, στην παραγωγή της δεύτερης. Στη συνέχειά του απουσιάζει το ιδιοφυές άγγιγμα της Patricia Field. Η, για χρόνια συνεργάτις της Molly Rogers, δεν μεταδίδει τον ίδιο αντίκτυπο μέσω των looks, αυτό το επιφώνημα μπροστά στο αναπάντεχα ωραίο, πέρα από κάθε προσδοκία… Ίσως κι αυτό από μόνο του να λειτουργεί σαν παράδειγμα, του ότι στην εποχή της ταχύτητας και των περικοπών, αναπόφευκτα χάνεται η σκέψη και η φροντίδα σε όλη την αισθητική αλυσίδα. Οι νέοι αστραπιαίοι ρυθμοί καταλήγουν στην πτώχευση της φαντασίας, στην ασφυξία του μελετημένα εξεζητημένου στη μόδα.
Όσο για την αγάπη; Η δίνη του έρωτα, έχει κι αυτή αντικατασταθεί από μία αμοιβαία κατανόηση χωρίς περιπλοκές. Το υποτυπώδες love story της Andrea μένει στην άκρη, πιο αφανές και από τον στρατό των αθόρυβων βοηθών και stylists του περιοδικού.
