Πώς είναι σήμερα στα 83 του ο ηθοποιός Παύλος Λιάρος -Ο κινηματογραφικός γιος του Λάμπρου Κωνσταντάρα
Μια σπάνια τηλεοπτική εμφάνιση έκανε ο Παύλος Λιάρος, ο γνωστός ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος γύρισε τον χρόνο πίσω και μοιράστηκε άγνωστες ιστορίες από την πορεία του στην υποκριτική.
Ο Παύλος Λιάρος βρέθηκε καλεσμένος την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου στην εκπομπή «Studio στις 3» του ΣΚΑΪ και, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στα γυρίσματα μιας από τις πλέον αναγνωρίσιμες κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου, «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι».
Ο ηθοποιός, ο οποίος υποδύθηκε έναν από τους τρεις γιους του Λάμπρου Κωνσταντάρα στην ταινία, αποκάλυψε μάλιστα ότι οι περίφημες σφαλιάρες που δεχόταν από τον κινηματογραφικό του πατέρα δεν ήταν σκηνοθετημένες, αλλά πραγματικές.
Όπως θυμήθηκε, πήρε τον ρόλο έπειτα από ένα τηλεφώνημα του Κώστα Καραγιάννη, ο οποίος του μετέφερε ότι τον ήθελε ο Αλέκος Σακελλάριος. «Εγώ, βέβαια, στη σχολή είχα κάνει κωμωδία και τα πήγαινα καλά. Όμως επειδή ήμουν άφραγκος, του είπα “άσε ρε Κώστα, θα παίξω να δοκιμάσω και στην κωμωδία”. Και έτσι έπαιξα», αφηγήθηκε.
Η μεγάλη έκπληξη, ωστόσο, τον περίμενε στο πρώτο γύρισμα με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. «Οι σφαλιάρες του Κωνσταντάρα ήταν αληθινές. Είναι το πρώτο γύρισμα, μπαίνω και είναι η σκηνή που μπαίνει και ο Κωνσταντάρας, τσακωνόμαστε και αρχίζουν και πέφτουν σφαλιάρες. Με το που μπαίνει, τρώω μία στο κεφάλι και λέω “ωχ, θα φάμε σφαλιάρα, κάτσε να έχουμε το νου μας”», αποκάλυψε.
Από εκείνη τη στιγμή, όπως περιέγραψε, προσπαθούσε να προφυλάσσεται κάθε φορά που έβλεπε τον συμπρωταγωνιστή του να σηκώνει το χέρι του. «Με το που έκανε κίνηση ο Κωνσταντάρας, έμπαινα σε μία υποτυπώδη άμυνα. Και εκεί που μου ρίχνει καρπαζιές, κρατούσα το κεφάλι μου και με βάραγε στο χέρι. Ξέρεις τι χέρι είχε;», είπε γελώντας.
Η ταινία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι» γυρίστηκε σε παραγωγή Καραγιάννης–Καρατζόπουλος και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και βασίστηκε στη θεατρική κωμωδία «Μια κυρία ατυχήσασα» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας υποδύθηκε τον αυστηρό χήρο πλοίαρχο Λεωνίδα Πετρόχειλο, πατέρα τριών γιων, ενώ στο πλευρό του πρωταγωνιστούσε η Μάρω Κοντού. Ο Παύλος Λιάρος είχε τον ρόλο του Κίμωνα Πετρόχειλου. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 22 Ιανουαρίου 1968 και έκοψε 360.407 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας τη 17η θέση ανάμεσα στις 99 ελληνικές παραγωγές εκείνης της κινηματογραφικής σεζόν.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η αναφορά του Παύλου Λιάρου στον Γιώργο Φούντα, έναν άνθρωπο που, όπως αποκάλυψε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο ξεκίνημα της καριέρας του.
Ο πατέρας του δεν ήθελε αρχικά να ακολουθήσει την υποκριτική και επέμενε να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο. Ο νεαρός τότε Παύλος Λιάρος, όμως, ήταν αποφασισμένος. «Του λέω “ή έτσι ή ηθοποιός”», θυμήθηκε.
Ο πατέρας του γνώριζε τον Γιώργο Φούντα από του Ψυρρή και αποφάσισε να ζητήσει τη γνώμη του. «Θα πάω να βρω τον Γιώργο. Και αν μου πει ο Γιώργος ότι κάνεις, θα σε αφήσω να πας», του είπε.
Λίγο αργότερα, ο Γιώργος Φούντας βρέθηκε στο σπίτι της οικογένειας και ζήτησε από τον νεαρό Παύλο Λιάρο να του απαγγείλει ένα ποίημα. Εκείνος, όμως, δεν γνώριζε κανένα. Ο ήδη καταξιωμένος ηθοποιός δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια. Του έδωσε υλικό για να προετοιμαστεί και επέστρεψε περίπου ενάμιση μήνα αργότερα προκειμένου να τον δοκιμάσει ξανά.
Η δεύτερη εκείνη συνάντηση έμελλε να καθορίσει τη ζωή του. Μόλις ολοκλήρωσε την ερμηνεία του, ο Γιώργος Φούντας σηκώθηκε και είπε μπροστά στην οικογένειά του: «Αυτός είναι δικός μου, τον αναλαμβάνω εγώ».
Κάπως έτσι, με την υποστήριξη ενός από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, ξεκίνησε η διαδρομή του Παύλου Λιάρου στην υποκριτική, την οποία ο ίδιος θυμήθηκε σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα.
