Jordi Martí, αρχιτέκτονας: «Μια πράσινη τέντα στη βεράντα είναι σαν να έχεις ένα καλοριφέρ πάνω από το παράθυρο»
Οι πράσινες τέντες κυριαρχούν στις βεράντες εδώ και δεκαετίες, όμως ίσως δεν είναι η καλύτερη λύση για δροσερό σπίτι.
Οι πράσινες τέντες αποτελούν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της αστικής εικόνας. Παρότι οι επιλογές σε χρώματα είναι σήμερα αμέτρητες, το πράσινο εξακολουθεί να κυριαρχεί στις προσόψεις πολυκατοικιών, στις βεράντες και στα παραθαλάσσια διαμερίσματα.
Η επικράτησή του συνδέεται με την έντονη οικοδομική ανάπτυξη της δεκαετίας του 1960, μια περίοδο κατά την οποία συγκεκριμένα υλικά και χρωματικές επιλογές καθόρισαν την αισθητική των ελληνικών πόλεων.
Την εποχή εκείνη, η γκάμα των διαθέσιμων χρωμάτων ήταν περιορισμένη, με το μπλε, το πορτοκαλί και το πράσινο να αποτελούν τις βασικές επιλογές. Το πράσινο κέρδισε γρήγορα έδαφος, καθώς συνδεόταν με τη φύση και την αίσθηση δροσιάς, με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί σε οικιστικά κτίρια τόσο στα μεγάλα αστικά κέντρα όσο και στις παράκτιες περιοχές.
Γιατί οι πράσινες τέντες πρέπει να αποφεύγονται στις βεράντες
Παρότι έχουν πλέον καθιερωθεί στη συλλογική εικόνα της ελληνικής αρχιτεκτονικής, οι πράσινες τέντες δεν θεωρούνται απαραίτητα η πιο αποτελεσματική λύση για την προστασία ενός σπιτιού από τη ζέστη. Αυτό υποστηρίζει ο αρχιτέκτονας και ειδικός στον κατασκευαστικό τομέα Τζόρντι Μαρτί, ο οποίος δημοσιεύει συχνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συμβουλές και παρατηρήσεις γύρω από την αρχιτεκτονική και την ενεργειακή συμπεριφορά των κτιρίων.
Σε πρόσφατη τοποθέτησή του, ο Μαρτί εστίασε στις παραδοσιακές πράσινες τέντες, επισημαίνοντας ότι η αποτελεσματικότητά τους δεν είναι τόσο υψηλή όσο πιστεύουν πολλοί. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «αν έχετε μια τέτοια τέντα, καλό είναι να γνωρίζετε ότι δεν λειτουργεί ιδιαίτερα καλά», επικαλούμενος μελέτες που δείχνουν πως δεν προσφέρει τη βέλτιστη προστασία από τις υψηλές θερμοκρασίες.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η δημοτικότητα του πράσινου χρώματος ίσως σχετίζεται με την ανάγκη των κατοίκων των πόλεων να διατηρούν μια οπτική επαφή με στοιχεία που θυμίζουν τη φύση. Ωστόσο, εξηγεί ότι τα σκούρα χρώματα έχουν την τάση να απορροφούν περισσότερη θερμότητα, γεγονός που περιορίζει την απόδοσή τους σε συνθήκες έντονης ηλιοφάνειας.
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις πράσινες τέντες, αλλά και άλλες σκούρες αποχρώσεις, ακόμη και το μαύρο, το οποίο συχνά επιλέγεται για λόγους αισθητικής. Όπως σημειώνει ο Μαρτί, «αυτή η τέντα θερμαίνεται και είναι σαν να υπάρχει ένα καλοριφέρ μπροστά από το παράθυρό μας».
Ο ειδικός διευκρινίζει ότι η ύπαρξη τέντας είναι σαφώς προτιμότερη από την πλήρη απουσία σκίασης. Παρ' όλα αυτά, εξηγεί πως κάτω από μια σκούρα τέντα δημιουργείται μια ιδιαίτερα θερμή ζώνη, με αποτέλεσμα μέρος της θερμότητας να συνεχίζει να μεταφέρεται προς το εσωτερικό του σπιτιού.
Για να στηρίξει τη θέση του, αναφέρεται στο ερευνητικό έργο του Χούμπερτους Πέπινγκχαους, ο οποίος αφιέρωσε τη διδακτορική του διατριβή στη μελέτη των τεντών ως μέσου παθητικού δροσισμού. Χρησιμοποιώντας θερμική κάμερα, εξέτασε διαφορετικά υλικά και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τέντες θα μπορούσαν να αποδίδουν σημαντικά καλύτερα εάν το επάνω μέρος τους ήταν ανακλαστικό.
Από την άλλη πλευρά, τα λεπτά λευκά υφάσματα δεν αποτελούν την ιδανική λύση, καθώς μπορεί να αντανακλούν τη θερμότητα αποτελεσματικότερα, αλλά δεν εμποδίζουν στον ίδιο βαθμό την άμεση ηλιακή ακτινοβολία. Για τον λόγο αυτό, ο Μαρτί προτείνει μια πιο σύνθετη προσέγγιση: τη χρήση τεντών διπλής στρώσης, με ανακλαστικά υλικά στο εξωτερικό τμήμα και απορροφητικά στο εσωτερικό.
Μια τέτοια κατασκευή θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά τη θέρμανση του κτιρίου κατά τους θερινούς μήνες, συμβάλλοντας παράλληλα στη μείωση της χρήσης κλιματισμού και της ενεργειακής κατανάλωσης.
