Φράνσις Φάρμερ: Η αντισυμβατική ζωή μιας σταρ που αψήφησε το Χόλιγουντ
Η Φράνσις Φάρμερ ήταν μία από τις πιο γνωστές ηθοποιούς του Χόλιγουντ στα μέσα του 20ού αιώνα, όμως η ταραχώδης προσωπική της ζωή και οι περιπέτειές της με την ψυχική της υγεία επισκίασαν σταδιακά την καριέρα της.
Η ιστορία της συνδέθηκε για δεκαετίες με έναν από τους πιο επίμονους μύθους του Χόλιγουντ: ότι υποβλήθηκε σε λοβοτομή. Η πραγματικότητα, ωστόσο, ήταν πολύ πιο σύνθετη
Γεννημένη στις 19 Σεπτεμβρίου 1913 στο Σιάτλ, η Φάρμερ μεγάλωσε σε ένα ασταθές οικογενειακό περιβάλλον. Μετά το διαζύγιο των γονιών της, μετακινήθηκε μεταξύ διαφορετικών σπιτιών, εμπειρία που, όπως αργότερα περιέγραψε, την έκανε να αισθάνεται αποπροσανατολισμένη. Από μικρή βρήκε καταφύγιο στη γραφή και, ήδη από το σχολείο, ξεχώρισε για το ταλέντο της.
Οι σπουδές και η καριέρα της στο χώρο της υποκριτικής
Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, όμως σύντομα κατάλαβε ότι το θέατρο ήταν ο πραγματικός της προορισμός. Το 1935 εγκατέλειψε το Σιάτλ και ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη, αποφασισμένη να γίνει ηθοποιός. Αντί να ακολουθήσει αποκλειστικά τον δρόμο του θεάτρου, υπέγραψε τελικά επταετές συμβόλαιο με την Paramount Pictures και άρχισε να εμφανίζεται σε κινηματογραφικές παραγωγές.
Η μεγάλη της επιτυχία ήρθε το 1936, όταν πρωταγωνίστησε δίπλα στον Bing Crosby στην ταινία Rhythm on the Range. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε αναγνωρίσιμο όνομα, όμως η Φάρμερ δεν έμοιαζε με την τυπική σταρ της εποχής. Δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη δημοσιότητα και προτιμούσε να περνά χρόνο μακριά από τα φώτα. Αυτό δεν άρεσε ιδιαίτερα στους ανθρώπους της Paramount, που ήθελαν να καλλιεργήσουν την εικόνα μιας λαμπερής σταρ.
Παράλληλα, η Φάρμερ παρέμενε βαθιά αφοσιωμένη στο θέατρο. Συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις και συνεργάστηκε με τον σημαντικό θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Clifford Odets στην παράσταση Golden Boy, αποσπώντας σημαντική αναγνώριση. Η ίδια θεωρούσε το θέατρο πιο ουσιαστικό από το Χόλιγουντ και δεν ήθελε να περιοριστεί σε ρόλους που εξυπηρετούσαν αποκλειστικά την εμπορική εικόνα της.
Οι δυσκολίες της ζωής της
Η ζωή της άρχισε, όμως, να παίρνει μια ολοένα πιο δύσκολη τροπή. Μετά το διαζύγιό της από τον πρώτο της σύζυγο και την απόφασή της να αρνηθεί έναν ρόλο που της είχε προτείνει η Paramount, το στούντιο ανέστειλε το συμβόλαιό της.
Τον Οκτώβριο του 1942 συνελήφθη για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ κατά τη διάρκεια πολεμικού blackout. Η υπόθεση εξελίχθηκε σε σοβαρό πρόβλημα όταν δεν κατάφερε να καταβάλει το πρόστιμο. Τον Ιανουάριο του 1943 η αστυνομία την εντόπισε σε ξενοδοχείο και η συμπεριφορά της οδήγησε τελικά στην επιβολή ποινής φυλάκισης.
Φωτογραφία: AP Newsroom
Η οικογένειά της αποφάσισε ότι η νοσηλεία σε ψυχιατρικό ίδρυμα θα ήταν προτιμότερη από τη φυλακή. Η Φάρμερ οδηγήθηκε αρχικά σε ίδρυμα στην Καλιφόρνια και αργότερα επέστρεψε στο Σιάτλ, όπου εισήχθη στο Western State Hospital. Οι νοσηλείες της επαναλήφθηκαν και, για αρκετά χρόνια, παρέμεινε σε ιδρύματα.
Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που γεννήθηκε ο πιο διάσημος μύθος γύρω από το όνομά της: η υποτιθέμενη λοβοτομή.
Η ιστορία έγινε ιδιαίτερα γνωστή μέσα από το βιβλίο Shadowland του William Arnold, που κυκλοφόρησε το 1978. Η αφήγηση παρουσίαζε τη Φάρμερ ως θύμα μιας φρικτής λοβοτομής, όμως χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το συγκεκριμένο στοιχείο της ιστορίας δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Σε δικαστική υπόθεση σχετικά με την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, ο ίδιος ο Arnold παραδέχτηκε ότι είχε επινοήσει την ιστορία, ενώ το δικαστήριο διαπίστωσε ότι τμήματα του βιβλίου είχαν κατασκευαστεί.
Παρά την κατάρρευση του μύθου, η εικόνα της Φάρμερ ως της «ηθοποιού που υποβλήθηκε σε λοβοτομή» είχε ήδη περάσει στη λαϊκή κουλτούρα και συνέχισε να αναπαράγεται σε βιβλία, ταινίες και δημοσιεύματα.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η πραγματική εμπειρία της στα ψυχιατρικά ιδρύματα ήταν εύκολη ή ανώδυνη. Στην αυτοβιογραφία της, Will There Really Be a Morning?, η Φάρμερ περιέγραψε εξαιρετικά σκληρές συνθήκες και περιστατικά κακομεταχείρισης. Ωστόσο, και αυτή η αφήγηση έχει αποτελέσει αντικείμενο αμφισβήτησης, καθώς η Φάρμερ δεν ολοκλήρωσε η ίδια το βιβλίο. Το έργο ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατό της από τη φίλη της Jean Ratcliffe, γεγονός που έχει δημιουργήσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο ορισμένες από τις πιο δραματικές περιγραφές αντανακλούσαν απόλυτα την πραγματικότητα.
Στις 25 Μαρτίου 1950 η Φάρμερ αφέθηκε τελικά ελεύθερη και αυτή τη φορά δεν επέστρεψε σε ίδρυμα. Τα επόμενα χρόνια προσπάθησε να ξαναπάρει τον έλεγχο της ζωής της. Το 1953 κατάφερε να αποκαταστήσει νομικά την ανεξαρτησία της και να απαλλαγεί από την κηδεμονία της μητέρας της.
Αργότερα μετακόμισε στην Καλιφόρνια, εργάστηκε ως λογίστρια και γνώρισε τον τηλεοπτικό παραγωγό Leland Mikesell, ο οποίος την ενθάρρυνε να επιστρέψει στον χώρο του θεάματος. Το 1957 μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και ξεκίνησε μια προσπάθεια επαγγελματικής επανόδου.
Εμφανίστηκε στο The Ed Sullivan Show και επέστρεψε στο θέατρο, ενώ αργότερα ανέλαβε και τηλεοπτική εκπομπή στην Ιντιάνα. Παρότι συνέχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με το αλκοόλ, δεν εγκατέλειψε την υποκριτική. Μάλιστα, εργάστηκε για ένα διάστημα στο Purdue University ως ηθοποιός σε παραγωγές του πανεπιστημίου, τις οποίες η ίδια θεωρούσε από τις πιο σημαντικές και ουσιαστικές στιγμές της καριέρας της.
Η τελευταία περίοδος της ζωής της ήταν σύντομη. Το 1970 διαγνώστηκε με καρκίνο του οισοφάγου και πέθανε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, σε ηλικία μόλις 57 ετών.
Η Φράνσις Φάρμερ έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως ηθοποιός που συνεργάστηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ, αλλά και ως μια γυναίκα της οποίας η πραγματική ζωή μπερδεύτηκε για δεκαετίες με έναν κατασκευασμένο μύθο. Η ιστορία της δείχνει πόσο εύκολα η προσωπική δυσκολία ενός διάσημου ανθρώπου μπορεί να μετατραπεί σε sensational αφήγημα, επισκιάζοντας την πραγματική καλλιτεχνική του διαδρομή.
