Η κόρη του Μπρους Γουίλις και της Ντέμι Μουρ μιλά για τη ζωή της ως ανύπαντρη μητέρα
Για πάνω από ενάμιση χρόνο, η Ράμερ Γουίλις ζει την καθημερινότητα μιας ανύπαντρης μητέρας, μετά το διαζύγιο με τον Ντέρεκ Ρίτσαρντ Τόμας, πατέρα της κόρης της, Λουέτα.
Η μεγαλύτερη κόρη του Μπρους Γουίλις και της Ντέμι Μουρ δεν κρύβει τις δυσκολίες αυτής της περιόδου και μιλά ανοιχτά για την πίεση να τα κάνει όλα μόνη της:
«Κάνω τέσσερις διαφορετικές δουλειές για να προσφέρω τα πάντα στην κόρη μου. Είμαι η μοναδική που τη συντηρεί. Δεν ζω από καταπίστευμα και δεν παίρνω χρήματα από τους γονείς μου. Τις περισσότερες φορές δεν έχω καμία βοήθεια στην ανατροφή της. Καλό θα ήταν, λοιπόν, κάποιοι να κάνουν μια παύση πριν κρίνουν».
Πώς καλύπτει τις ανάγκες του παιδιού της
Η πίεση αυξήθηκε όταν άρχισε να δέχεται κριτική για τον τρόπο που μεγαλώνει την κόρη της. Απαντώντας στους επικριτές στα social media, η Ράμερ Γουίλις είπε καθαρά: «Υπάρχουν πολλοί παραπληροφορημένοι και αγενείς άνθρωποι που σχολιάζουν τις αναρτήσεις μου». Αποκάλυψε μάλιστα μια αλήθεια που λίγοι γνώριζαν: «Κάνω τέσσερις διαφορετικές δουλειές για να προσφέρω τα πάντα στην κόρη μου».
Ξεκαθάρισε επίσης ότι δεν λαμβάνει καμία οικονομική βοήθεια από τους γονείς της: «Δεν ζω από κάποιο καταπιστευματικό ταμείο ούτε παίρνω χρήματα από τους γονείς μου. Τις περισσότερες φορές δεν έχω καμία βοήθεια».
Παρά την ένταση και το άγχος της καθημερινότητας, η Ράμερ Γουίλις αναγνωρίζει ότι έχει μια σταθερή υποστήριξη από έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο στη ζωή της. Πρόκειται για τη νταντά της, τη Μάντισον, η οποία την φρόντιζε από τα τρία της χρόνια. «Έρχεται να με βοηθήσει σε ό,τι χρειαστώ. Μερικές φορές μένει μαζί μας για μία ή δύο εβδομάδες, και δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι κακό σε αυτό», εξήγησε.
Παρά τις δυσκολίες, η 37χρονη ηθοποιός γνωρίζει τα προνόμια που έχει στη ζωή της. «Ξέρω ότι έχω πράγματα που πολλοί άνθρωποι δεν έχουν και δεν τα θεωρώ δεδομένα», είπε, προσθέτοντας ότι «γνωρίζω ότι υπάρχουν καταστάσεις που δεν θα ζήσω ποτέ πλήρως και το σέβομαι αυτό».
Επίσης τονίζει ότι δεν χρησιμοποιεί την οικογενειακή υποστήριξη ως δίχτυ ασφαλείας και είναι υπερήφανη για το γεγονός ότι στηρίζει τόσο τον εαυτό της όσο και την κόρη της. «Φέρνω πραγματικό οικονομικό άγχος και ευθύνη στους ώμους μου», παραδέχεται, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ως εργαζόμενη μητέρα.
«Υπήρχαν χρόνια που ήμουν η μόνη που φρόντιζε αρκετούς ανθρώπους, αντιμετωπίζοντας εγκυμοσύνη, ασυνεπή εργασία και την αβεβαιότητα που την συνοδεύει», εξηγεί, θέλοντας να σπάσει τις παρανοήσεις ότι δεν εργάζεται ή δεν κατανοεί τις οικονομικές πιέσεις.
Η Ράμερ Γουίλις καταλήγει με μια βαθιά παρατήρηση: «Μπορούμε να έχουμε δύο αλήθειες ταυτόχρονα. Οι ζωές των ανθρώπων φαίνονται διαφορετικές και καμία εμπειρία δεν υπάρχει στο κενό. Ακριβώς όπως κάποιος με σταθερή δουλειά μπορεί να αντιμετωπίζει τις δικές του δυσκολίες, έτσι και εμείς περνάμε διαφορετικά επίπεδα πραγματικότητας. Η αναγνώριση αυτής της διαφοράς δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για όσα μοιραζόμαστε».
