Schiaparelli SS’27: Ο Daniel Roseberry κάνει ένα βήμα πίσω από την couture, όχι από το θέαμα
Η Schiaparelli είναι ένας οίκος που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μέσα από την υπερβολή, με χρυσά γλυπτικά κοσμήματα, σουρεαλιστικά αξεσουάρ και couture φορέματα που δύσκολα περνούν απαρατήρητα.
Στη ready-to-wear συλλογή, όμως, το ζητούμενο είναι διαφορετικό: πώς μεταφέρεις αυτή την τόσο αναγνωρίσιμη αισθητική σε ρούχα που προορίζονται πράγματι για μια καθημερινή γκαρνταρόμπα; Με τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027, ο Daniel Roseberry επιχειρεί να δώσει μια πιο συγκεκριμένη απάντηση. Ο τίτλος «Going Clear» περιγράφει την πρόθεσή του να απομακρυνθεί από τον «θόρυβο» που περιβάλλει σήμερα τη μόδα και να επικεντρωθεί περισσότερο στα ίδια τα ρούχα. Και αυτή τη φορά, αντί να προσθέτει συνεχώς νέες ιδέες, μοιάζει περισσότερο να αφαιρεί.
Το σκηνικό στο υπόγειο του Λούβρου έμοιαζε με νυχτερινό κλαμπ. Μικρά τραπέζια και καρέκλες είχαν τοποθετηθεί γύρω από την πασαρέλα, ενώ οι πολυέλαιοι έδιναν στον χώρο μια after-dark ατμόσφαιρα. Πριν εμφανιστεί το πρώτο μοντέλο, από τα ηχεία ακουγόταν η Barbra Streisand να τραγουδά το «Cry Me a River» στη ζωντανή εμφάνισή της στο Bon Soir το 1962.
Η επιλογή της Streisand δεν ήταν απλώς μέρος του soundtrack. Ο Roseberry χρησιμοποίησε τη φωνή της για να εξηγήσει το «Going Clear»: κάτι απολύτως αναγνωρίσιμο, σύγχρονο για την εποχή του, αλλά αρκετά δυνατό ώστε να παραμένει επίκαιρο δεκαετίες αργότερα. Για τον ίδιο, αυτό σημαίνει να αφήσει στην άκρη το status, τα social media και το κουτσομπολιό που συνοδεύουν τη μόδα και να αναζητήσει μια πιο καθαρή φωνή για τον οίκο.
Στα ρούχα αυτή η σκέψη μεταφράστηκε σε μια συλλογή αισθητά πιο συγκρατημένη. Η haute couture δεν εξαφανίστηκε από τη συνολική εικόνα, αλλά οι κώδικές της πέρασαν σε πιο απλές φόρμες. Ο Roseberry πήρε χαρακτηριστικές σιλουέτες, ντεκολτέ και λεπτομέρειες από τα βραδινά κομμάτια του οίκου και τα χώρισε σε tops και bottoms, επιτρέποντας στα κομμάτια να λειτουργούν ανεξάρτητα και να συνδυάζονται μεταξύ τους.
Εδώ εμφανίστηκε έντονα και η αμερικανική πλευρά του σχεδιαστή. Ο Roseberry, που μεγάλωσε στο Τέξας, έφερε απέναντι στη γαλλική ακρίβεια της Schiaparelli τη λογική του αμερικανικού sportswear: μια γκαρνταρόμπα δηλαδή από κομμάτια που μια γυναίκα μπορεί να συνδυάσει όπως θέλει.
Η χρωματική παλέτα περιορίστηκε κυρίως στο χαρακτηριστικό μαύρο του οίκου, στο υπόλευκο και στο απαλό βουτυρένιο κίτρινο, ενώ ανάμεσά τους εμφανίστηκαν πράσινο και σομόν ροζ, αποχρώσεις που προέρχονται από τα αρχεία της Schiaparelli.
Τα βολάν από δέρμα και λινό προέκυψαν από τις παλιές κουρτίνες που βρίσκονταν στα παράθυρα του δεύτερου ορόφου του ατελιέ στην Place Vendôme την εποχή της Elsa Schiaparelli.
Η Elsa βρίσκεται και σε αρκετές ακόμη λεπτομέρειες της συλλογής. Κεντήματα με λαχανικά και φτερά τοποθετήθηκαν πάνω σε διάφανα πουκάμισα και σακάκια, ενώ τα πλεκτά απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία, με το broderie anglaise να περνάει από την couture στο ready-to-wear.
Οι τσάντες διατήρησαν τις σουρεαλιστικές αναφορές του οίκου, αλλά στα παπούτσια ο Roseberry παρουσίασε περισσότερες χαμηλές επιλογές, όπως πλεκτά μποτάκια εμπνευσμένα από σχέδιο που φορούσε η Elsa στα τέλη των ’30s και mules.
Τα κοσμήματα παραμένουν σαφώς Schiaparelli. Άλογα, δελφίνια, γουρούνια, σκύλοι, γάτες και αράχνες μετατρέπονται σε σκουλαρίκια, cuffs και καρφίτσες, ενώ τα χείλη και η κλειδαρότρυπα εμφανίζονται πάνω σε παπούτσια, τσάντες και γιακάδες.
Όμως παρακολουθώντας κάποιος την επίδειξη εύλογα του δημιουργείται ένα ερώτημα: τελικά η Schiaparelli έγινε περισσότερο φορέσιμη ή μήπως ο Roseberry βρίσκεται πιο κοντά στο να προσδιορίσει τι σημαίνει ready-to-wear για έναν οίκο που έχει χτίσει τη σύγχρονη εικόνα του πάνω σε ρούχα που κάθε άλλο παρά καθημερινά είναι; Μένει να το δούμε στην ερχόμενη συλλογή του.
