Ένα τραπέζι δίπλα στο νερό: Δοκιμάσαμε το πιο ατμοσφαιρικό δείπνο στο Abra Ovata της Λίμνης Βουλιαγμένης

Δεν ξέρω αν συμβαίνει μόνο σε μένα, αλλά κάθε χρόνο υπάρχει μια περίοδος που, ενώ είναι ήδη καλοκαίρι, δεν το έχω καταλάβει. Η καθημερινότητα συνεχίζεται κανονικά, η δουλειά δεν σταματάει και το μόνο που κάνω είναι να κοιτάζω το ημερολόγιο και να μετράω πόσες μέρες απομένουν μέχρι την άδεια.

Κάπως έτσι ήταν και εκείνη η εβδομάδα. Η Αθήνα είχε αρχίσει σιγά σιγά να αδειάζει, το γραφείο το ίδιο, ενώ στους δρόμους έβλεπες αισθητά λιγότερη κίνηση.

Ένα απόγευμα, λοιπόν, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, αποφασίσαμε να αφήσουμε τα στέκια του κέντρου και να κατευθυνθούμε προς τη Λίμνη Βουλιαγμένης και να δοκιμάσουμε το Abra Ovata.

Η διαδρομή προς τη Βουλιαγμένη σε βάζει σε mood καλοκαιριού και η αλήθεια είναι ότι, μόλις περάσαμε τις πύλες για τη Λίμνη, αισθανθήκαμε σαν να βρεθήκαμε κάπου αλλού, κάπου εντελώς μακριά από την πόλη.

Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις γιατί αυτό το μέρος ξεχωρίζει. Η λίμνη είναι κυριολεκτικά αγκαλιασμένη από τους βράχους και όσο περνά η ώρα το φως του ήλιου αλλάζει τα χρώματα του νερού. Στην αρχή κάπως γαλαζοπράσινο, λίγο αργότερα πιο σκούρο, μέχρι που στο σούρουπο έγινε ένας καθρέφτης των μυσταγωγικά φωτισμένων βράχων.

Το τραπέζι μας ήταν ακριβώς δίπλα στη λίμνη. Τριγύρω μας παρέες, ζευγάρια, οικογένειες με παιδιά, άνθρωποι κάθε ηλικίας που απολάμβαναν το βράδυ είτε με ένα δείπνο είτε με ένα κοκτέιλ ή κρασί.

Στα χέρια μας ήρθε το μενού του σεφ John Σκοτίδα, ο οποίος έχει δημιουργήσει πιάτα με fusion τεχνικές αλλά με σταθερό προσανατολισμό στο ελληνικό στοιχείο. Άλλωστε, ο ίδιος ο σεφ εμπνέεται από τις καταβολές του, καθώς γεννήθηκε στον Παναμά, μεγάλωσε στην Ελλάδα, με μητέρα που κατάγεται από τις Φιλιππίνες και την Κίνα και πατέρα Έλληνα.

Για φαγητό στο Abra Ovata

Αλλά ας πάμε στα σημαντικά... Τι φάγαμε.

Η αρχή έγινε, φυσικά, με ψωμί, το οποίο συνοδευόταν από βούτυρο hoisin και ήταν αρωματισμένο με εσπεριδοειδή, ταραμά και τυροκαυτερή. Αυτή η αντίθεση του γλυκού από τη μία, που ήταν το βούτυρο, με το λίγο πιο όξινο του ταραμά και το πικάντικο της τυροκαυτερής ήταν ιδανική για την αρχή, ανοίγοντας την όρεξη.

Η συνέχεια έγινε με Αθηναϊκή με καβούρι και αυγοτάραχο, μια μπουκίτσα κρατσανιστή που δίχασε την παρέα. Λίγο μετά, στο τραπέζι έφτασε το λαβράκι σεβίτσε, το οποίο περιχύθηκε με κακαβιά, μια νόστιμη πρόταση που «έχασε» στη σύγκριση με τα επόμενα πιάτα.

Οι γαρίδες ταρτάρ σε ζωμό tom yum ήταν ένα δροσερό, σπιρτόζικο ωμό πιάτο. Αυτό ήταν και το αγαπημένο πιάτο ενός φίλου, ο οποίος οριακά δεν έφαγε και των υπολοίπων.

Προσωπικά, το αγαπημένο μου πιάτο ήρθε αμέσως μετά και ήταν τα μύδια με βούτυρο Aji Amarillo και κόλιανδρο. Τα μύδια ήταν μπόλικα, με ψωμάκια για να βουτήξουμε στην τέλεια σάλτσα, που ήταν λίγο πικάντικη. Είναι το απόλυτο πιάτο για «βούτα» και, αν βρεθείτε στο Abra Ovata, μην ντραπείτε, παραγγείλτε και άλλο ψωμί και βουτήξτε.

Το λαβράκι τεμπούρα, από την άλλη, με τον ζωμό σόγιας και τα άγρια χόρτα, αποτέλεσε μια δυνατή συνέχεια με την τραγανή κρούστα και το ψάρι μέσα ζουμερό. Τα χόρτα αποτέλεσαν μία ακόμη υπενθύμιση ότι δίνεται προσοχή στην πρώτη ύλη.

Και επειδή δεν χορτάσαμε από θάλασσα, δεν αντισταθήκαμε στην παέγια θαλασσινών με γαρίδες και μικρά οστρακοειδή. Στο Abra Ovata η παέγια δεν φτάνει απλώς στο τραπέζι οι άνθρωποι του εστιατορίου έρχονται με το μεγάλο σκεύος και τη σερβίρουν εκείνη τη στιγμή στα πιάτα, εξηγώντας μας ότι αυτό που εμείς είδαμε σαν καμένο, κολλημένο ρύζι στον πάτο είναι το περίφημο socarrat.

Το socarrat είναι η τραγανή στρώση που σχηματίζεται στον πάτο του σκεύους κατά το μαγείρεμα. Εκεί συμπυκνώνεται όλη η γεύση και, μετά την πρώτη μπουκιά, καταλάβαμε ακριβώς γιατί.

Και επειδή δεν μας έφταναν όλα αυτά, δοκιμάσαμε και την πάπια με σάλτσα cherry hoisin. Η πάπια, που δεν τη βλέπεις εύκολα σε εστιατόρια εξού και η επιλογή, ήταν τόσο τρυφερή που έλιωνε, ενώ τα κεράσια χάριζαν μια πολύ ξεχωριστή γεύση στο πιάτο.

Για το κλείσιμο δεν θα μπορούσε να λείπει το γλυκό, για το οποίο είχα ακούσει και το περίμενα πώς και πώς. Η pastry chef Καλλιόπη Μάρου έχει εμπνευστεί ένα Paris-Brest με διαφορετικές εκδοχές φυστικιού Αιγίνης: βελούδινη κρέμα, πλούσια πραλίνα και καραμελωμένα φιστίκια που πρόσθεταν υφή. Τη διαφορά έκανε το pandan, ένα αρωματικό τροπικό φυτό που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στη νοτιοανατολική Ασία, χαρίζοντας στο γλυκό μια πολύ ιδιαίτερη γεύση, που είχε μια νότα φρεσκάδας. Το γλυκό είτε θα σας ξετρελάνει, είτε

Φεύγοντας από το Abra Ovata, αυτό που μένει είναι μια γέματη βραδινή έξοδος. Ένα μέρος που ταιριάζει σε όλους εκείνους που αναζητούν μια έξοδο σε ένα συγκλονιστικά όμορφο τοπίο με ενδιαφέρουσες γεύσεις και μια αίσθηση ότι όλα είναι μακριά.