Είδαμε το ντοκιμαντέρ της Μελάνια Τραμπ: Μια γυναικεία ματιά, από απόσταση και η πιο ανθρώπινη στιγμή που ξεχωρίσαμε
Ρόλο οικοδέσποινας ανέλαβε το βράδυ της Κυριακής η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ για τη λαμπερή πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Melania στο Κέντρο Αθηνών.
Παρά την κακοκαιρία και την έντονη βροχόπτωση, η προσέλευση ήταν εντυπωσιακή, με καλεσμένους από τον πολιτικό, επιχειρηματικό και πολιτιστικό χώρο να δίνουν το «παρών», σε μια βραδιά με σαφή διεθνή και συμβολικό χαρακτήρα.
Το Melania είναι ένα ντοκιμαντέρ που έχει ήδη προκαλέσει συζήτηση στο εξωτερικό, όχι τόσο για όσα αποκαλύπτει, όσο για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία του. Η ταινία εστιάζει στις 20 ημέρες που προηγήθηκαν της δεύτερης ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ, τον Ιανουάριο του 2025, και παρουσιάζει αυτή την περίοδο μέσα από το βλέμμα της ίδιας της Μελάνια Τραμπ.
Πώς παρουσιάζεται η Μελάνια Τραμπ
Δεν πρόκειται για μια βιογραφική αφήγηση. Το παρελθόν της Πρώτης Κυρίας, η διαδρομή της από τη Σλοβενία στις Ηνωμένες Πολιτείες, η καριέρα της πριν από τον Λευκό Οίκο, παραμένουν σχεδόν αόρατα. Αντίθετα, το βάρος πέφτει στην εικόνα της εξουσίας: στο πρωτόκολλο, στις λεπτομέρειες της προετοιμασίας, στη μόδα, στους χώρους, στα αντικείμενα. Η κάμερα κινείται ανάμεσα στο Mar-a-Lago, τον Λευκό Οίκο και το Trump Tower, καταγράφοντας μια πραγματικότητα προσεκτικά ελεγμένη.
Η Μελάνια Τραμπ παρουσιάζεται ως μια γυναίκα που γνωρίζει πολύ καλά τη δύναμη της εικόνας. Κάθε της εμφάνιση, κάθε κίνηση και κάθε επιλογή μοιάζουν προσεκτικά μελετημένες, κρατώντας μια σταθερή απόσταση και μια αίσθηση πειθαρχίας και σιωπηλής ισχύος. Οι προσωπικές στιγμές είναι ελάχιστες και αυστηρά φιλτραρισμένες. Ακόμη και όταν αναφέρεται στην απώλεια της μητέρας της, η συγκίνηση παραμένει χαμηλόφωνη, σχεδόν εγκρατής.
Το ντοκιμαντέρ δεν επιχειρεί πολιτική ανάλυση, ούτε σχολιάζει ευθέως τη συγκυρία μέσα στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα. Αντίθετα, μοιάζει να επιλέγει την αποστασιοποίηση, αφήνοντας τον θεατή να συμπληρώσει μόνος του τα κενά. Η έννοια της «ενότητας», της «προσφοράς» και της «φιλανθρωπίας» επανέρχεται, χωρίς όμως να συνοδεύεται από βαθύτερη εμβάθυνση.
Σε επίπεδο αισθητικής, η ταινία είναι προσεγμένη, με έντονο κινηματογραφικό χαρακτήρα και glam στοιχεία. Ωστόσο, περισσότερο από ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης, λειτουργεί ως ένα προσεκτικά επιμελημένο πορτρέτο δημόσιας εικόνας. Όχι τόσο μια ματιά πίσω από τις κάμερες, όσο μια συνειδητή επιλογή του τι αξίζει να φαίνεται.
Φεύγοντας από την προβολή, η αίσθηση που μένει δεν είναι ότι γνωρίσαμε καλύτερα τη Μελάνια Τραμπ, αλλά ότι καταλάβαμε πώς επιθυμεί να τη βλέπουν. Προς το τέλος της ταινίας, ωστόσο, υπάρχει μια μικρή στιγμή που ξεχωρίζει χωρίς να το επιδιώκει. Η Μελάνια Τραμπ βγάζει τα ψηλοτάκουνα Louboutin παπούτσια της, με τα οποία έχει χορέψει όλο το βράδυ.
Δεν υπάρχει δραματικότητα ούτε κάποια αποκάλυψη, μόνο μια γνώριμη κίνηση. Είναι εκείνη η στιγμή που όλες οι γυναίκες έχουμε νιώσει, όταν η ένταση μιας ημέρας τελειώνει και το σώμα ζητά απλώς ανακούφιση. Ίσως τελικά αυτή η απλή εικόνα να είναι η πιο ανθρώπινη της ταινίας.
