Η αρχιτεκτόνισσα Ζωή Αντωνιάδου εξηγεί την αρχιτεκτονική του «κρυφού» στο σύγχρονο σπίτι
Η αρχιτεκτόνισσα Ζωή Αντωνιάδη αναδεικνύει τους αποθηκευτικούς χώρους στο σπίτι ως βασικό εργαλείο σύγχρονου design.
Η αποθήκευση, για χρόνια παραγνωρισμένη ως καθαρά πρακτική ανάγκη, επανέρχεται σήμερα στο προσκήνιο της αρχιτεκτονικής σκέψης. Σε μια εποχή όπου τα τετραγωνικά περιορίζονται και οι απαιτήσεις αυξάνονται, ο τρόπος που «κρύβεται» η καθημερινότητα γίνεται κρίσιμος παράγοντας ποιότητας ζωής.
Στα σύγχρονα σπίτια, η έννοια της οργάνωσης δεν εξαντλείται σε ντουλάπες και ράφια. Αντίθετα, μεταφράζεται σε μια συνολική σχεδιαστική στρατηγική που επηρεάζει την αίσθηση του χώρου, τη ροή και τελικά την εμπειρία κατοίκησης.
Πώς οι αποθηκευτικοί χώροι γίνονται εργαλείο του σύγχρονου design
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ζωή Αντωνιάδη προσεγγίζει την αποθήκευση ως αναπόσπαστο κομμάτι της αρχιτεκτονικής σύνθεσης.
«Στον σχεδιασμό έξυπνων ή "κρυφών" αποθηκευτικών λύσεων, βασική αρχή αποτελεί η αξιοποίηση κάθε διαθέσιμου χώρου μέσα από σχεδιαστικές λύσεις που διατηρούν την καθαρότητα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης», λέει στο Bovary περιγράφοντας μια λογική όπου τίποτα δεν περισσεύει και τίποτα δεν προβάλλεται άσκοπα.
Η έννοια του «κρυφού» εδώ δεν αφορά απλώς την απόκρυψη αντικειμένων, αλλά μια πιο σύνθετη ισορροπία. «Οι "κρυφοί" αποθηκευτικοί χώροι επιτρέπουν την καλύτερη οργάνωση του χώρου χωρίς να επιβαρύνουν οπτικά το χώρο», εξηγεί, ενώ τονίζει ότι «συχνά ενσωματώνονται σε επενδύσεις τοίχων ή σε ειδικές κατασκευές που αποτελούν οργανικό μέρος του σχεδιασμού».
Το αποτέλεσμα είναι μια σχεδόν αόρατη λειτουργικότητα: «Με αυτόν τον τρόπο η αποθήκευση λειτουργεί διακριτικά, ενώ ο χώρος διατηρεί μια αίσθηση συνέχειας και συνοχής». Ίσως αυτό είναι και το πιο ουσιαστικό ζητούμενο σήμερα: «Έτσι, ακόμη και σε περιορισμένα τετραγωνικά, η οργάνωση ενσωματώνεται φυσικά στον σχεδιασμό».
Η πρόκληση γίνεται ακόμη πιο έντονη στα μικρά διαμερίσματα, όπου κάθε απόφαση αποκτά βαρύτητα. «Σε μικρά διαμερίσματα η αποθήκευση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αρχιτεκτονικής οργάνωσης του χώρου», επισημαίνει η ίδια, περιγράφοντας μια διαδικασία που ξεκινά ήδη από την κάτοψη: «Από τη φάση της κάτοψης εξετάζονται σημεία που μπορούν να ενσωματώσουν αποθηκευτικές λειτουργίες, όπως επενδύσεις τοίχων, ενσωματωμένες ντουλάπες ή κατασκευές που αξιοποιούν το πλήρες ύψος του χώρου».
Η καθαρότητα της εικόνας παραμένει βασικός στόχος: «Η δημιουργία ενιαίων επιφανειών βοηθά να διατηρείται η καθαρότητα του χώρου, ενώ παράλληλα επιτρέπει την πρακτική οργάνωση της καθημερινής χρήσης». Και τελικά, χωρίς περιττές χειρονομίες, «με αυτόν τον τρόπο οι αποθηκευτικοί χώροι ενσωματώνονται διακριτικά στον σχεδιασμό, χωρίς να επηρεάζουν τη συνολική αίσθηση του χώρου».
Επιπλέον, «η ισορροπία ανάμεσα στη λειτουργικότητα και την αισθητική αποτελεί βασικό στοιχείο στον σχεδιασμό αποθηκευτικών λύσεων», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι «ο σχεδιασμός ξεκινά από τις πραγματικές ανάγκες χρήσης, αλλά παράλληλα εντάσσεται στη συνολική αρχιτεκτονική γλώσσα του χώρου».
Σε αυτό το πλαίσιο, τα όρια μεταξύ αρχιτεκτονικής και επίπλωσης σχεδόν εξαφανίζονται: «Οι αποθηκευτικοί χώροι συχνά λειτουργούν ως συνέχεια των τοίχων ή των επενδύσεων, διατηρώντας καθαρές γραμμές και ενιαία μορφή». Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο οργανωτικό αλλά και συναισθηματικό: «Έτσι επιτυγχάνεται ένας χώρος οργανωμένος και λειτουργικός που αποπνέει ηρεμία στο χρήστη, χωρίς η αποθήκευση να γίνεται κυρίαρχο οπτικό στοιχείο».
Καθοριστικός σε αυτή τη διαδικασία είναι ο ρόλος των custom κατασκευών. «Οι custom κατασκευές έχουν καθοριστικό ρόλο, καθώς επιτρέπουν την πλήρη αξιοποίηση εκμετάλλευσης χώρων και την προσαρμογή στις ιδιαιτερότητες το κάθε σπιτιού», σημειώνει, δίνοντας έμφαση στην ευελιξία του bespoke σχεδιασμού.
Μέσα από αυτές τις λύσεις, ο χώρος αποκτά νέα δυναμική: «Μέσα από ειδικές κατασκευές μπορούν να ενσωματωθούν αποθηκευτικοί χώροι σε σημεία που διαφορετικά θα παρέμεναν ανεκμετάλλευτα». Παράλληλα, η Ζωή Αντωνιάδη επισημαίνει ότι «οι κατασκευές αυτές συμβάλλουν στη συνολική αισθητική του χώρου, καθώς σχεδιάζονται ως οργανικό μέρος της αρχιτεκτονικής σύνθεσης και όχι ως ανεξάρτητα έπιπλα».
Τα υλικά και οι μηχανισμοί λειτουργούν ως κρίσιμα εργαλεία αυτής της προσέγγισης: «Το ξύλο αποτελεί ένα κυρίαρχο υλικό στις ειδικές κατασκευές αποθήκευσης», ενώ ταυτόχρονα «στοιχεία όπως καθρέφτες, γυάλινες επιφάνειες ή μεταλλικές επενδύσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως σχεδιαστικά μέσα που "εξαφανίζουν" οπτικά τους χώρους αυτούς».
Η τεχνολογία υπηρετεί τη διακριτικότητα: «Μηχανισμοί συρόμενων ή ανακλινόμενων στοιχείων επιτρέπουν ευέλικτες κινήσεις και συμβάλλουν στην πρακτική αξιοποίηση του χώρου».
Η θεωρία αποκτά σαφή μορφή μέσα από εφαρμογές. «Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το διαμέρισμα που σχεδιάσαμε στο Μετς», αναφέρει η αρχιτεκτόνισσα, περιγράφοντας ένα έργο όπου οι περιορισμοί έγιναν αφετηρία σχεδιασμού. «Λόγω των περιορισμένων τετραγωνικών και της ανάγκης για ιδιωτικότητα στους προσωπικούς χώρους, δημιουργήθηκαν "κρυφοί" αποθηκευτικοί χώροι πίσω από ξύλινες επενδύσεις στους κοινόχρηστους χώρους».
Εκεί, η αποθήκευση μετατρέπεται σε πολυλειτουργικό εργαλείο: «Σε αυτές ενσωματώθηκαν λειτουργίες όπως αποθήκη, πλυντήριο και γκαρνταρόμπα». Το τελικό αποτέλεσμα επιβεβαιώνει τη σχεδιαστική πρόθεση: «Με αυτόν τον τρόπο οι αποθηκευτικές ανάγκες καλύπτονται πλήρως, ενώ ο χώρος διατηρεί την καθαρή γεωμετρία και τη minimal αισθητική του σχεδιασμού, ενισχύοντας παράλληλα την αίσθηση τάξης και συνέχειας στον χώρο».
