Η Rosalía υπό το βλέμμα του Δημήτρη Παπαϊωάννου -Μια ζωντανή εικαστική σύνθεση
Η Rosalía αναδύεται ως ζωντανό έργο τέχνης μέσα από το βλέμμα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, στην έναρξη της παγκόσμιας περιοδείας της “The LUX Tour” στη Γαλλία.
Η πρώτη συναυλία της Rosalía για το άλμπουμ της “LUX” ξεκίνησε στη Λυών. Στην αρένα LDLC Arena. Ένα όνομα που σημαίνει φως. Και η σκηνή, όπως ήταν αναμενόμενο γέμισε με την εκτυφλωτική αποκάλυψη της μουσικής, της ομορφιάς και της τέχνης.
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, στην πρώτη του συνεργασία με την ποπ καλλιτέχνιδα, κλήθηκε να δημιουργήσει ένα stage για το τραγούδι της “La Perla” . Ένα τραγούδι που μιλά για έναν επώδυνο χωρισμό από έναν νάρκισσο. Κι όμως σε αυτή τη σκηνική σύνθεση η Rosalía επανέρχεται “in full glory”, ενσαρκώνοντας διαδοχικά συμβολισμούς-αρχέτυπα της θηλυκότητας. Κουνώντας τα χέρια της, μοιάζει να εξουσιάζει το φως μέσα από δύο παράλληλα φεγγάρια, ή τα δικά της φωτοστέφανα σαν μια γητεύτρια του flamenco. Ημίγυμνη, με το λευκό ιμάτιο δεμένο χαμηλά, να πέφτει σε απαλές πτυχώσεις, λικνίζεται όπως η Αφροδίτη της Μήλου. Με τα μαύρα γάντια της Gilda, της «θεάς του έρωτα» του χρυσού Χόλιγουντ οριοθετεί τον χώρο της. Τα χέρια των χορευτών να δημιουργούν ένα πλέγμα στο σώμα της, σαν να αγγίζουν μια λατρευτική μορφή. Κι ύστερα σχηματίζουν το κάλυπτρο στα μαλλιά μιας ολόφωτης Παναγίας της Γουαδελούπης, ή την αχλή της “aureola”. Το θεϊκό πέπλο φωτός που την περιβάλλει καθώς ανυψώνεται…
Η καλλιτέχνης μέσα από τη νέα της δουλειά φέρει σε απόλυτη σύμπνοια τις κλασικές σπουδές μουσικής με τις αναφορές στην ποπ κουλτούρα και τον σύγχρονο ήχο. Όπως με κάθε της εμφάνιση, επιδιώκει να νοηματοδοτεί την ιστορία της τέχνης ξανά με σύγχρονους όρους, διαμορφώνοντας τη δική της εικαστική γλώσσα, σε διαρκή ταμπλώ βιβάν εν κινήσει, σαν μία «ζωγράφος της μοντέρνας ζωής», όπως θα το έθετε ο Μπωντλέρ. Όπως έχουν αναφέρει κριτικοί στο παρελθόν για τη Rosalía «η ιστορία της τέχνης δεν είναι σκονισμένη, αλλά μια αφήγηση ζωντανή που η καλλιτέχνης χειρίζεται με ένταση, χιούμορ και αισθησιασμό». Η κλασική εικονοποιία γίνεται μία μεταφορά για το πάθος και τον πόνο, αυτόφωτη, διαφανής, απογυμνωμένη από τον καθωσπρεπισμό και γι’ αυτό τόσο λαμπερή.
Οι αναφορές της στην παράδοση, μέσα από τα βιντεοκλίπ της πυκνές και γεμάτες μηνύματα. Η δυαδικότητα της Φρίντα Κάλο, η παραδομένη Οφηλία του Τζον Έβερετ Μιλέ, μια μηχανόβια Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, ο ανδαλουσιανός αισθησιασμός του Τζούλιο Ρομέρο ντε Τόρρες, όπου τα ζουμερά πορτοκάλια του μπλέκουν με αλυσίδες και γίνονται δεσμά μιας ασφυκτικής σχέσης, η τσιγγάνα Μάχα και η λευκή δούκισσα του Γκόγια, η αρχιτεκτονική του Μαγκρίτ και τα μπλε γυμνά του Ματίς… Κάθε σύνδεση δεν είναι μια αναπαραγωγή. Είναι το μέσο για να εκφραστεί η πολύπλοκη φύση της γυναίκας και ο αέναος διχασμός ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα, την τραγωδία και την έκρυθμη χαρά, τον σεβασμό για το τότε και τη ρήξη με το τώρα.
Όπως συνέβη και με το πρώτο της single το Berghain. Εμπνευσμένο από τη λέξη αρχέγονο δάσος, «το εσωτερικό δάσος σκέψεων όπου μπορείς να χαθείς» και ταυτόχρονα μια υποδόρια αναφορά στο περίφημο βερολινέζικο κλαμπ. Το act της στα Brit Awards με τον οπερατικό του ψαλμό, την παρουσία της Björk και την κορύφωση με τον φρενήρη χορό σε ρυθμούς techno συνεπήρε το κοινό αποδεικνύοντας ότι ο χαρακτηρισμός της ως “atypical pop star”, μιας ποπ σταρ ουσιαστικά ακατάτακτης, δικαιωματικά της ανήκει, αφού γνωρίζει πώς να προωθεί τα όρια της τέχνης της, χωρίς να επαναπαύεται στον εντυπωσιασμό και στις ευκολίες των συμβάσεων μιας γλυκερής, καλόβολης ποπ.
Το υπερβατικό θέαμα μπορεί να γίνει μαζικό. Και για αυτό το όραμά της συμπράττουν δημιουργοί από όλα τα πεδία, μεγαλουργώντας για το ευρύ κοινό. Όπως αυτό έγινε μόλις χθες με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου.
