FACES

Η Imany λίγο πριν ανέβει στη σκηνή της Αθήνας: «Η αλληλεγγύη είναι το μόνο που θα μας σώσει»

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ⸻ 20 MAR 2026

Με αφορμή τη συμμετοχή της στο WOW-Women of the World Athens, η Imany μιλά στο Bovary.gr για τη γυναικεία ενδυνάμωση, την αλληλεγγύη, αλλά και τα αγαπημένα της σημεία στην Αθήνα.

Η Imany επιστρέφει στην Αθήνα με εκείνο το γνώριμο μείγμα αγωνίας και προσμονής που, όπως λέει, θυμίζει «μια παλιά ερωτική σχέση» από απόσταση: δεν ξέρεις ποτέ αν ο άλλος σε σκέφτεται ακόμα, αν θυμάται τα τραγούδια σου, αν θα αγαπήσει τη νέα εκδοχή του εαυτού σου.

Κι όμως, η σχέση της με το ελληνικό κοινό μοιάζει να παραμένει βαθιά και αμοιβαία. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μεγάλη της επιτυχία, το «You Will Never Know», βρήκε το πρώτο της μεγάλο σπίτι στην Ελλάδα, χαρίζοντάς της έναν δεσμό που η ίδια δεν ξεχνά.

Με αφορμή τη συμμετοχή της στο WOW-Women of the World Athens στο KΠΙΣΝ στις 30 Μαρτίου, η Γαλλίδα καλλιτέχνιδα μιλά στο Bovary.gr για την αλληλεγγύη, την ανάγκη οι καλλιτέχνες να «αντικατοπτρίζουν την εποχή τους», τη γυναικεία ενδυνάμωση, αλλά και για το πιο προσωπικό της άλμπουμ μέχρι σήμερα, το «Women Deserve Rage» -ένα έργο βαθιά βιωματικό, γεννημένο μέσα από τον πόνο, τη δύναμη και την ανάγκη να μετατρέψει την προσωπική εμπειρία σε κάτι συλλογικό και αληθινό...

Έχετε μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα και επιστρέφετε συχνά στην Αθήνα. Πώς νιώθετε κάθε φορά που συναντάτε ξανά το ελληνικό κοινό;

Είναι πάντα μια πολύ αγχωτική στιγμή για μένα κάθε φορά που επιστρέφω για περιοδεία, γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν ο κόσμος σε σκέφτεται ακόμα. Είναι σαν μια παλιά ερωτική σχέση, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Σαν μια σχέση από απόσταση. Οπότε, υπάρχει πάντα λίγη προσμονή. Δηλαδή, θα συνεχίσουν να αγαπούν τα τραγούδια μου; Με θυμούνται; Θα τους αρέσει η νέα εκδοχή του εαυτού μου; Τέτοια πράγματα. Την ίδια στιγμή, είναι πολύ συναρπαστικό, γιατί έχεις καιρό να τους δεις.

Αγαπώ το ελληνικό κοινό. Οφείλω πάρα πολλά στους Έλληνες. Γιατί η πρώτη μεγάλη μου επιτυχία, το «You will never know», έγινε πρώτα στην Ελλάδα, κάτι που δεν θα φανταζόταν κανείς. Οπότε υπάρχει πάντα λίγο άγχος και προσμονή.

Να σας διαβεβαιώσω ότι εξακολουθούμε να σας αγαπάμε και ανυπομονούμε να σας ξαναδούμε. Αλήθεια, έχετε κάποιο αγαπημένο σημείο στην Αθήνα που σας αρέσει να επισκέπτεστε κάθε φορά που βρίσκεστε εδώ;

Δυστυχώς, δεν έχω ποτέ πραγματικά χρόνο να επισκεφτώ πολλά σημεία της Αθήνας. Συνήθως, όταν έρχομαι, απλά τραγουδάω και φεύγω. Φυσικά, έχω μια υπέροχη ανάμνηση από τότε που τραγούδησα στο Ηρώδειο, με φόντο την Ακρόπολη. Ποιος είναι αρκετά τυχερός για να το ζήσει αυτό; Όχι πολλοί.

Λατρεύω να περπατάω από το κέντρο μέχρι την Ακρόπολη, όταν έχω χρόνο. Ξέρω ότι δεν είναι και πολύ πρωτότυπο, αλλά για να είμαι ειλικρινής, κανείς δεν μου έχει δείξει τι αξίζει να κάνεις πραγματικά στην Αθήνα.

Ίσως θα έπρεπε! Έχουμε και εξαιρετικό φαγητό εδώ.

Αυτό το ξέρω! Ξέρεις, στην πρώτη και δεύτερη περιοδεία μου, ήμουν η μόνη διεθνής καλλιτέχνιδα που έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Έτσι επισκέφθηκα εννέα διαφορετικές πόλεις. Οπότε έφαγα παντού. Ήταν απίστευτο το φαγητό.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ελληνικό πιάτο;

Για να σκεφτώ. Πολύ δύσκολο. Οτιδήποτε με φέτα και οτιδήποτε με ελαιόλαδο και ντομάτα. Η χωριάτικη σαλάτα, φυσικά, είναι η αγαπημένη μου γιατί είναι τόσο φρέσκια. Και μου αρέσει επίσης ο μουσακάς. Υπέροχος!

Το WOW είναι ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στις γυναίκες και στις φωνές που διεκδικούν την ισότητα. Τι σημαίνει για εσάς να συμμετέχετε σε μια διοργάνωση με αυτόν τον σκοπό;

Πιστεύω ότι, η αλληλεγγύη είναι το μόνο πράγμα που θα μας σώσει. Το πιστεύω πραγματικά. Οπότε, είναι υπέροχο που υπάρχουν οργανισμοί που μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι. Και αν μπορώ να είμαι μέρος της λύσης, τότε νιώθω πάντα τιμή και ενθουσιασμό.

Νιώθω ότι τέτοιου είδους εκδηλώσεις είναι πολύ σημαντικές και πολύ χρήσιμες, γιατί μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε όλοι με όλους, αλλά αν μπορούμε να ενωθούμε με τις διαφορές μας, με στόχο να ζούμε σε έναν καλύτερο κόσμο.

Οπότε, νιώθετε μια ευθύνη ως καλλιτέχνιδα να μιλάτε για κοινωνικά ζητήματα μέσα από τη μουσική σας;

Ναι. Πιστεύω, όπως είπε και η Νίνα Σιμόν, ότι είναι καθήκον του καλλιτέχνη να αντικατοπτρίζει την εποχή του. Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μπεις στην πολιτική. Αλλά δεν μπορείς και να προσποιείσαι ότι ο ουρανός είναι πάντα μπλε και ο ήλιος πάντα λάμπει. Πρέπει να μιλήσεις και για τη βροχή. Πρέπει να αντικατοπτρίζεις την εποχή στην οποία ζούμε.

Πιστεύετε ότι οι γυναίκες καλλιτέχνιδες σήμερα είναι πραγματικά ελεύθερες να εκφραστούν; Ή εξακολουθούν να υπάρχουν όρια στη βιομηχανία;

Νομίζω ότι τα όρια που υπάρχουν για τις γυναίκες στη βιομηχανία είναι αυτά που θέτουμε εμείς οι ίδιες. Πλέον, όλο και περισσότερο ακούμε γυναίκες να εκφέρουν ελεύθερα τις απόψεις της, αλλά και για τη βία που έχουν βιώσει. Χρησιμοποιούν τη μουσική ως τρόπο έκφρασης όσων τους συνέβησαν, της οργής τους, της αντίδρασής τους. Οπότε, νομίζω ότι είμαστε σε ένα πολύ καλό σημείο.

Νιώθω ότι οι τραγουδίστριες που ηγούνται, εκείνες που θέλουν να μιλήσουν, το κάνουν. Έχουμε μια ελευθερία που ίσως οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν. Και πρέπει να δουλέψουμε ακόμη περισσότερο για να αποκτήσουμε ακόμη περισσότερη ελευθερία.

Τι σημαίνει για εσάς σήμερα η λέξη «ενδυνάμωση» ως γυναίκα καλλιτέχνιδα;

Η ενδυνάμωση είναι η ικανότητα να θυμάσαι ποια είσαι, τι κάνεις, να θυμάσαι ότι είσαι δυνατή. Και το να είσαι δυνατή σημαίνει να είσαι αυθεντική, να είσαι ο εαυτός σου, να μην απολογείσαι ποτέ για αυτό που είσαι. Γιατί αυτό είσαι, δεν έχεις επιλογή. Οπότε αγκάλιασέ το, να είσαι αυτό που είσαι χωρίς να χρειάζεται να κυριαρχείς στον άλλον. Αυτό είναι δύναμη για μένα.

Κοιτάζοντας πίσω στη διαδρομή σας μέχρι σήμερα, υπήρξε μια στιγμή που νιώσατε ότι βρήκατε πραγματικά τη δική σας φωνή ως καλλιτέχνιδα; Ποια ήταν η στιγμή που είπατε «αυτή είμαι»;

Νομίζω αυτό το άλμπουμ, το «Women Deserve Rage», είναι εγώ. Είναι πολύ εγώ. Έκανα μόνη μου την παραγωγή του άλμπουμ, το έγραψα εγώ, κυκλοφορεί από τη δική μου δισκογραφική. Και φυσικά είναι ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ που μιλά για το σκληρό μου διαζύγιο.

Σαν άνθρωπος, είμαι διατεθειμένη να αναλάβω τόσο τα λάθη μου όσο και τις επιτυχίες μου. Οπότε, νιώθω ότι αυτό το άλμπουμ είναι πιο κοντά σε αυτό που είμαι από όλα τα προηγούμενα.

Σαν μια προσωπική εξομολόγηση, θα λέγαμε.

Ναι, νομίζω ότι όσο πιο συγκεκριμένος είσαι για τη ζωή σου, τόσο πιο universal γίνεσαι για τους άλλους. Γι’ αυτό και το άλμπουμ μου αγγίζει πολύ κόσμο, γιατί πολλές γυναίκες, ειδικά, βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τη δική μου ιστορία.

Αν μπορούσατε να αφήσετε ένα μήνυμα σε μια νέα γυναίκα που ονειρεύεται να ακολουθήσει καριέρα στη μουσική, ποιο θα ήταν;

Ο χώρος της μουσικής είναι περίπλοκος. Και επειδή όλα έχουν πλέον να κάνουν με τον ρυθμό, τις τάσεις, τα likes και τους followers, και όχι με την ποιότητα της θα της έλεγα να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει. Γιατί αν ακολουθείς τις τάσεις, μέχρι να καταφέρεις να τις προλάβεις, αυτές θα έχουν ήδη αλλάξει. Και τότε θα χάσεις τον εαυτό σου.

Οπότε, η συμβουλή μου είναι να είσαι ο εαυτός σου, να κάνεις αυτό που θέλεις, να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό και να έχεις πίστη. Να έχεις πίστη ότι αυτό που θα κάνεις θα αγγίξει τις καρδιές των ανθρώπων.

Ποιες ήταν οι γυναίκες που σας ενέπνευσαν μεγαλώνοντας;

Η μητέρα μου σίγουρα, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες που ήξεραν τι ήθελα από τη ζωή και το διεκδικούσαν. Όπως για παράδειγμα, η Γαλλίδα αθλήτρια Μαρί-Ζοζέ Περέκ. Όταν ήμουν παιδί, ήμουν κι εγώ αθλήτρια σε εθνικό επίπεδο, στο άλμα εις ύψος. Και μου άρεσε το γεγονός ότι δεν την ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άλλοι κι έκανε αυτό που ήθελε. Ήταν ο εαυτός της.

Αν δεν είχατε γίνει μουσικός, μπορείτε να φανταστείτε τι θα κάνατε στη ζωή σας; Ίσως αθλήτρια ή μοντέλο;

Όχι. Νιώθω ότι είμαι μια αφηγηματική καλλιτέχνιδα. Θα είχα γράψει ένα βιβλίο ή θα ήμουν σκηνοθέτρια. Γιατί μου αρέσει να λέω ιστορίες. Ως αθλήτρια θα ένιωθα περιορισμένη. Ως μοντέλο θα «πέθαινα», είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που είμαι. Το να ποζάρω και να χρησιμοποιώ μόνο την εξωτερική μου εικόνα είναι πολύ λίγο σε σχέση με όσα μπορώ και θέλω να προσφέρω στον κόσμο. Μου αρέσει να λέω ιστορίες.

Νομίζω ότι όλα μου τα τραγούδια, είτε είναι το «You Will Never Know», είτε το «Don’t Be So Shy», είτε τα τραγούδια από το νέο άλμπουμ «Women Deserve Rage», αφηγούνται ιστορίες. Οπότε θα έγραφα ποίηση ή βιβλία ή θα έκανα μια ταινία ή κάτι παρόμοιο. Σίγουρα πάντως θα ήμουν καλλιτέχνιδα.

Και θα ήσασταν υπέροχη, είμαι σίγουρος. Όσο υπέροχη είστε και ως μουσικός.

Είσαι πολύ γλυκός, σ' ευχαριστώ.

Έχουμε χρόνο για μία τελευταία ερώτηση. Τι θέλετε να νιώθουν οι θαυμαστές σας όταν φεύγουν από μια συναυλία σας;

Θέλω να νιώθουν δυνατοί. Θέλω να νιώθουν ελπίδα. Πάντα λέω ότι δεν γνωρίζουμε αρκετά σε αυτόν τον κόσμο για να είμαστε απαισιόδοξοι. Οπότε θέλω να νιώθουν ολοκληρωμένοι, γεμάτοι ελπίδα. Γιατί όταν δεν αντιμετωπίζεις την οργή ή τον θυμό σου, είσαι μισός. Δεν είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Θέλω να «θεραπευτούμε» μαζί και να συνειδητοποιήσουμε ότι ανήκουμε όλοι σε μία ομάδα. Αυτό θέλω να νιώθουν.

Info: Συναυλία της Imany, στο πλαίσιο του φεστιβάλ WOW-Women of the World Athens

Δευτέρα 30 Μαρτίου, 21.00, Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, KΠΙΣΝ

Εισιτήρια: