Paris Fashion Week F/W 2026: Φολκλόρ αναφορές και έντονος αισθησιασμός στη δεύτερη ημέρα

Η δεύτερη ημέρα του Paris Fashion Week F/W '26–'27 είχε νέες αρχές, αλλά και το κλείσιμο μιας σχεδιαστικής συνεργασίας. Η ημέρα ξεκίνησε με το ντεμπούτο του Antonin Tron στον Balmain και τελείωσε με τον αποχαιρετισμό του Pieter Mulier από τον οίκο Alaïa.

Στο Bovary συγκεντρώσαμε τις πιο σημαντικές στιγμές από τις έξι πιο βασικές επιδείξεις που συνέβησαν και που θα σας δώσουν τον παλμό όχι μόνο των προτάσεων–τάσεων των σχεδιαστών, αλλά και τα vibes που έφεραν στην πασαρέλα τα σχέδιά τους.

Balmain F/W '26–'27: Το ντεμπούτο του Antonin Tron

Για τον χειμώνα 2026, η απουσία του Olivier Rousteing ήταν έντονη στον Balmain. Η χλιδή και η μαξιμαλιστική υπερβολή που χρησιμοποιούσε ο πρώην creative director αντικαταστάθηκαν από πιο μίνιμαλ και ήσυχες γραμμές, καθώς και από πιο ματ χρωματισμούς.

Το μαύρο ήταν το επικρατέστερο χρώμα, αλλά και γήινοι τόνοι πρωταγωνίστησαν, όπως το καφέ και το λαδί/χακί.

Τα animal prints αποδόθηκαν είτε πάνω σε 3D υφάσματα, θυμίζοντας τίγρεις και κροκό ύφος, είτε πάνω σε κεντημένα κομμάτια που σχημάτιζαν leopard μοτίβα.

Το μπροκάρ βελούδο ήταν μία από τις επιλογές του Antonin Tron, που αποδόθηκε πάνω σε ντραπέ φορέματα, με έντονη την επιρροή του τέλους της δεκαετίας του ’80. Από εκείνη την εποχή πήρε όμως και άλλα στοιχεία, όπως τους έντονους ώμους που τονίζονταν από μεγάλες βάτες, αλλά και τεράστιους φιόγκους που στόλιζαν μπλούζες και φορέματα.

Το συμπέρασμα αυτής της επίδειξης είναι πως ήταν αρκετά άνευρη και «λίγη», όχι μόνο μπροστά στον προκάτοχό του, αλλά και σε σχέση με τη βασική σχεδιαστική αρχή του οίκου.

Dries Van Noten: Ένα μαξιμαλιστικό, φολκλόρ mix & match

Για τον ερχόμενο χειμώνα ο Dries Van Noten έκανε ένα μοναδικό στιλιστικό παιχνίδι, παίζοντας με υφές και εμπριμέ, ενώ αναδιαμόρφωσε το office look με πρωτότυπες ιδέες.

Σε σύγκριση με τις προηγούμενες φθινοπωρινές συλλογές του, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το «πάντρεμα» ετερόκλητων κομματιών, το οποίο, στα πρώτα μοντέλα που περπάτησαν στην πασαρέλα, ούτε καν μπορούσαμε να φανταστούμε πώς θα εξελισσόταν.

Νεκρές φύσεις από πίνακες τοποθετήθηκαν πάνω σε φούστες και πανωφόρια, δημιουργώντας ένα μοναδικό αποτέλεσμα, ενώ στη συνέχεια το παιχνίδι των διαφορετικών καρό, ήταν η βάση για να πάρουμε μια ιδέα για το πώς μπορεί να γίνει ένα σωστό mix & match.

Η συνέχεια ήταν ανατρεπτική για το brand, καθώς «πάντρεψε» το φολκλόρ–έθνικ στοιχείο με επιρροές εμπνευσμένες από την Άπω Ανατολή. Μπροκάρ, ζακάρ πουλόβερ και ζακέτες, εμπριμέ, μακριά μοντγκόμερι που θύμιζαν καθημερινό ρούχο ένός Κινέζου που ζει στην επαρχία, γραβάτες με φούστες με πιέτες, δημιούργησαν έναν όμορφο, στιλιστικό «θόρυβο».

Η επίδειξη του Dries Van Noten είχε ατόφιο φολκλόρ ύφος, κάτι που είχαμε χρόνια να δούμε.

Stella McCartney: Επιστροφή στις ρίζες της σχεδιάστριας

Η Αγγλίδα σχεδιάστρια, για άλλη μια φορά, επέλεξε να πρωταγωνιστήσουν στο show της τα άλογα και γι’ αυτόν τον λόγο χρησιμοποίησε έναν ιππικό όμιλο ως χώρο παρουσίασης. Η σχεδιαστική της γραμμή αποτελούνταν από απλοϊκά ρούχα, που μπορούν να φορεθούν εύκολα από το πρωί έως το βράδυ.

Ίσως από τις σπάνιες φορές που παρουσίασε ντε-πιες, τα οποία αποτελούνταν από μπλούζες με ζώνες συνδυασμένες με pencil φούστες, φέρνοντας ένα πιο κομψό ύφος στα office looks.

Παράλληλα, στα γραμμικά, ανδρόγυνα σύνολα έφερε στα παντελόνια μια λεπτομέρεια που συναντάμε στα παντελόνια ιππασίας: το γνωστό «ποδαράκι».

Εκτός από τα αποδομημένα πλεκτά που συνηθίζει να δείχνει στις επιδείξεις της, παρουσίασε και ένα πλέξιμο που μας γύρισε πίσω στα παιδικά μας χρόνια: τα πλεκτά ζακάρ–patchwork, τα οποία χρησιμοποίησε σε κασκόλ και gilet.

Κι ενώ οι χρωματικές επιλογές άλλων οίκων μέχρι στιγμής έχουν κινηθεί σε πιο μουντές αποχρώσεις, το λευκό, το έντονο μπλε, το ροζ, καθώς και τα κόκκινα και πορτοκαλί στοιχεία έφεραν στο μυαλό μας περισσότερο την άνοιξη.

Τα κρόσσια ήταν από τα στοιχεία που έφερε ξανά στα ρούχα της, όπως και τα στολίδια από πέτρες πάνω σε τζιν παντελόνια, που αποτελούν μια εξαιρετική πρόταση για βραδινό look.

Φυσικά, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πως είναι η μοναδική σχεδιάστρια που χρησιμοποιεί μόνο ανακυκλωμένα ή πρωτοποριακά και φιλικά προς το περιβάλλον υλικά, ακόμη και στις παγιέτες.

Acne Studios: Το ανανεωμένο ύφος του preppy look

Η δεύτερη ημέρα είχε και την ευχάριστη, φρέσκια πρόταση του Acne Studios στο preppy ύφος. Όπως και στον Dries Van Noten, και εδώ είδαμε το mix & match του καρό, όμως αποτυπωμένο σε ένα πιο «καθώς πρέπει» styling.

Ζακέτες συνδυασμένες με φουσκωτές φούστες με κρυφές κουφόπιετες έδιναν την αίσθηση μιας άλλης εποχής, σαν τα μοντέλα να είχαν βγει από σχολή γραμματέων της δεκαετίας του 1960. Σε ίδιο ύφος ήταν και τα αμάνικα φορέματα, που μας δημιούργησαν μια αίσθηση νοσταλγίας.

Παρόλα αυτά, η συλλογή δεν είχε μόνο αυτά τα στοιχεία. Αέρινα, κλος φορέματα σε animal print, τα οποία από μέσα είχαν συνδυαστεί με πουκάμισα, αλλά και φωτογραφίες με πρόσωπα που τοποθετήθηκαν σε φούστες και φορέματα, έφεραν μια πιο φρέσκια αντίληψη του preppy ύφους.

Και εδώ, χρωματικά, η συλλογή ήταν τονικά «φειδωλή», με τρεις φωτεινές εξαιρέσεις: το κόκκινο, το baby blue και το πράσινο.

Tom Ford: Η επιτομή του αισθησιασμού

Η τρίτη συλλογή του Haider Ackermann για τον Tom Ford ήταν, κυριολεκτικά και για ακόμη μία φορά, η επιτομή του αισθησιασμού και του sex appeal.

Μέσα από απλές και μίνιμαλ γραμμές, χωρίς να παίζει με έντονες χρωματικές αντιθέσεις, ο Haider Ackermann κατάφερε το, τελικά όχι και τόσο ακατόρθωτο, να δημιουργήσει απόλυτα θηλυκές, sensual σιλουέτες που παραμένουν ταυτόχρονα σύγχρονες και απομακρύνονται από την προφανή αναφορά στον ιδρυτή του brand.

Ακόμη και η πρότασή του με το τζιν και το cropped σακάκι είχε μια απροσδόκητη δόση θηλυκότητας, αποδεικνύοντας πως το casual μπορεί να αποκτήσει έντονο αισθησιασμό μέσα από τη σωστή γραμμή και εφαρμογή.

Η σχεδιαστική του προσέγγιση ανέδειξε το προφίλ μιας δυναμικής γυναίκας, μέσα από καθαρές γραμμές που κινούνταν ανάμεσα στο ανδρόγυνο tailoring και στις αέρινες φόρμες. Τα σακάκια με αυστηρή δομή συνδυάζονταν με πιο μαλακά υφάσματα και πουκάμισα, δημιουργώντας μια ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και τη θηλυκότητα.

Το μαύρο και το λευκό αποτέλεσαν τα κυρίαρχα χρώματα της συλλογής, ενώ το βαθύ καφέ και το λαδί λειτούργησαν ως δευτερεύοντες τόνοι που ενίσχυαν τη μίνιμαλ αισθητική της. Μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις ήταν και το deer pattern, που πρόσθεσε ένα πιο ιδιαίτερο στοιχείο μέσα στη συνολική λιτότητα της παλέτας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και οι δημιουργίες από διάφανο πλαστικό, που θύμιζαν παιδικά αδιάβροχα. Το υλικό αυτό χρησιμοποιήθηκε σε σακάκια, φούστες αλλά και πανωφόρια, προσφέροντας μια πιο πειραματική διάσταση στη συλλογή, χωρίς όμως να αφαιρεί τίποτα από τον αισθησιασμό που χαρακτήριζε τα ρούχα.

Ο Haider Ackermann έχει πλέον αρχίσει να αφήνει το δικό του ξεκάθαρο αποτύπωμα στον οίκο, αποδεικνύοντας πως ένας creative director δεν χρειάζεται απλώς να συνεχίζει το έργο των προκατόχων του, αλλά μπορεί να το επαναπροσδιορίσει και να το εξελίξει με μια νέα, σύγχρονη ματιά.

Maison Alaïa: The end of an era

Η τελευταία επίδειξη του Pieter Mulier για τον οίκο Maison Alaïa ήταν ιδιαίτερα συναισθηματική. Στο φινάλε του show όλοι σηκώθηκαν όρθιοι και τον χειροκροτούσαν, ανάμεσά τους ο Matthieu Blazy και η Anna Wintour. Στα καθίσματα των καλεσμένων υπήρχε ένα βιβλίο–άλμπουμ με όλα τα μέλη του οίκου, τα οποία είχαν φωτογραφηθεί από τον Keizo Kitajima, ως ένας συμβολικός φόρος τιμής στην ομάδα που βρίσκεται πίσω από τις δημιουργίες του brand.

«Ποτέ μην ξεχνάς... κανείς δεν εργάζεται μόνος του. Η οικογένειά μου. Ευχαριστώ», ανέφερε ο Pieter Mulier, ο οποίος θα συνεχίσει το σχεδιαστικό του ταξίδι στον οίκο Versace.

Παρόλα αυτά, η συλλογή που παρουσίασε διακρινόταν από μια χαρακτηριστική απλότητα, ενώ παράλληλα ήταν βαθιά συγκινητική. Τα πρώτα κομμάτια που εμφανίστηκαν στην πασαρέλα ήταν μίνι και μίντι φορέματα σε γραμμές που θύμιζαν φανελάκια, σε απαλές χρωματικές αποχρώσεις.

Στη συνέχεια, τη σειρά πήραν πιο αυστηρές φόρμες, που αποτυπώθηκαν μέσα από επιβλητικά παλτό και γραμμικά, slim κοστούμια.

Υλικά όπως δέρμα, πόνυ, στρετς, βελούδο και απαλά πλεκτά χρησιμοποιήθηκαν για να πλαισιώσουν τη συλλογή, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στη δομή και τη ρευστότητα.

Οι ασυμμετρίες στα φορέματα και οι ιδιαίτεροι όγκοι στα παλτό θύμιζαν τη διαχρονική αισθητική του οίκου, ενώ τα χαρακτηριστικά διάφανα, διχτυωτά παπούτσια αποτέλεσαν μια ακόμη αναφορά στην εμβληματική κληρονομιά του Maison Alaïa.

Με αυτή τη συλλογή, ο Pieter Mulier αποχαιρέτησε τον οίκο αφήνοντας πίσω του ένα ισχυρό δημιουργικό αποτύπωμα, κλείνοντας έναν σημαντικό κύκλο στην ιστορία του brand.