Εβδομάδα Μόδας Νέας Υόρκης: Αισθησιασμός στον Ralph Lauren, κομφετί στην Coach -Όλα όσα είδαμε στις πασαρέλες
Μπορεί να ανήκουν στη μεγάλη οικογένεια της αμερικανικής μόδας, όμως ο Ralph Lauren και η Coach μας έδειξαν δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 .
Ο Ralph Lauren έφερε στο σήμερα τον ρομαντισμό μέσα από τη δική του χαρακτηριστική ματιά, εκεί όπου το αυστηρό tailoring μπορεί να συναντήσει ένα διάφανο φόρεμα και ένα distressed denim συνδυασμένο με μποά.
Από την άλλη, ο Stuart Vevers γιόρτασε τα 85 χρόνια της Coach χωρίς να κοιτάξει απλώς το αρχείο του οίκου. Προτίμησε να μιλήσει για τη μνήμη, για εκείνη την κάπως μελαγχολική στιγμή μετά το τέλος ενός πάρτι, όταν τα μπαλόνια έχουν μείνει στο ταβάνι και τα κομφετί βρίσκονται ακόμη σκορπισμένα στο πάτωμα.
Δύο διαφορετικές συλλογές, που και οι δύο αντιμετώπισαν το παρελθόν όχι σαν κάτι που πρέπει να αντιγραφεί, αλλά σαν πρώτη ύλη για το σήμερα.
Ralph Lauren SS'27: Ο ρομαντισμός γίνεται sexy
Για τρίτη φορά ο Ralph Lauren επέλεξε την Jack Shainman Gallery στο κέντρο του Μανχάταν, με πολλές διασημότητες να παρακολουθούν την επίδειξη από την πρώτη σειρά.
Αυτή τη φορά ο χώρος ήταν πολύ πιο λιτός. Η λευκή μαρμάρινη αρχιτεκτονική, τα λευκά υφάσματα στα καθίσματα και οι ζωγραφισμένες ταπετσαρίες στους τοίχους έδωσαν όλο τον χώρο στα ρούχα και κυρίως σε μια συλλογή όπου σχεδόν τα πάντα κινήθηκαν ανάμεσα στο λευκό και το navy blue.
Έπειτα από σχεδόν έξι δεκαετίες κατά τις οποίες ο Ralph Lauren έχει συνδέσει το όνομά του με ορισμένους από τους πιο αναγνωρίσιμους κώδικες του αμερικανικού στιλ, αυτή τη φορά τους έκανε πιο αισθησιακούς χωρίς όμως να αλλάξει την ταυτότητά του.
Η αισθητική διάθεση του show φάνηκε από το πρώτο look, που ήταν ένα λευκό τοπ με ανάγλυφα λουλούδια που θύμιζε κορσέ και συνδυάστηκε με λευκό παντελόνι φορεμένο ελαφρώς χαμηλά στη μέση.
Το μοντέλο περπατούσε με το τραγούδι «Love in Portofino» με τη μοναδική φωνή του Andrea Boccelli. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν κοντά floral jacquard τζάκετ, μπλούζες με βολάν που άφηναν ακάλυπτη τη μέση, distressed jeans και utility παντελόνια από τεχνικό βαμβάκι.
Η θηλυκότητα δεν παρουσιάστηκε ποτέ αποκομμένη από την πρακτικότητα και ο ρομαντισμός δεν έγινε υπερβολικά γλυκός. Όσο προχωρούσε η επίδειξη, τα ρούχα γινόντουσαν πιο βραδινά με ανάγλυφα λουλούδια σε χρυσό, διάφανα φορέματα με micro sequins, μεταλλικά σιφόν, ντραπέ, cut-outs και ανοιχτές πλάτες.
Ο Ralph Lauren αποκάλεσε τη συλλογή μια «ανατρεπτική προσέγγιση στον ρομαντισμό» και αυτή είναι μάλλον η καλύτερη περιγραφή της. Γιατί δίπλα στα αιθέρια βραδινά φορέματα υπήρχαν γιλέκα, wide-leg παντελόνια και άψογα κομμένα blazers.
Μάλιστα, το φινάλε ανήκε ακριβώς στο tailoring, με κοστούμια κατασκευασμένα σε ιταλικό εργοστάσιο ανδρικής ραπτικής αλλά σχεδιασμένα για το γυναικείο σώμα. Ήταν ένας πολύ «Ralph Lauren τρόπος» να υπενθυμίσει ότι για εκείνον το αρσενικό και το θηλυκό δεν υπήρξαν ποτέ δύο εντελώς ξεχωριστοί κόσμοι.
Coach SS'27: Το πάρτι τελείωσε, αλλά τα κομφετί έμειναν στο πάτωμα
Στην Coach, τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Ο οίκος συμπληρώνει φέτος 85 χρόνια και θα μπορούσε πολύ εύκολα να γιορτάσει την επέτειο με μια μεγάλη αναδρομή στο αρχείο του. Ο Stuart Vevers, όμως, απέφυγε αυτή την προφανή επιλογή. Αντί για μια συλλογή που θα έλεγε «κοιτάξτε την ιστορία μας», επέλεξε να μιλήσει για το πώς θυμόμαστε την ιστορία, και κυρίως για το γεγονός ότι οι αναμνήσεις δεν είναι ποτέ απολύτως ακριβείς.
Στα moodboards του υπήρχε από το oversized χακί παλτό της Meg Ryan στην ταινία Hanging Up του 2000 μέχρι ξεφτισμένες floral ταπετσαρίες, μπαλόνια ξεχασμένα στο ταβάνι και κεριά που είχαν σχεδόν λιώσει. Υπήρχαν όμως και πολύ προσωπικές αναφορές, ο γάμος του Vevers στο Δημαρχείο, το κοστούμι που φορούσε εκείνη την ημέρα και τα κομφετί που είχαν μείνει στο πεζοδρόμιο.
Αυτή η κάπως ατελής ανάμνηση ενός εορτασμού πέρασε και στα ρούχα. Τα κοστούμια έμοιαζαν τσαλακωμένα και χαλαρά, τα παντελόνια είχαν μακριά, λεπτή γραμμή και τα cropped tops άφηναν λίγο δέρμα ακάλυπτο. Γκρι, χακί και ξεθωριασμένα floral έδωσαν στη συλλογή μια χρωματική παλέτα που έμοιαζε σαν να είχε ήδη περάσει από πάνω της ο χρόνος.
Τα σακάκια ήταν ανοιχτά, φοριούνταν πάνω από μικροσκοπικά δερμάτινα ή crochet tops ή απλώς δένονταν στη μέση. Μια σχεδόν διάφανη, πολύ μακριά καμπαρντίνα παρουσιάστηκε σαν να είχε φορεθεί ανάποδα, με τη φόδρα της εκτεθειμένη, ενώ φούστες μπήκαν πάνω από sheer παντελόνια και bias-cut φορέματα συνδυάστηκαν με πλεκτά μανίκια.
Και μετά ήρθε το πάρτι. Οι παγιέτες εμφανίστηκαν πάνω σε φορέματα και blazers, μεγάλοι τσαλακωμένοι φιόγκοι τοποθετήθηκαν στην πλάτη και τα μοντέλα φόρεσαν χάρτινες κορώνες και καπέλα πάρτι λοξά στο κεφάλι. Ακόμη και οι τσάντες ήταν καλυμμένες με κομφετί.
Πίσω από όλο αυτό, όμως, υπήρχε μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πώς θέλει να ντύσει η Coach τη νεότερη γενιά, με ρούχα που δεν είναι υπερβολικά μελετημένα και κυρίως δεν μοιάζουν να «κυνηγούν» κάθε καινούργια τάση.
Στο τέλος του show, οι κουρτίνες άνοιξαν, μια νεανική ορχήστρα από το Bronx εμφανίστηκε, χορευτές μπήκαν στην πασαρέλα και τα κομφετί άρχισαν να πέφτουν πάνω από τους καλεσμένους. Για έναν οίκο που γιόρταζε 85 χρόνια, το φινάλε θα μπορούσε να είναι πολύ πιο μεγαλοπρεπές, όμως ο Vevers προτίμησε κάτι πιο προσωπικό και περισσότερο σύγχρονο. Αντί να γιορτάσει απλώς το παρελθόν της Coach, έδειξε πώς αυτό μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς να μένει κολλημένο σε αυτό.
