Τέλος στα τραπεζομάντηλα όπως τα ξέραμε -Το φυσικό υλικό που επιλέγουν οι διακοσμητές για ένα κομψό τραπέζι
Μπορεί κανείς να στρώσει το τραπέζι με λεπτές πλάκες σχιστόλιθου αντί για τραπεζομάντηλο; Η νέα τάση που έρχεται να αλλάξει την εικόνα του τραπεζιού μάς δείχνει πώς.
Το τραπέζι έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα πεδία έκφρασης για όποιον ασχολείται με τη διακόσμηση. Δεν είναι πια μόνο το έπιπλο γύρω από το οποίο μαζευόμαστε, αλλά μια επιφάνεια που στήνεται με την ίδια φροντίδα που στήνεται ένα ράφι ή μια γωνιά του σαλονιού.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, μια νέα τάση παίρνει τη θέση του τραπεζομάντηλου και μοιάζει με πρόταση που ξεφεύγει από το συνηθισμένο.
Ποια τάση αντικαθιστά το τραπεζομάντηλο στο τραπέζι
Η ιδέα ταιριάζει με τη διάθεση για σπίτια με χαρακτήρα και πιο γήινη ματιά: Πρόκειται για κομψές πλάκες από σχιστόλιθο.
Οι σκούρες, ματ επιφάνειες, οι ακατέργαστες υφές και τα υλικά που δείχνουν ότι έχουν ιστορία παίρνουν σιγά σιγά τη θέση της γυαλιστερής τελειότητας. Ο σχιστόλιθος, με το βαθύ χρώμα και την απαλή ανωμαλία της επιφάνειάς του, δένει φυσικά με αυτή τη λογική.
Στη γλώσσα της διακόσμησης, το στήσιμο ενός τραπεζιού περιγράφεται συχνά με την ιδέα των στρώσεων. Πάνω στο ξύλο μπαίνει πρώτα μια υφή, πάνω της μια δεύτερη, και ύστερα το πιάτο, το ποτήρι, η πετσέτα. Η πλάκα λειτουργεί σαν η πιο δυνατή από αυτές τις στρώσεις: δίνει ένα σκούρο πλαίσιο που κάνει τα υπόλοιπα αντικείμενα να ξεχωρίζουν.
Υπάρχει και μια φιλοσοφία πίσω από αυτή την εικόνα. Η ιαπωνική αισθητική που βρίσκει ομορφιά στην ατέλεια και η σκανδιναβική αγάπη για την απλότητα συναντιούνται σε σπίτια που προτιμούν λίγα, καλά και αληθινά πράγματα. Μια πλάκα με μικρές αποκλίσεις στο χρώμα και στις άκρες της δεν χρειάζεται να είναι άψογη. Ακριβώς η ατέλειά της δίνει στο τραπέζι προσωπικότητα.
Η παλέτα γύρω από το σκούρο γκρι μπορεί να πάει σε πολλές κατευθύνσεις. Οι τόνοι της γης, όπως η ώχρα, η τερακότα και το πράσινο της ελιάς, ζεσταίνουν το σκηνικό και του δίνουν μεσογειακό αέρα. Ένα βαθύ μπορντό ή ένα μουντό μπλε φέρνουν πιο βραδινή, σχεδόν θεατρική διάθεση. Αν πάλι θέλεις ηρεμία, οι τόνοι του εκρού και της άμμου κρατούν τα πάντα απαλά και φωτεινά.
Ο φωτισμός κάνει τη μισή δουλειά. Τα κεριά, ένας φορητός λαμπτήρας με ζεστό φως ή ένας χαμηλός πολυέλαιος πάνω από το τραπέζι αλλάζουν τελείως τον χαρακτήρα μιας σκούρης επιφάνειας. Το φως ανακλάται απαλά πάνω στην πέτρα, τα ποτήρια λάμπουν και το σκηνικό αποκτά βάθος, κάτι που ένα απλό τραπεζομάντιλο δύσκολα καταφέρνει.
Για το κέντρο του τραπεζιού, το πράσινο δίνει την ανάσα που χρειάζεται μια τόσο σκούρη σύνθεση. Λίγα κλαδιά ελιάς, μια δέσμη θυμάρι ή δενδρολίβανο σε χαμηλό βάζο, αγριολούλουδα σε μικρά ποτήρια ή ακόμα και φρέσκα φρούτα σε ένα απλό μπολ κάνουν το τραπέζι να μοιάζει ζωντανό. Όσο πιο φυσικό και ανεπιτήδευτο το αποτέλεσμα, τόσο καλύτερα δένει με την πέτρα.
Το βασικό χρώμα του πετρώματος είναι πάντα το γκρι, με πράσινες, μπλε ή κόκκινες αποχρώσεις ανάλογα με το κοίτασμα, ενώ μπορεί να φτάνει έως το μαύρο, μερικές φορές και σε πράσινο, μοβ ή κόκκινο. Το ανθρακί γκρι είναι επομένως μία απόχρωση ανάμεσα σε πολλές, και κάθε πλάκα έχει τις δικές της μοναδικές φλέβες.