Μαρία Ελένη Λυκουρέζου: Όταν γιόρταζε τα γενέθλιά της με τη Ζωή Λάσκαρη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη
Μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση έκανε η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου με αφορμή τα γενέθλιά της, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, δημοσιεύοντας δύο φωτογραφίες που αποτυπώνουν διαφορετικές περιόδους της ζωής της.
Η κόρη της Ζωής Λάσκαρη και του Αλέξανδρου Λυκουρέζου επέλεξε να γιορτάσει τη συγκεκριμένη ημέρα κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, αλλά και μοιράζοντας τις σκέψεις της για το παρόν και τις εμπειρίες που την έχουν διαμορφώσει.
Στην πρώτη φωτογραφία, η οποία τραβήχτηκε πριν από χρόνια στη Θεσσαλονίκη, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου ποζάρει μαζί με τη μητέρα της, Ζωή Λάσκαρη, και την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Πρόκειται για ένα σπάνιο στιγμιότυπο που συγκεντρώνει δύο από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου, οι οποίες άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στην καλλιτεχνική ζωή της χώρας.
Η δεύτερη φωτογραφία είναι από τα φετινά της γενέθλια στην Αθήνα. Σε αυτήν, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου εμφανίζεται χαμογελαστή στο πλευρό του πατέρα της, Αλέξανδρου Λυκουρέζου, και της συντρόφου του, Τζένης Οικονόμου.
Μέσα από αυτές τις δύο εικόνες, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου θέλησε να αναδείξει τη σημασία των αναμνήσεων και των ανθρώπων που έχουν περάσει από τη ζωή της, στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα αισιοδοξίας και δύναμης.
Τι έγραψε η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου στη λεζάντα της ανάρτησής της:
«Το χθες και το σήμερα. 12/11. Ίδια μέρα. Θεσσαλονίκη χθες, Αθήνα σήμερα.
Χωρίς παρελθόν δεν υπάρχει παρόν. Δεν ξεχνάμε. Ποτέ. Άμα ξεχάσουμε, άμα βυθιστούμε στην άγνοια, τελειώσαμε. Τιμούμε το παρελθόν, ζώντας όσο πιο αληθινά το παρόν.
Δύο φωτογραφίες. Πολλές ιστορίες ανάμεσα και πριν. Πολλές που θα έρθουν ακόμα. Μια ζεστασιά. Μια στιγμή. Μια αλήθεια. Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό από το τώρα, που κι αυτό φεύγει αστραπιαία.
Έχω αναγεννηθεί και ξαναγεννηθεί ξανά και ξανά. Δεν παραδίδω και δεν θα παραδοθώ. Οτιδήποτε κι αν έζησα και πέρασα με έκανε να χτίσω το «παλάτι» μου. Είμαστε «πολεμιστές» της αλήθειας, του φωτός, της ΖΩΗΣ.
Δεν σκύβω το κεφάλι. Δεν ξεχνώ τίποτα. Απλά προχωρώ και αδιαφορώ. Η βουή βουίζει μόνη της, ενώ η σιγή απλώνεται παντού και συναρπάζει με το φως της!
12/11, λοιπόν. Άλλη μια καινούργια χρονιά μου ξεκινάει».
