Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου: Όσα ξεχωρίσαμε από Gucci, Bottega Veneta, Dolce & Gabbana και Armani

Η Εβδομάδα μόδας του Μιλάνου ολοκληρώθηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους ιταλικούς οίκους να παρουσιάζουν τις συλλογές τους για την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2027.

Ο Demna έδειξε μια πιο ξεκάθαρη εκδοχή του «δικού του» Gucci, οι Dolce & Gabbana επέστρεψαν στη Σικελία με έναν πληθωρικό μαξιμαλισμό, ενώ η Louise Trotter συνέχισε να διαμορφώνει τη νέα ταυτότητα του Bottega Veneta μέσα από πιο ανάλαφρες και ρευστές γραμμές.

Το φινάλε ανήκε στον Giorgio Armani, με τη Silvana Armani να παρουσιάζει τη συλλογή «Evolution», έναν τίτλο που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία για τη νέα περίοδο του οίκου.

Με γνώριμους κώδικες να επανέρχονται μέσα από διαφορετικές αναλογίες, υλικά και πιο χαλαρές σιλουέτες, η τελευταία επίδειξη της εβδομάδας έκλεισε το Μιλάνο κοιτάζοντας ταυτόχρονα προς την ιστορία και την επόμενη ημέρα της ιταλικής μόδας.

Gucci SS ’27: Ο Demna αφήνει πίσω την υπερβολή και επανασυστήνει τους κώδικες του οίκου

Ο Demna παρουσίασε τη συλλογή SS ’27 του Gucci μέσα σε ένα τεράστιο κατάστημα που κατασκευάστηκε ειδικά για το show. Και η επιλογή του χώρου δεν ήταν απλώς σκηνικό. Το «Store Show», όπως ονομάστηκε η επίδειξη, έδειξε μια διαφορετική πλευρά του Gucci του Demna: περισσότερο προσανατολισμένη στα ίδια τα ρούχα και στον τρόπο με τον οποίο μπορούν να ενταχθούν σε μια πραγματική γκαρνταρόμπα.

Μετά το ντεμπούτο του για τη σεζόν FW ’26 και τη Resort 2027 συλλογή στη Νέα Υόρκη, όπου είχε αφήσει περισσότερο χώρο στην υπερβολή, στο nightlife και στην underground κουλτούρα, αυτή τη φορά έδειξε κάτι λίγο πιο «προσγειωμένο». Ο ίδιος περιέγραψε τη συλλογή ως το «ολοκληρωμένο προσωπικό του όραμα» για τον οίκο και χρησιμοποίησε αρκετούς από τους ιστορικούς κώδικες του Gucci, μεταφέροντάς τους σε ένα πολύ πιο καθημερινό πλαίσιο.

Εκεί όπου ο Demna έπαιξε περισσότερο με την κληρονομιά του Gucci ήταν στο «horsebit», η μεταλλική αγκράφα που έχουμε συνδέσει εδώ και δεκαετίες με τα εμβληματικά loafers του οίκου μεγάλωσε, πολλαπλασιάστηκε και άλλαξε χρήση. Τρία horsebits τοποθετήθηκαν το ένα πάνω στο άλλο σε ζώνες, μια υπερμεγέθης εκδοχή τους εμφανίστηκε πάνω σε παντελόνια, ενώ χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και ως κουμπιά στις τσέπες πουκαμίσων και πανωφοριών. Αντί λοιπόν να αναζητήσει ένα καινούργιο σύμβολο, ο Demna πήρε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα του Gucci και το αντιμετώπισε σχεδόν σαν κόσμημα.

Η γυναικεία συλλογή ήταν περισσότερο φορέσιμη σε σχέση με τα προηγούμενα shows, με το office dressing να καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της πασαρέλας. Οι ώμοι έγιναν έντονοι και μυτεροί, οι φούστες κινήθηκαν ανάμεσα σε mini και midi μήκη και τα σύνολα με μπλούζες και φούστες είχαν κάτι από την αυστηρή εταιρική γκαρνταρόμπα των ’80s. Παράλληλα, οι πλισέ καρό midi φούστες, τα jackets με φουσκωτά μανίκια και οι βαριές αλυσίδες με το branding του οίκου έφεραν μέσα στη συλλογή στοιχεία τόσο από τα ’80s όσο και από τα ’90s.

Παρά τον πιο καθημερινό χαρακτήρα του show, ο Demna δεν εγκατέλειψε το glamour. Το κράτησε για το τελευταίο μέρος, όταν στην πασαρέλα εμφανίστηκαν ασύμμετρα φορέματα που άλλοτε αγκάλιαζαν το σώμα και άλλοτε σχημάτιζαν απαλά drapés. Μαύρο και λευκό εναλλάσσονταν με βαθιές αποχρώσεις πολύτιμων λίθων και λαμπερές επιφάνειες, επαναφέροντας για λίγο τη θεατρικότητα που χαρακτήριζε περισσότερο τις προηγούμενες συλλογές του.

Μέσα από την τελευταία συλλογή, ο Demna δείχνει να ξεκαθαρίζει τι θέλει να κρατήσει από τον παλιό Gucci και τι θέλει να περάσει μέσα από το δικό του φίλτρο.

Το horsebit, το μονόγραμμα, οι αλυσίδες, το tailoring και η ιδέα του glamour παραμένουν, αλλά χρησιμοποιούνται διαφορετικά. Ακόμη και μέσα σε αυτή την πιο εμπορική συλλογή, υπήρχαν μικρές παρεμβάσεις, από τη φόδρα με το μονόγραμμα μέχρι το σκοτεινό, σχεδόν gothic μακιγιάζ στα μάτια, που θύμιζαν ότι πίσω από αυτή την περισσότερο «κανονική» γκαρνταρόμπα βρίσκεται ακόμη ο Demna.

Dolce & Gabbana SS'27: Μαξιμαλισμός και Σισιλιάνικα έργα τέχνης των γιαγάδων

Για τη συλλογή SS ’27, οι Domenico Dolce και Stefano Gabbana γύρισαν για ακόμη μία φορά στη Σικελία, μόνο που αυτή τη φορά χρησιμοποίησαν τους γνώριμους κώδικες του οίκου για να μιλήσουν κυρίως για την ελευθερία στο ντύσιμο.

Η συλλογή ονομάστηκε «Stravaganza Siciliana» και παρουσιάστηκε σε ένα σκηνικό που θύμιζε παλιό σικελικό palazzo, με μπαρόκ τοιχογραφίες, έναν ανθισμένο κήπο και λευκές κουρτίνες που κινούνταν σαν να είχε ανοίξει κάποιος τα παράθυρα ένα ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι. Ήταν μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα της Σικελίας, περισσότερο οικογενειακή και βιωματική παρά τουριστική.

Η ιδέα της οικογένειας υπήρχε και πίσω από τα ρούχα. Οι σχεδιαστές αναφέρθηκαν στα κομμάτια που περνούν από γενιά σε γενιά και αποκτούν διαφορετική ζωή ανάλογα με το ποιος τα φορά. Ένα παλιό σακάκι, μια δαντελένια μπλούζα ή ένα φόρεμα δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται σαν κάτι που έχει μείνει στον χρόνο, αλλά μπορεί να συνδυαστεί διαφορετικά, ακόμη και με τρόπο που αρχικά μοιάζει εντελώς λάθος.

Αυτό ακριβώς συνέβει και στην πασαρέλα. Floral, πουά, λεοπάρ και δαντέλα μπλέχτηκαν, ενώ κομμάτια που υπό άλλες συνθήκες δύσκολα θα βρίσκονταν στο ίδιο look φορέθηκαν μαζί.

Το λεοπάρ φυσικά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι Dolce & Gabbana το χρησιμοποίησαν από πλεκτές ζακέτες και μακριές φούστες μέχρι εφαρμοστά σακάκια με χρυσαφένια όψη. Μαζί του επέστρεψαν όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν συνδεθεί εδώ και χρόνια με το λεξιλόγιο του οίκου: boudoir φορέματα, μαύρη δαντέλα, έντονα floral, κορσέδες, κεντήματα, παγιέτες και κοσμηματικές λεπτομέρειες.

Πίσω όμως από την υπερβολή υπήρχε πολλή δουλειά πάνω στην κατασκευή. Κάποια ρούχα καλύφθηκαν με τρισδιάστατα κοράλλια, παραπέμποντας στη θάλασσα της Σικελίας, ενώ λευκά φορέματα, tops και shorts έφεραν περίτεχνα κεντήματα βασισμένα σε παραδοσιακές τεχνικές και τα crochet στόλισαν ακόμη και παπούτσια.

Μπροκάρ και υφάσματα που θα μπορούσαν να προέρχονται από το εσωτερικό ενός παλιού palazzo πέρασαν επίσης στα ρούχα. Αντί όμως να χρησιμοποιηθούν με έναν αυστηρά ρετρό τρόπο, μπήκαν μέσα σε αυτό το εσκεμμένο χάος από prints, χρώματα και διαφορετικές εποχές.

Οι Dolce & Gabbana και με αυτή τους τη συλλογή δεν θέλησαν να περάσουν απαρατήρητοι, καθώς απέδειξαν πως περισσότερα μοτίβα, περισσότερη διακόσμηση, αταίριαστα υφάσματα μεταξύ τους και περισσότερο χρώμα δεν χρειάζεται να «ταιριάζουν» με την παραδοσιακή έννοια. Το μήνυμα του show ήταν ξεκάθαρο, ότι δεν υπάρχει ένας μόνος τρόπος να ντύνεσαι.

Bottega Veneta SS ’27: Η Louise Trotter κάνει το δέρμα να μοιάζει αέρινο

Στον Bottega Veneta, η Louise Trotter αντιμετώπισε το δέρμα όπως ένα λεπτό καλοκαιρινό ύφασμα, αφήνωντας το να πέφτει χαλαρά πάνω στο σώμα, να κινείται και να δημιουργεί όγκο χωρίς να χάνει την ελαφρότητά του.

Στην τρίτη της συλλογή, η σχεδιάστρια δείχνει να έχει πλέον μεγαλύτερη άνεση με τους κώδικες που κληρονόμησε. Το σήμα κατατεθέν του οίκου, Intrecciato, παραμένει φυσικά παρόν, όμως δεν λειτουργεί ως το μοναδικό σημείο αναφοράς. Η Trotter ενδιαφέρεται περισσότερο για την ίδια την τεχνική πίσω από ένα ρούχο ή ένα αξεσουάρ και για το πόσο μπορεί να αλλάξει η εικόνα ενός γνώριμου υλικού όταν αφαιρεθεί το βάρος και η ακαμψία του.

Η αίσθηση αυτή υπήρχε σε ολόκληρη τη συλλογή. Οι σιλουέτες ήταν χαλαρές, τα υφάσματα άφηναν χώρο ανάμεσα στο σώμα και το ρούχο και ακόμη και το tailoring είχε χάσει την αυστηρότητα που συνήθως το χαρακτηρίζει. Σακάκια και παντελόνια διατηρούσαν την καθαρότητα της γραμμής τους, χωρίς όμως να μοιάζουν άκαμπτα. Παράλληλα, ανδρικά και γυναικεία στοιχεία περνούσαν από το ένα look στο άλλο χωρίς σαφή διαχωρισμό.

Στα αξεσουάρ, οι αναλογίες μεγάλωσαν. Οι τσάντες έγιναν μαλακές και ογκώδεις, κατασκευασμένες είτε από raffia είτε από το χαρακτηριστικό εύκαμπτο δέρμα του οίκου.

Η Trotter έδωσε ιδιαίτερη προσοχή και στα παπούτσια. Παρουσίασε ένα νέο ballet flat από καουτσούκ σε διαφορετικά χρώματα, μεταφέροντας ένα από τα πιο δημοφιλή σχέδια των τελευταίων σεζόν σε ένα υλικό που συνήθως συνδέουμε περισσότερο με πρακτικά παπούτσια παρά με μπαλαρίνες. Στην αντίθετη πλευρά βρίσκονταν οι ψηλές λευκές μπότες με την πλέξη Intrecciato, αλλά και loafers διακοσμημένα με μεγάλα κοσμήματα.

Με αυτή τη συλλογή ήταν ολοφάνερο πως η Louise Trotter δεν προσπαθεί να περάσει στον οίκο καινούργιους σχεδιαστικούς κώδικες. Παίρνει όσα υπάρχουν ως παρακαταθήκη, το δέρμα δηλαδή, την πλέξη, τη χειροποίητη κατασκευή, και δοκιμάζει τρόπους στο πόσο διαφορετικά μπορούν να δείξουν όταν γίνουν πιο μαλακά, πιο ελαφριά και λιγότερο αυστηρά.

Giorgio Armani SS ’27: Η πρώτη συλλογή της Silvana Armani εξελίσσει τους κώδικες του οίκου

Η λέξη «Evolution» που έδωσε το όνομά της στη συλλογή SS ’27 του Giorgio Armani περιγράφει και την κατεύθυνση που ακολουθεί πλέον ο οίκος υπό τη Silvana Armani. Δεν υπάρχει πρόθεση να απομακρυνθεί από την αισθητική που έχτισε την ταυτότητά του, αλλά να δοκιμάσει πόσο μπορούν να αλλάξουν οι αναλογίες, τα υλικά και ο τρόπος με τον οποίο φοριούνται τα γνώριμα Armani κομμάτια.

Το tailoring, φυσικά, παραμένει βασικό. Αυτή τη φορά όμως τα σακάκια μακραίνουν και απομακρύνονται περισσότερο από το σώμα, αποκτώντας πιο χαλαρή γραμμή. Οι ώμοι παραμένουν έντονοι και σε ορισμένες περιπτώσεις αρκετά αυστηροί, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τη ρευστότητα του υπόλοιπου ρούχου. Είναι μια διαφορετική εκδοχή του power dressing.

Υπάρχει έντονα και η δεκαετία του ’80, μια περίοδος άμεσα συνδεδεμένη με την άνοδο του Armani και τη δική του πρόταση για το γυναικείο tailoring. Γεωμετρικά σχέδια, μεταλλικές λάμψεις και τονισμένοι ώμοι επιστρέφουν, αλλά αυτή τη φορά πάνω σε ρούχα με περισσότερη κίνηση. Η αναφορά λοιπόν βρίσκεται εκεί χωρίς η συλλογή να μοιάζει με αναβίωση μιας παλαιότερης Armani εποχής.

Ανάμεσα στις μεγαλύτερες αλλαγές βρίσκεται κι ένα υλικό που είναι σχεδόν αυτονόητο για μια ανοιξιάτικη συλλογή, όχι όμως απαραίτητα για τον συγκεκριμένο οίκο. Το βαμβάκι μπαίνει αυτή τη σεζόν στην γκαρνταρόμπα του Giorgio Armani, δίνοντας στα ρούχα μια περισσότερο καθημερινή υφή και απομακρύνοντάς τα ελαφρώς από τη στιλπνή τελειότητα με την οποία έχει συνδεθεί το brand.

Επιπλέον, η λάμψη δεν χρησιμοποιείται αποκλειστικά για το βράδυ, αλλά περνά και στα looks της ημέρας, καταργώντας σε μεγάλο βαθμό τον σαφή διαχωρισμό μεταξύ των δύο. Ένα σύνολο μπορεί να αλλάξει ύφος περισσότερο μέσα από το styling παρά επειδή ανήκει εξαρχής σε μια συγκεκριμένη κατηγορία.

Μέσα στα γεωμετρικά μοτίβα εμφανίζεται επανειλημμένα και μια πεταλούδα. Δεν βρίσκεται εκεί μόνο ως διακοσμητικό στοιχείο. Για μια συλλογή που ονομάζεται «Evolution», η μεταμόρφωσή της λειτουργεί ως αρκετά σαφής συμβολισμός για την περίοδο στην οποία βρίσκεται ο ίδιος ο οίκος: η μορφή μπορεί να αλλάζει χωρίς να χάνεται η αναγνωρίσιμη ταυτότητα.

Η Silvana Armani για τη συλλογή SS ’27 βασίστηκε σε στοιχεία που βρίσκονται εδώ και δεκαετίες στο «λεξιλόγιο» του Giorgio Armani όπως τα σακάκια, τους έντονους ώμους, τη ρευστή γραμμή, τη διακριτική λάμψη, και αρχίζει να τα μεταμορφώνει σε πιο χαλαρές μορφές.