Τέλος η κλασική νησίδα στην κουζίνα; Η νέα λύση που κερδίζει τους interior designers
Για δεκαπέντε χρόνια η κεντρική νησίδα βασίλευε στην ιδανική κουζίνα. Φέτος το φθινόπωρο οι σχεδιαστές μιλούν για μια πιο ρευστή και κοινωνική διάταξη, φτιαγμένη για την πραγματική καθημερινότητα.
Η νησίδα φωτογραφιζόταν από κάθε γωνία και κατασκευαζόταν από μάρμαρο, μασίφ ξύλο ή ανοξείδωτο ατσάλι. Έμοιαζε ακλόνητη, το απόλυτο σύμβολο μιας ανοιχτής και ευρύχωρης κουζίνας. Η αλλαγή δεν είναι τυχαία ούτε παροδική μόδα. Αντανακλά μια βαθιά εξέλιξη στον τρόπο που ζούμε, φιλοξενούμε και μαγειρεύουμε στο σπίτι.
Με πιο compact διαμερίσματα, πιο σφιχτούς προϋπολογισμούς ανακαίνισης και την ανάγκη για άμεση επικοινωνία, η νησίδα παραχωρεί σιγά σιγά τη θέση της σε μια κουζίνα σε σχήμα Π, ανοιχτή προς το σαλόνι, όπου όποιος μαγειρεύει δεν μένει απομονωμένος πίσω από τον πάγκο του αλλά συμμετέχει στη συζήτηση.
Τι αντικαθιστά την νησίδα στη σύγχρονη κουζίνα
Φέτος η κεντρική νησίδα χάνει έδαφος εξαιτίας του υψηλού κόστους της, του χώρου που καταλαμβάνει και της απομόνωσης που προκαλεί στον μάγειρα. Οι σχεδιαστές κουζινών προκρίνουν πλέον τη διάταξη σε σχήμα Π ανοιχτή προς το σαλόνι, που ελευθερώνει την κυκλοφορία, βελτιστοποιεί την αποθήκευση και κρατά τον μάγειρα σε επαφή με τους καλεσμένους.
Για να γίνει σωστά η μετάβαση, χρειάζεται να συμπτυχθεί το τρίγωνο εργασίας, να προσαρμοστεί το Π στις πραγματικές διαστάσεις του χώρου και να ξανασκεφτούν υλικά και φωτισμό με βάση τον νέο προσανατολισμό.
Το ερώτημα έχει βάση, αφού από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 η νησίδα είχε γίνει αυτονόητο στοιχείο των σύγχρονων κουζινών. Ενσάρκωνε τον μοντερνισμό, τη φιλική διάθεση και μια αίσθηση αμερικανικού τρόπου φιλοξενίας, καθώς συνδύαζε επιπλέον πάγκο εργασίας και αυτοσχέδιο μπαρ σε έναν ενιαίο όγκο.
Στις συζητήσεις των επαγγελματιών του χώρου επανέρχονται συχνά ορισμένες διαπιστώσεις. Η κεντρική νησίδα καταλαμβάνει μεγάλη επιφάνεια, κάτι δύσκολο να δικαιολογηθεί σε αστικές κατοικίες. Το κόστος της, με τα υλικά και τις ενσωματωμένες συσκευές, παραμένει αισθητά υψηλότερο από μια τυπική διάταξη. Η κίνηση γύρω από τον όγκο γίνεται σημείο τριβής στις μεσαίου μεγέθους κουζίνες. Και τα νέα αιτήματα των πελατών δίνουν προτεραιότητα στην οπτική επαφή με το σαλόνι, όχι απλώς στην προσθήκη ενός ακόμη πάγκου.
Η στροφή δεν περιορίζεται σε μικρούς χώρους που πιέζονται από τα τετραγωνικά. Αγγίζει τόσο τα ανακαινισμένα στούντιο όσο και τις μεγάλες οικογενειακές κατοικίες, κάτι που δείχνει ότι πρόκειται για ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο που αντιμετωπίζεται ο χώρος της κουζίνας και όχι για προσαρμογή που υπαγορεύεται από τις διαστάσεις του δωματίου.
Η διάταξη αυτή έχει πολλά συγκεκριμένα πλεονεκτήματα. Βελτιώνει την κοινωνική επαφή την ώρα της προετοιμασίας, αφού ο μάγειρας παραμένει οπτικά και λεκτικά συνδεδεμένος με όσους κάθονται στο τραπέζι. Κάνει την κυκλοφορία σαφώς ευκολότερη, χωρίς κεντρικό εμπόδιο να παρακάμπτεται. Βελτιστοποιεί τον γραμμικό αποθηκευτικό χώρο, που είναι συχνά μεγαλύτερος από αυτόν μιας νησίδας. Και προσαρμόζεται πιο εύκολα σε μικρούς και μεσαίους χώρους, χωρίς να θυσιάζει τη λειτουργικότητα.
Το ανοιχτό Π δεν σημαίνει επιστροφή στην κλειστή, χωρισμένη κουζίνα. Το ζητούμενο είναι να διατηρηθεί η οπτική διαπερατότητα προς το σαλόνι, αφαιρώντας το φυσικό εμπόδιο που αποτελούσε η νησίδα στο κέντρο της ροής.
Αντίθετα, σε έναν μεγάλο χώρο το συχνό λάθος είναι να διατηρούνται υπερβολικές αποστάσεις ανάμεσα στις τρεις πλευρές του Π, κάτι που μακραίνει άσκοπα τις μετακινήσεις την ώρα του μαγειρέματος. Το τρίγωνο εργασίας, που συνδέει νεροχύτη, εστία και ψυγείο, οφείλει να μένει compact ακόμη και σε ευρύχωρη κουζίνα.
