Το «Κιού» δεν είναι απλώς βιβλιοπωλείο -Είναι το νέο meeting point για θεατρόφιλους και σινεφίλ
Στην οδό Σύρου 34, στην Κυψέλη, ένα νέο βιβλιοπωλείο δίνει μια ξεχωριστή πολιτιστική πνοή στη γειτονιά. Το «Κιού», αφιερωμένο αποκλειστικά στο θέατρο και τον κινηματογράφο, άνοιξε τις πόρτες του σε έναν τόπο που εδώ και δεκαετίες συνδέεται στενά με καλλιτέχνες, ηθοποιούς και συγγραφείς.
Σε αυτό το ιδιαίτερο περιβάλλον, οι ιδιοκτήτες του επιχειρούν να επανασυστήσουν στο κοινό τη σχέση του με την έντυπη καλλιτεχνική γνώση, δημιουργώντας έναν χώρο συνάντησης, ανακάλυψης και έμπνευσης.
Πίσω από το εγχείρημα βρίσκονται η Δέσποινα Φουστάνου και ο Λεωνίδας Πραπίδης. Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από τη βαθιά τους σχέση με το βιβλίο. Παράλληλα, προέκυψε από μια ανάγκη που είχαν διαπιστώσει μέσα από την ενασχόλησή τους με τον καλλιτεχνικό χώρο. Συγκεκριμένα, εντόπισαν την απουσία ενός εξειδικευμένου σημείου αναφοράς για το θέατρο και τον κινηματογράφο.
«Το αρχικό κίνητρο είναι η αγάπη για το βιβλίο. Η Δέσποινα λόγω της ιδιότητάς της ως ηθοποιός είχε διακρίνει την ανυπαρξία ενός κατάλληλου χώρου που θα κάλυπτε αυτού του είδους την ανάγκη για τον συγκεκριμένο καλλιτεχνικό κόσμο», δήλωσε στο Bovary o Λεωνίδας Πραπίδης.
Ένα διαφορετικό βιβλιοπωλείο στην Κυψέλη
Η επιλογή της Κυψέλης δεν βασίστηκε σε εμπορικά κριτήρια ούτε σε λογικές «αναβάθμισης» της περιοχής. Αντίθετα, προέκυψε από μια πιο ουσιαστική σχέση με τον αστικό ιστό και τον χαρακτήρα της γειτονιάς.
«Για πολλούς και διάφορους λόγους που σίγουρα δεν αφορούν τον εξευγενισμό της περιοχής. Με αρκετό ενδιαφέρον ακόμα κι αν δεν προέρχεται από τον χώρο των παραστατικών τεχνών», είπε στο Bovary.
Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή κατανάλωση περιεχομένου κυριαρχεί, το «Κιού» επιλέγει να τοποθετηθεί με σαφή τρόπο απέναντι στην έννοια της εμπειρίας του βιβλίου: «Αν η ψηφιακή εποχή είναι εχθρική προς την ανθρώπινη εμπειρία τότε ένα βιβλιοπωλείο αποτελεί θεματοφύλακα της τελευταίας».
Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του «Κιού», η φιλοσοφία επιμέλειας των τίτλων ακολουθεί μια ισορροπία ανάμεσα στο κλασικό και το σύγχρονο, με έμφαση τόσο στο ελληνικό όσο και στο διεθνές ρεπερτόριο.
«Υπάρχει πάντοτε η πρόθεση να κρατηθεί η ισορροπία ανάμεσα στο κλασικό ρεπερτόριο και στους ανερχόμενους, Έλληνες και ξένους, θεατρικούς συγγραφείς. Όσον αφορά τη θεωρία θέλουμε οι τίτλοι όχι μόνο να συμβαδίζουν με τις εξελίξεις της κινηματογραφικής και θεατρικής πρακτικής αλλά και να καταγράφουν τα ορόσημά της».
Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις διαφορετικές μεταφράσεις θεατρικών έργων, καθώς όπως σημειώνεται κάθε μετάφραση αποτελεί μια ξεχωριστή ερμηνευτική εκδοχή του ίδιου κειμένου: «Επειδή κάθε μετάφραση από διαφορετικό μεταφραστή αποτελεί μια εναλλακτική απόδοση του πρωτότυπου έργου».
Παρόλα αυτά, το εγχείρημα έχει πλήρη επίγνωση των δυσκολιών της εποχής, καθώς και των πιέσεων που δημιουργεί το σημερινό οικονομικό περιβάλλον. Ωστόσο, οι δημιουργοί του επιλέγουν να προχωρήσουν, δίνοντας έμφαση στη σημασία του ίδιου του χώρου και της πολιτιστικής του ταυτότητας. «Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι προέρχονται πάντοτε από τους αμείλικτους και τυφλούς νόμους της κατ’ ευφημισμό ελεύθερης αγοράς».
Παρά τις προκλήσεις, το «Κιού» διατυπώνει ένα ξεκάθαρο όραμα για τον Λεωνίδα Πραπίδη. Να λειτουργήσει το βιβλιοπωλέιο ως σημείο αναφοράς για την κοινότητα των παραστατικών τεχνών και του κινηματογράφου, παραμένοντας ανοιχτό σε συνεργασίες με φορείς και δημιουργούς:
«Θα θέλαμε να συμβάλλει σε μία ευημερία της κοινότητας των παραστατικών τεχνών και του κινηματογραφικού κόσμου. Θα είμαστε πάντα ανοιχτοί σε προτάσεις που προέρχονται από τους εκάστοτε φορείς».
Αν τους ζητήσει κανείς να περιγράψουν το «Κιού» με μια εικόνα από το θέατρο ή τον κινηματογράφο, δεν επιλέγουν μια θεατρική σκηνή, αλλά μια χαρακτηριστική κινηματογραφική στιγμή.
«Την περίφημη σκηνή από την Down by Law του Jim Jarmusch, όπου ο Ρομπέρτο Μπενίνι ξεσηκώνει τους συγκρατούμενούς του φωνάζοντας ομοθυμαδόν μια παλιά διαφήμιση: πως ο καθένας τους ξεχωριστά και όλοι μαζί ουρλιάζουν για το παγωτό».
Πού βρίσκεται: Σύρου 34, Αθήνα 113 61
