Από μια «ήσυχη» ζωή στον Έβρο στα πιο ακραία βουνά της Γης -Η ιστορία της Κικής Τσακαλδήμη

Στο βουνό βρήκε τον εαυτό της, τη δύναμή της και έναν στόχο που άλλαξε τη ζωή της. Η Κική Τσακαλδήμη άφησε πίσω μια ήσυχη καθημερινότητα στον Έβρο και ξεκίνησε ένα ταξίδι προς τις υψηλότερες κορυφές του κόσμου, αποδεικνύοντας πως τα όρια είναι συχνά μόνο στο μυαλό μας.

Η Κική Τσακαλδήμη έβαλε στόχο να πατήσει τις επτά πιο ψηλές κορυφές του κόσμου. Tο project 7 Summits αφορά τις ψηλότερες κορυφές κάθε ηπείρου και αποτελούν έναν από τους πιο διάσημους στόχους στην παγκόσμια ορειβασία. Η πρόκληση του 7 Summits είναι να κατακτήσει κανείς όλες τις επτά κορυφές, κάτι που θεωρείται τεράστια επίτευξη στον χώρο της ορειβασίας.

Η Κική ξεκίνησε χωρίς καμία ορειβατική εμπειρία, πριν από δέκα χρόνια, και πολύ σύντομα βρέθηκε στο Έβερεστ, στο Ελμπρούς, στο Κιλιμάντζαρο και στο Ακονκάγκουα, συνεχίζοντας να αναζητά νέες προκλήσεις.

Με πειθαρχία, με θάρρος και με επιμονή, συνεχίζει να ανεβαίνει ψηλά, εμπνέοντας όλους όσοι την παρακολουθούν και δίνοντας το παράδειγμα να βρουν τη δική τους δύναμη και να κυνηγήσουν τα δικά τους όνειρα.

Κική, από τις 7 ψηλότερες κορυφές στον κόσμο σε πόσες έχεις ανέβει έως τώρα;

Σε τέσσερις. Στην υψηλότερη κορυφή της Ευρώπης, το Ελμπρούς στον Καύκασο, την ανέβηκα δύο φορές, στο Έβερεστ, στα σύνορα Νεπάλ με Κίνα, στο Κιλιμάντζαρο στην Αφρική 2 φορές, και τώρα, τον Ιανουάριο, ολοκλήρωσα την ανάβαση στο Ακονκάγκουα, στη Νότια Αμερική στις Άνδεις, με 20 ημέρες ανάβασης στα 6.962 μέτρα.

Εννοείται πως ανέβηκα και ανεβαίνω στα βουνά της Ελλάδας και έχω ανέβει και σε όλες τις ψηλές κορυφές της Ευρώπης. Η επόμενή μου ανάβαση θα είναι τον Δεκέμβριο-Ιανουάριο στην Ανταρκτική, στο όρος Βίνσεν. Η Ανταρκτική είναι η πιο ψυχρή, η πιο ψηλή, η πιο ξηρή και η πιο ανεμοδαρμένη ήπειρος στη Γη. Μετά θα ακολουθήσει το Ντενάλι (όρος ΜακΚίνλεϊ) στην Αλάσκα, και θα ολοκληρώσω στην Αυστραλία, στο Κόσιουσκο, ανάλογα με τους οικονομικούς πόρους.

Κάποιες από τις αναβάσεις, όπως αυτής της Ανταρκτικής, κοστίζουν περίπου 100.000 ευρώ. Ποιος σε στηρίζει οικονομικά;

Ψάχνω χορηγούς γιατί είναι ακριβό ένα τέτοιο project. Σίγουρα χρειάζονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Όμως πιστεύω ότι το αποτύπωμα που αφήνω πίσω μου είναι τόσο μεγάλο, που αν το επικοινωνήσω στους ανθρώπους και καταλάβουν τι ακριβώς κάνουμε, δεν είναι δύσκολο να βρω χορηγούς. Πρέπει να βρεθείς στην κατάλληλη στιγμή με τους κατάλληλους ανθρώπους.

Μέχρι το 2015 δεν είχες καμία ορειβατική εμπειρία, αλλά βρέθηκες πολύ σύντομα στο Έβερεστ. Τι ήταν αυτό που συνέβη στη ζωή σου και αποφάσισες να αλλάξεις τόσο ριζικά πορεία;

Πήγα στο TedX, εμπνεύστηκα από τον θρύλο της ορειβασίας, τον Satyabrata Dam, και έτσι ξεκίνησα. Κατάλαβα πως τα όνειρα δεν χρειάζεται να παραμείνουν όνειρα. Μέχρι τότε πίστευα ότι ζούσα υπέροχα, είχα μια υπέροχη ζωή, αλλά το όνειρό μου, να ταξιδέψω και να ζήσω κάτι συναρπαστικό, θα έμενε για πάντα όνειρο. Οικονομικά δεν ήμουν ευκατάστατη, η δουλειά μου δεν μου έδινε τη δυνατότητα να ταξιδεύω πολύ και το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα ήταν ασφαλές. Αυτό ουσιαστικά που με έκανε να καταλάβω ο άνθρωπος αυτός είναι ότι μπορώ να καταφέρω οτιδήποτε ονειρεύομαι. Το όνειρο γίνεται στόχος, και ο στόχος χωρίζεται σε βήματα και πραγματοποιείται.

Και όταν βγήκες για πρώτη φορά στη φύση, τι συνειδητοποίησες;

Ότι ήταν αυτό που πάντα ήθελα, αλλά δεν το είχα ανακαλύψει. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να δοκιμάζουμε πολλά πράγματα, γιατί δεν ξέρουμε τι πραγματικά μας παθιάζει, αν δεν το ζήσουμε στην πράξη.

Πώς ένιωσες όταν έπιασες για πρώτη φορά βράχο;

Ερωτεύτηκα, έπαθα σοκ, ξετρελάθηκα.

Πώς αλλάζει η σχέση σου με τον εαυτό σου όταν βρίσκεσαι σε ένα βουνό, όπου το παραμικρό λάθος μπορεί να κοστίσει τη ζωή;

Νιώθεις κάποιες φορές ότι το όνειρο ίσως είναι πιο μεγάλο από το τίμημα. Στο βουνό πρέπει να έχεις όλες τις αισθήσεις συγκεντρωμένες, χωρίς προσπάθεια όπως συμβαίνει στον διαλογισμό ή στη γιόγκα, αλλά το βιώνεις έντονα.

Πόση σημασία έχει η ασφάλεια;

Δεν πάμε στο βουνό χωρίς προετοιμασία και χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό και εκπαίδευση. H ασφάλεια έρχεται πρώτη.

Πόσο χρόνο χρειάζεται μια προετοιμασία για μια ανάβαση;

Ανάλογα με το βουνό. Για το Everest χρειάζονται περίπου 16 μήνες πολύ εντατικής εκπαίδευσης. Για το Ακονκάγκουα, λόγω εμπειρίας, χρειάστηκα περίπου τέσσερις μήνες για να φέρω το σώμα μου σε απόλυτο επίπεδο.

Η προπόνησή σου περιλαμβάνει μόνο ανάβαση;

Περιλαμβάνει τρέξιμο, καρδιοαναπνευστική προπόνηση, φυσική κατάσταση σε υψηλό επίπεδο. Το δύσκολο είναι ότι το σώμα μπορεί να καταρρεύσει λόγω έλλειψης οξυγόνου και γι’ αυτό πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι την κόπωση.

Αυτό όμως απαιτεί και ψυχική ανθεκτικότητα. Πώς την κατακτάς;

Με καθημερινό «ξεβόλευμα». Πρέπει κάθε φορά να σηκώνεσαι, να βγαίνεις έξω ακόμα κι όταν δεν έχεις διάθεση. Η πειθαρχία είναι σημαντική για τέτοια project. Ακολουθείς το τι πρέπει να κάνεις, όχι μόνο το τι νιώθεις.

Πολλοί πιστεύουν ότι επειδή κατακτάς κορυφές είσαι πολύ δυνατή. Υπάρχουν όμως στιγμές που νιώθεις ευάλωτη; Πώς διαχειρίζεσαι αυτήν την αντίφαση;

Η ευαλωτότητα είναι στιγμιαία. Στην καθημερινότητα νιώθεις τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση που σου δίνουν τα βουνά. Μαθαίνεις να σέβεσαι το μέγεθος και την επικινδυνότητα της φύσης, και να μην αφήνεις τον εγωισμό σου να σε κυριεύει. Έχω πονέσει και έχω δυσκολευτεί, αλλά θυσιάζω πράγματα για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου.

Μιλώντας για θυσίες, έχεις πει ότι δεν έκανες παιδιά για να μπορείς να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Ισχύει;

Ναι, ήταν μια πολύ συνειδητή απόφαση. Ήθελα να είμαι ελεύθερη, να ταξιδεύω και να παίρνω αποφάσεις χωρίς περιορισμούς και ευθύνες. Εάν έκανα παιδιά, θα έπρεπε να αφήσω το βουνό. Όταν έχεις ανθρώπους που εξαρτώνται από σένα είναι πολύ δύσκολο.

Πώς διαχειρίζεσαι την έμμηνο ρύση όταν είσαι σε αποστολή;

Δεν το αφήνω να επηρεάσει την απόδοσή μου. Αποδέχομαι ότι μπορεί να συμβεί και προσαρμόζομαι. Στο βουνό δεν υπάρχουν κανόνες ηθικής ή προσωπικής ιδιωτικότητας, είμαστε εκτεθειμένοι, αλλά δεν δίνουμε σημασία. Οι προσωπικές ανάγκες είναι φυσιολογικές και έτσι αντιμετωπίζονται από όλους, άνδρες και γυναίκες. Όταν είμαστε σε αποστολή για περίπου 20 μέρες, δεν κάνουμε μπάνιο. Χρησιμοποιούμε υγρά μαντηλάκια και κάνουμε υπομονή. Εξαλλου, στο μεγάλο υψόμετρο τα βακτήρια δεν αναπτύσσονται και έτσι δεν μυρίζουμε.

Όταν φτάνεις σε μια κορυφή, τι σκέφτεσαι;

Υπάρχει ένα μίγμα συναισθημάτων: δικαίωση, ταπεινότητα, υπερηφάνεια. Αλλά συχνά η πρώτη σκέψη είναι πώς θα κατέβω. Η κορυφή είναι μόνο το μισό της αποστολής. Το άλλο μισό είναι όταν φτάσεις σώος στη βάση.

Υπήρξε ποτέ στιγμή που ο φόβος σε έκανε να σταματήσεις;

Ποτέ. Σταματάω μόνο αν το βουνό ή οι καιρικές συνθήκες το επιβάλλουν. Ο φόβος είναι κάτι που μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι ώστε να γίνεται λιγότερο τρομακτικός.

Πώς είναι η επιστροφή στην καθημερινότητα μετά από τέτοιες εμπειρίες;

Νιώθω ότι η κανονική ζωή είναι μικρή και περιορισμένη μπροστά σε αυτά που έχω ζήσει στα βουνά. Αλλά και πάλι, η καθημερινότητα γίνεται παιχνίδι μέχρι την επόμενη αποστολή. Η εμπειρία σε γεμίζει και σου δίνει κίνητρο. Μαθαίνεις να εκτιμάς τα μικρά πράγματα στην καθημερινότητα.

Οι συνάδελφοί σου ή ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης πώς βλέπουν όλα αυτά που έχεις καταφέρει;

Δεν μπορούν όλοι να καταλάβουν τι κάνω. Όσοι αγαπάνε τη φύση καταλαβαίνουν γιατί παθιάζομαι και ρισκάρω. Οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο ότι κάνω το χόμπι μου. Ωστόσο η ένταση και η πειθαρχία που απαιτεί το βουνό με βοηθούν στη δουλειά μου, στις σχέσεις μου και στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Ένας λόγος που δημιούργησα την εταιρεία Higher Than Everest, ήταν για να είμαι ανεξάρτητη και να παίρνω αποφάσεις χωρίς περιορισμούς. Μας ακολουθούν άνθρωποι όλων των ηλικιών, αλλά οι ηλικιωμένοι είναι απόλαυση. Τους αρέσει η στοχοπροσήλωση, εμπνέονται και προσπαθούν στην καθημερινότητά τους να βάλουν επιμονή, πειθαρχία και να μην αφήνουν το φόβο να τους σταματά. Νιώθω περήφανη που έχω βοηθήσει πολλούς να αλλάξουν τη ζωή τους. Είναι σπουδαίο όταν κάποιοι έρχονται και μου λένε: «Κατάφερα και έκανα εκείνο, άλλαξα τη ζωή μου».

Τι νιώθεις όταν μοιράζεσαι τα επιτεύγματά σου με άλλους;

Νιώθω ότι μεταδίδω έμπνευση, αλλά καταλαβαίνω ότι ο καθένας βιώνει διαφορετικά αυτά που βλέπει. Ορισμένοι βλέπουν την αξία, άλλοι όχι.

Πριν το γραφείο του Δημάρχου, εργαζόσουν στη δημοτική βιβλιοθήκη. Ποιο βιβλίο θεωρείς ότι σου άλλαξε το mindset στη ζωή σου;


Δεν ξέρω αν μου άλλαξε το mindset, αλλά υπάρχει ένα βιβλίο που πραγματικά με συγκλόνισε. Είναι του Antoine de Saint-Exupéry, η «Γη των ανθρώπων». Με συγκλονιστική παραστατικότητα περιγράφει τις πτήσεις του πάνω από την έρημο Σαχάρα και τις Άνδεις, και τον αγώνα του για την επιβίωση μέσα σε σκληρές συνθήκες. Όταν το διάβασα ένιωσα ότι μιλάει για μένα. Μου έδωσε τρόπους και εργαλεία για το πώς να αντιμετωπίσω οποιοδήποτε πρόβλημα στο βουνό και δίνει απαντήσεις στο γιατί η φύση και τα βουνά είναι ό,τι πιο συγκλονιστικό μπορούμε να ζήσουμε.

Ποιο τραγούδι τραγουδάς στο βουνό όταν κάνεις ανάβαση ή κατάβαση;

Όταν ανεβαίνω δεν τραγουδάω τίποτα, γιατί δεν μπορώ να πάρω ανάσα, ούτε καν στο μυαλό μου. Όταν όμως κατεβαίνω, τραγουδάω, είτε μέσα μου, είτε φωναχτά: ινδικά τραγούδια. Όμως, όταν ανεβαίνω, αντί για τραγούδια, επαναλαμβάνω σαν προσευχή, σαν mandra, κάποια μηνύματα φίλων. Στο
Ακονκάγκουα, που ζορίστηκα πολύ για 15 ώρες, σκεφτόμουν αυτό που μου είχε πει ένας φίλος μου: «Βάλε τα δυνατά σου, είμαι μαζί σου» και η μαμά μου: «Ο Θεός είναι μαζί σου». Αυτά λειτουργούσαν σαν καύσιμο και με βοήθησαν να αγνοήσω τον φόβο. Καθησύχαζα τον εαυτό μου και έλεγα «Μη φοβάσαι, δεν είσαι μόνη σου».

Η αγαπημένη σου τροφή πάνω στο βουνό ποια είναι;

Δεν μπορώ να πάρω την αγαπημένη μου τροφή στο βουνό. Στο μεγάλο υψόμετρο τρώμε μόνο επεξεργασμένους υδατάνθρακες και ζάχαρη για ενέργεια. Παίρνω όμως Pringles, παρόλο που δεν τα τρώω στην καθημερινότητα. Στο βουνό η γεύση αλλοιώνεται και το σνακ αυτό προσθέτει κάτι.

Και η όσφρηση αλλοιώνεται ή μόνο η γεύση;

Όλα αλλοιώνονται. Πολλά πράγματα που μας αρέσουν χαμηλά, πάνω δεν μπορούμε να τα φάμε.

Έχεις κλάψει ποτέ και για ποιο λόγο;

Πολύ. Όταν είμαι μέσα στη σκηνή μου, το βράδυ, κλαίω. Είτε γιατί φοβάμαι, είτε γιατί νιώθω αδύναμη. Βιώνω τα συναισθήματά μου και δεν τα διώχνω.

Τι είναι αυτό που σε συγκινεί πολύ;

Με συγκινούν οι άνθρωποι που ξεπέρασαν τον εαυτό τους, πέτυχαν τον στόχο τους και κλαίνε στην επιστροφή. Αυτό με συγκινεί.

Τι σημαίνει για σένα η ορειβατική σου πορεία;

Είναι ο τρόπος να δοκιμάζω τα όριά μου, να κατανοώ τον εαυτό μου και να ανακαλύπτω τι πραγματικά με παθιάζει. Κάθε κορυφή, κάθε δυσκολία, με διδάσκει κάτι νέο για τη ζωή και τον εαυτό μου.

Και τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει;


Να δοκιμάζει, να μην φοβάται, να σέβεται το βουνό και να εκπαιδεύεται στην πειθαρχία και στην ανθεκτικότητα. Τα βουνά δίνουν μαθήματα ζωής που δεν μαθαίνονται αλλού.

Αν γυρνούσες πίσω στο 2015, στη γυναίκα που δεν είχε ανακαλύψει την ορειβασία, τι θα της έλεγες;

Αν δεν είχα περάσει αυτή τη διαδικασία, δεν θα της έλεγα τίποτα, γιατί θα είχα την ψευδαίσθηση ότι τα έχω όλα. Αυτό που θα τον συμβούλευα είναι να παραμείνω ανοιχτή, γιατί δεν ξέρεις πότε θα έρθει ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος έρχεται όταν ο μαθητής είναι έτοιμος. Τότε δεν ήξερα ότι ήμουν έτοιμη για αλλαγή, αποδείχτηκε όμως ότι ήμουν.