Πώς ένας χώρος γραφείων στα Εξάρχεια έγινε το άνετο σπίτι μιας οικογένειας -Η έξυπνη ιδέα του ξύλινου «κουτιού»
Στα Εξάρχεια, σε μια πολυκατοικία της δεκαετίας του ’70, οι CADU Architects μετέτρεψαν έναν πρώην χώρο γραφείων σε οικογενειακό σπίτι, επαναφέροντας το φως και τη θέα προς τον γειτονικό λόφο στο προσκήνιο.
Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ελκυστικό στα σπίτια που δεν σχεδιάστηκαν εξαρχής ως κατοικίες. Κουβαλούν μια δεύτερη ζωή, μια προηγούμενη χρήση που αφήνει ίχνη. Στην περίπτωση του διαμερίσματος Π22, που σχεδίασαν οι Γιάννης Παπαγιαννάκης, Γιώργος Παπαδάκης, Ειρήνη Φιλιπποπούλου και Σωτήρης Κουβόπουλος, αυτό το παρελθόν δεν σβήστηκε. Αντίθετα, έγινε κομμάτι του.
Ο χώρος των 129 τ.μ. είχε ξεκινήσει ως ένα ενιαίο γραφείο, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς χαρακτήρα. Μια καθαρή επιφάνεια. Και κάπως έτσι αντιμετωπίστηκε: σαν tabula rasa, αλλά με μνήμη.
Πώς ένας χώρος γραφείων στα Εξάρχεια έγινε το άνετο σπίτι μιας οικογένειας
Η πρώτη, καθοριστική κίνηση ήταν η αφαίρεση. Έφυγαν τα χωρίσματα των γραφείων και οι ψευδοροφές και αποκαλύφθηκε η πραγματική κλίμακα του διαμερίσματος και, μαζί της, η οροφή από εμφανές μπετόν.
Οι αρχιτέκτονες δεν έκαναν προσπάθεια να την «μαλακώσουν» ή να την κρύψουν. Παραμένει εκεί, τραχιά και ανεπεξέργαστη, ορίζοντας τον τόνο του χώρου. Αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι τόσο το ίδιο το υλικό, όσο το γεγονός ότι έχει ενταχθεί πλήρως σε μια κατοικία οικογενειακή, καθημερινή, ζωντανή.
Το μεγάλο ζητούμενο ήταν να οργανωθούν οι λειτουργίες χωρίς να χαθεί η αίσθηση ενιαίου χώρου που προέκυψε. Η λύση που επέλεξαν οι CADU Architects δεν βασίστηκε σε μικρά δωμάτια και διαδρόμους, αλλά σε μια κεντρική λύση: ένα ενιαίο ξύλινο σώμα από κόντρα πλακέ, ένα «κουτί» που φιλοξενεί τα υπνοδωμάτια και λειτουργεί σαν ραχοκοκαλιά του διαμερίσματος. Οργανώνει τον χώρο χωρίς να τον διασπά.
Αυτό το ξύλινο κουτί δημιουργεί μια εσωτερική όψη προς το καθιστικό και ενσωματώνει τον υπερυψωμένο χώρο, το πατάρι. Εκεί που συνήθως τέτοιες κατασκευές κρύβονται, εδώ προβάλλονται. Το πατάρι γίνεται μέρος της καθημερινής κίνησης, ένα ενδιάμεσο επίπεδο που αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι το ύψος και την κλίμακα του σπιτιού- πρόκειται για έναν χώρο και χρήσης και μετάβασης.
Το ξύλο λειτουργεί σαν μια ήρεμη ζώνη ανάμεσα στο «σκληρό» σκυρόδεμα της οροφής και το νέο, ενιαίο δάπεδο. Η επιλογή του κόντρα πλακέ χαρίζει στον χώρο διάρκεια, αντοχή, και την αίσθηση ζεστασιάς.
Στην κουζίνα, το ίδιο υλικό αποκτά χρώμα στα ντουλάπια, «σπάζοντας» διακριτικά τη μονοχρωμία και δηλώνοντας ότι πρόκειται για έναν χώρο που χρησιμοποιείται πραγματικά.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος που το διαμέρισμα στρέφεται προς τα έξω, καθώς η κατασκευή αφήνει τις όψεις ελεύθερες.
Έτσι, η θέα προς τον λόφο δεν είναι προνόμιο ενός μόνο δωματίου, αλλά συνολική εμπειρία από όλο το σπίτι. Το φως μπαίνει βαθιά στον χώρο και η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στα Εξάρχεια, με την πόλη να εξελίσσεται έξω από τα παράθυρα, παραμένει συνεχώς παρούσα.
Αυτό που κάνει το Π22 να ξεχωρίζει σαφώς είναι η ευφυής επιλογή του ξύλινου «κουτιού», αλλά και η συνολική του εικόνα, που σέβεται το κέλυφος της δεκαετίας του ’70, αξιοποιεί την ελευθερία της πρώην χρήσης του και καταλήγει σε έναν χώρο λειτουργικό, με χαρακτήρα και άποψη.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΡΓΟΥ
Όνομα έργου: Π22
Αρχιτέκτονες έργου: CADU Architects -Γιάννης Παπαγιαννάκης, Γιώργος Παπαδάκης, Ειρήνη Φιλιπποπούλου και Σωτήρης Κουβόπουλος
Συνολική επιφάνεια: 129 τ.μ.
Τοποθεσία έργου: Εξάρχεια, Αθήνα
Φωτογραφίες: Βασίλης Θανόπουλος
