Σωτήρης Γεωργίου: «Δεν καταλαβαίνω γιατί να είμαστε καλούπια»

Ο Σωτήρης Γεωργίου μιλά όπως σχεδιάζει, χωρίς περιττές φλυαρίες. Η διαδρομή του ξεκινά στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90, περνά από τα clubs, τη μουσική και τις εικόνες μιας πόλης που άλλαζε ρυθμό, για να καταλήξει σε ρούχα που δεν χρειάζονται συστάσεις. Από τα πρώτα του σχέδια μέχρι το άνοιγμα του ατελιέ του σε ηλικία μόλις 26 ετών, η δημιουργία για εκείνον δεν υπήρξε ποτέ βιασύνη, αλλά τρόπος σκέψης.

Στις συλλογές του, το ύφασμα προηγείται της πρόθεσης. Το μετάξι, το μαλλί, το βαμβάκι λειτουργούν σαν χαρακτήρες που κινούνται πάνω στο σώμα, άλλοτε αυστηρά, άλλοτε με ελευθερία. Οι αναφορές του, από τη γλυπτική έως την υποκουλτούρα, από τον Pollock έως τον μινιμαλισμό της βελγικής και της ιαπωνικής σχολής, δεν εμφανίζονται ως στίγματα αλλά ως υπόστρωμα. Τίποτα δεν είναι κραυγαλέο, όλα όμως είναι παρόντα.

Τον συναντήσαμε ένα μεσημέρι στο ατμοσφαιρικό ατελιέ του στο Κολωνάκι. Ο τοίχος με τη βιομηχανική υφή δίνει αμέσως τον τόνο, ενώ στο εσωτερικό το ξύλο και οι καθαρές γραμμές δημιουργούν μια αίσθηση ήρεμου μοντερνισμού. Το αίθριο, φωτεινό και ανοιχτό, λειτουργεί σαν παύση μέσα στον ρυθμό της δουλειάς, ανάμεσα σε σχέδια, πατρόν, δοκιμές και τη συγκέντρωση που απαιτεί η περίοδος μιας συλλογής.

Στη συζήτηση που κάναμε, μιλήσαμε για το ξεκίνημά του και τις εικόνες που τον διαμόρφωσαν και για το τι σημαίνει σήμερα ένα καλοραμμένο ρούχο. Η κουβέντα πήγε στη νέα του συλλογή, στη σχέση ανδρικού και γυναικείου, αλλά και σε πιο άμεσες ερωτήσεις όπως πώς βλέπει τις Ελληνίδες και τους Έλληνες σήμερα, ποιο στιλ ξεχωρίζει, τι αξίζει να φύγει από μια ντουλάπα και ποια κομμάτια έχουν πραγματικά διάρκεια.

«Πάντα μου άρεσε το κοστούμι. Είναι παρεξηγημένο, ειδικά στους άντρες»

«Εγώ αρχιτέκτονας ήθελα να γίνω. Αλλά η μεγάλη επιρροή ήταν η αδερφή μου. Είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου, οπότε τη δεκαετία του ’80 είχα τεράστια επιρροή από αυτά που έβλεπα στο σπίτι. Δούλευε σε μπουτίκ με ρούχα, ήταν η εποχή της Φωκίωνος. Όλες αυτές οι παρέες, τα χρώματα, τα περιοδικά, οι μουσικές, σιγά σιγά σχημάτισαν ένα τοπίο».

Δεν σχεδίαζε εξαρχής ρούχα. Η μόδα, όπως λέει, τον βρήκε: «Ανέκαθεν σχεδίαζα, και στο σχολείο, αλλά όχι ρούχα. Πιο αφαιρετικά πράγματα. Η μόδα ήρθε σαν... να με βρήκε. Σαν να τη βρήκα. Πριν κάνω το δικό μου brand, δούλευα σε διάφορες εταιρείες, έκανα πιο πειραματικά πράγματα, έπαιρνα μέρος σε διαγωνισμούς. Θυμάμαι ένα απόγευμα που διαβάζω ότι “το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους” και λέω: αυτό είναι, τώρα θα το κάνω».

Δεν θυμάται τον φόβο που υπάρχει σήμερα. «Ήταν τελείως διαφορετικές συνθήκες. Προ-ίντερνετ εποχή. Υπήρχαν τα περιοδικά, η τηλεόραση. Δεν ήταν δεδομένο τίποτα. Έπρεπε να κάνεις συλλογή, να κάνεις φωτογράφιση. Υπήρχε ένα πρόγραμμα. Τώρα είναι πιο εύκολο, αλλά χάνεται η ουσία, είναι πολύ πιο εφήμερα τα πράγματα. Μπορεί να κάνεις ένα γκελ στο ίντερνετ και να παίξεις παντού, αλλά σε μία-δύο μέρες τελειώνει. Παλιά υπήρχε διάρκεια».

Ο ίδιος νιώθει πως έζησε τη μετάβαση. «Έζησα την εποχή της μετάβασης: αναλογική, manual, και μετά ψηφιακή. Δεκαετία του ’90, με όλη αυτή την ελευθερία έκφρασης, και ξαφνικά μπήκαμε σε άλλο πλαίσιο. Και μετά ήρθε και η κρίση στην Ελλάδα. Το 2011, όταν έβγαινα στο εξωτερικό, οι buyers ήταν πολύ επιφυλακτικοί».

Όταν μιλά για επιτυχία, δεν τη συνδέει με κορυφές. «Δεν είχα ποτέ μια επιτυχία πυροτέχνημα. Όλα ήταν βάσει ενός σχεδίου και μιας κατάστασης που την πίστευα. Δεν προσπάθησα ποτέ να αλλοιωθώ με το τι είναι στη μόδα ή με το viral. Δεν καταλαβαίνω τι πάει να πει viral. Μέσα από τη δουλειά και τα χρόνια, το brand κράτησε μια ταυτότητα. Αυτό που είχα από μικρός. Μ’ αρέσει να πειραματίζομαι, αλλά η προσέγγιση δεν χάνεται».

Γι’ αυτό και αν υπάρχει ένα κομμάτι που συνοψίζει τη διαδρομή και τη γλώσσα του, αυτό είναι το κοστούμι. Όχι ως στολή, αλλά ως στάση. Ένα ένδυμα που επανέρχεται στη δουλειά του και λειτουργεί ως πυρήνας της ταυτότητάς του. «Πάντα μου άρεσε το κοστούμι. Είναι παρεξηγημένο, ειδικά στους άντρες. Στις γυναίκες λιγότερο. Το συνδυάζουν πιο εύκολα, το παντρεύουν με άλλα items. Άλλωστε, το κοστούμι δίνει μια δυναμική στη γυναίκα. Είναι το power suit. Μ’ αρέσει η δυναμική γυναίκα. Ποτέ δεν μου άρεσε το girl look. Μου ντριγκάρει το μυαλό».

Όταν κάποιος έρχεται σε εκείνον για ένα κοστούμι, το βασικό δεν είναι το ύφασμα ή η γραμμή. «Το κυριότερο είναι η προσωπική επαφή. Να καταλάβω τι θέλει. Να τον κατανοήσω. Σίγουρα αναζητάει ένα πολύ καλό ύφασμα, μια πολύ καλή ραφή. Και ο τρόπος που λειτουργώ εγώ… επειδή ξέρω πατρόν, ξέρω τι δομεί στο σώμα, μπορώ να τον κατευθύνω τι του αρέσει και τι δεν του αρέσει. Αυτό είναι σαν να τους κερδίζω την εμπιστοσύνη. Έχει τύχει πολλές φορές να πω την αλήθεια: “δεν σου πάει αυτό το ρούχο, γιατί το σώμα σου είναι έτσι”. Οπότε αυτό, με ωραίο τρόπο, το εκτιμούν. Εγώ τους αναζητώ τους απαιτητικούς πελάτες. Κάτι μαθαίνεις και από τον πελάτη. Και όποιος μπαίνει μέσα στο ατελιέ, κάτι θα μάθεις. Δεν θα του μάθεις μόνο, μπορεί και να σου μάθει».

Γιατί, όπως το θέτει, το ρούχο δεν είναι απλώς ανάγκη. Είναι συναίσθημα, κάτι που, σύμφωνα με τον ίδιο, σήμερα λείπει: «Αντιλαμβάνεσαι τις ανάγκες από αυτό που θέλεις να σχεδιάσεις. Γιατί ουσιαστικά είναι μια ανάγκη ή ένα συναίσθημα. Κάτι που λείπει στην εποχή μας: το συναίσθημα ότι φοράω κάτι και νιώθω ωραία με τον εαυτό μου. Μπορεί να είναι ένα πολύ ωραίο κασμίρ και να είναι απαλό. Μπορεί κάποιος να θέλει να είναι πιο stiff η δομή του πατρόν πάνω του. Οπότε εκεί χρειάζεται συζήτηση και πιο προσωπική επαφή για να λειτουργήσει».

Τον ρωτάω τι είναι ένα πραγματικά καλοραμμένο κομμάτι και δεν μένει στο «καλό ύφασμα». Γυρίζει στο θεμέλιο: το πατρόν και σε όλη τη δουλειά που δεν φαίνεται. «Από τα πιο σημαντικά είναι το πατρόν. Πολύ σημαντικό. Για να φτιάξεις ένα καλοραμμένο ρούχο χρειάζεται πολλά πράγματα: είναι το πατρόν, η επιλογή του υφάσματος, η διαδικασία της κοπής, η δουλειά που γίνεται εσωτερικά. Μερικές φορές η δουλειά που είναι εσωτερικά δεν φαίνεται, αλλά δημιουργεί μια πάρα πολύ ωραία εικόνα προς τα έξω. Είναι συνδυασμός πραγμάτων».

Στη νέα του συλλογή, αυτή η ακρίβεια συνυπάρχει με κάτι πιο ήσυχο. Έναν αισθησιασμό που δεν «φωνάζει» και μια καθαρότητα που αφήνει το ύφασμα να μιλήσει. «Υπάρχει ένας συγκαλυμμένος αισθησιασμός. Υπάρχει καθαρότητα στις γραμμές, στα χρώματα. Παράλληλα υπάρχει μια αυστηρή δομή στο tailoring κομμάτι της συλλογής. Αλλά όλη αυτή η tailoring δομή συνομιλεί πάρα πολύ ελεύθερα με τα απαλά υφάσματα. Η αφαιρετική κέντρα στη φύση του μεταξιού που συναντά την ένταση των μεταλλικών… είναι μια εκλεπτισμένη πολυτέλεια. Οι σιλουέτες είναι αποδοσμένες με δωρικότητα και με μια ελεύθερη γεωμετρία. Είναι κάτι που με ορίζει γενικά. Έχει και metallic. Έχει έναν ωραίο διάλογο μεταξύ ρευστότητας και δυναμισμού».

Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι να «ντύσει» μια γυναίκα, αλλά να της προκαλέσει κάτι σε μια εποχή που, όπως λέει, όλα μοιάζουν αποστειρωμένα. «Θέλω να της δημιουργώ οποιοδήποτε συναίσθημα. Νιώθω ότι πια είναι τόσο αποστειρωμένα τα πράγματα κοινωνικά… ρούχα φτιάχνουμε για μια κοινωνία. Οπότε θα ήθελα να γίνεται μια έκρηξη συναισθημάτων».

Η αφορμή για τη συλλογή ήταν ένα βιβλίο, κι ένα είδος συμφιλίωσης με την ατέλεια, ειδικά για κάποιον που δηλώνει τελειομανής. «Ένα βιβλίο: “Η ομορφιά της ατέλειας”. Καθώς το διάβαζα… επειδή είμαι άνθρωπος που έχω τελειομανία στη δουλειά… μου άνοιξε μια άλλη διάσταση. Γι’ αυτό μου αρέσει η δωρικότητα, αλλά παράλληλα και η ελαφριά δομή πάνω σε ένα ρούχο και η κίνηση. Μπορεί να φαίνονται δωρικά, αλλά έχουν κίνηση. Και κάθε φορά αυτός που το φοράει του δίνει μια διαφορετική κίνηση».

Αυτή η σχέση με την ατέλεια και το συναίσθημα γίνεται και το εννοιολογικό πλαίσιο της νέας του συλλογής. «Η συλλογή S/S 26 που τιτλοφορείται "The Call of Connection" έχει αφετηρία τη διάθεση για περισυλλογή, ανάμεσα στην ομορφιά που μπορεί να είναι και μια ψευδαίσθηση και στην ουσία της πραγματικότητας, όπου η τελειότητα μπορεί να μην υπάρχει. Αντλώντας σκέψεις και αναφορές, αναδύονται σιλουέτες αισθησιακά απρόσμενες, άλλοτε με δωρικότητα και ελεύθερη γεωμετρία και άλλοτε με μια διάθεση για την πραγματική ομορφιά της ατέλειας. Εύθραυστες σιλουέτες και συγκαλυμμένος αισθησιασμός συνομιλούν με στοιχεία tailoring και με την ελεύθερη κίνηση των υφασμάτων.Το color blocking, οι γυαλάδες και οι έντονες λεπτομέρειες συνομιλούν μεταξύ τους, ως ένα κάλεσμα για σύνδεση».

Σωτήρης Γεωργίου: «Μου αρέσει όταν κάποιος πειραματίζεται»

Όταν η κουβέντα γυρίζει στις Ελληνίδες και στο στιλ γύρω μας, αποφεύγει πεισματικά τη λέξη «λάθος». Τον ενδιαφέρει κάτι άλλο: το προσωπικό στοιχείο. «Θέλω να φύγω από τη λέξη “λάθος”. Μου αρέσει όταν κάποιος πειραματίζεται. Δεν το θεωρώ λάθος. Δεν μου αρέσει να βλέπω κάτι σαν βιτρίνα, να το βλέπω φορεμένο από έναν άντρα ή μια γυναίκα και να καταλαβαίνω ότι δεν έχει βάλει ένα δικό του στοιχείο. Μου αρέσει ο πειραματισμός, πάρα πολύ. Με ενδιαφέρει».

Βλέπει καθαρά μια ηλικιακή διαφορά και την συνδέει, με έναν τρόπο, με την ίδια ελευθερία που θυμάται από τα ’90s. «Νιώθω ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες και έχει να κάνει ηλικιακά. Η νέα γενιά πειραματίζεται και φοράει ρούχα γιατί θέλει να εκφραστεί μέσα από αυτά. Όπως στα ’90s. Οι μεγαλύτερες ηλικίες νιώθουν σαν να φοβούνται να κάνουν μια κίνηση που δεν την έχουν συνηθίσει. Και η δύναμη της συνήθειας είναι μεγάλη».

Για τις Ελληνίδες, πάντως, ο Σωτήρης Γεωργίου μιλά με συμπάθεια. Τις βλέπει σύγχρονες, με διαφορετικό δυναμισμό. «Είναι οι γυναίκες πια σύγχρονες, ταξιδεύουν. Μου αρέσει που έχουν έναν τελείως διαφορετικό δυναμισμό σε σχέση με τα παλαιότερα χρόνια. Το βλέπεις και στις θέσεις εργασίας. Οπότε αυτό βγαίνει προς τα έξω».

Όταν του ζητάω ονόματα, επιλέγει όσους τολμούν να μην είναι «καλούπι». «Μου αρέσει πολύ η Τάμτα που πειραματίζεται. Πειραματίζεται φουλ. Ίσως γιατί και εμένα μ’ αρέσει να πειραματίζομαι, οπότε ταυτίζομαι. Έχω συνεργαστεί μαζί της και ήταν τρομερή επαγγελματίας. Ο Γιώργος Μαζωνάκης μου αρέσει, επίσης, πολύ. Και φίλοι είμαστε, και πειραματίζεται και τολμάει. Δεν καταλαβαίνω γιατί να είμαστε καλούπια».

Στο παιχνίδι «ποιον θα ήθελες να ντύσεις», σκέφτεται με όρους custom. Όχι «πάνω σε ποιον θα γράψει», αλλά για ποιον θα άξιζε να χτιστεί από την αρχή. «Όταν δουλεύεις custom, δουλεύεις συγκεκριμένα για κάποιον. Θα μου άρεσε να ντύσω τον Nick Cave. Θα μου άρεσε, επίσης, να ντύσω τον Johnny Depp ή την Cate Blanchett».

Και μετά επιστρέφουμε στον πυρήνα, στο κοστούμι και στο πώς μπορεί να φύγει από την «περίσταση» και να μπει στην καθημερινότητα, ειδικά στους άντρες. «Έχουν ένα στερεότυπο οι άντρες ότι το κοστούμι είναι για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Ενώ δεν είναι. Ένα κοστούμι μπορεί να ενταχθεί μέσα σε μια αντρική γκαρνταρόμπα. Εκεί είναι η δουλειά του σχεδιαστή, να του κάνει προτάσεις ώστε αυτό να το εντάξει στην καθημερινότητά του. Εμένα μου αρέσει να είναι κάποιος παλιάς κοπής. Δηλαδή το μανεκετόκουμπο στο σωστό σημείο, το πέτο στο σωστό σημείο, τότε το ράβαμε έτσι. Έχω πολλούς πελάτες τέτοιους και παίρνεις πληροφορίες που δεν τις ξέρεις. Αλλά το κοστούμι δεν είναι μόνο για Χριστούγεννα ή σε έναν γάμο. Μπορείς να βάλεις ένα ωραίο σακάκι, να το σπάσεις με ένα ωραίο παντελόνι, να το βάλεις για κάθε μέρα. Μπορείς να φτιάξεις ένα jacket suit και να το φορέσεις κάθε μέρα… με εξωτερικές τσέπες… υπάρχουν πολλές εκδοχές… με φαρδύ παντελόνι… με sneakers. Οπότε αυτόματα το κάνεις πιο οικείο στην καθημερινότητά του. Δεν είναι αυτό το formal».

Στο τέλος, όταν μιλά για το ανδρικό και το γυναικείο, τα βλέπει όχι ως δύο separate σύμπαντα, αλλά σαν διάλογο, σαν ένα«ζευγάρι». «Κοινά στοιχεία; Το χρώμα. Ο συγκαλυμμένος αισθησιασμός και στον άντρα και στη γυναίκα. Τα prints. Το tailoring που το βλέπουμε και στη γυναίκα. Πιο αποδομημένο βέβαια και στον άντρα. Πάντα σχεδιάζω σαν ένα ζευγάρι. Δεν τους διαχωρίζω. Τους βλέπω πάντα σαν ένα ζευγάρι. Δεν θέλω να είναι οι ίδιοι, αλλά προσπαθώ να συνομιλούν μεταξύ τους».

«Ωραίο το τζιν… αλλά υπάρχει και κάτι άλλο»

Μιλάμε για εκείνη τη στιγμή που κάνεις ένα μικρό restart στην ντουλάπα σου, όχι με τη λογική «τι πετάμε», αλλά με κάτι πιο ουσιαστικό. Ότι η μόδα, όταν την κάνεις για σένα, μπορεί να σε σηκώσει από μια κακή μέρα. «Νομίζω μας φτιάχνει και τη διάθεση η μόδα. Είναι πολύ σημαντικό. Εγώ το βιώνω. Αν κάποια μέρα έχω σηκωθεί πιο moody, μου αρέσει να φορέσω κάτι ώστε να μου αλλάξει λίγο τη διάθεση. Για σένα το κάνεις. Δεν το κάνεις για κάποιον άλλον».

Δεν πιστεύει στις εύκολες «εκκαθαρίσεις» ντουλάπας. Μιλά περισσότερο για αναπροσαρμογή: να ξαναδείς αυτά που έχεις, κυρίως στον τρόπο που τα συνδυάζεις και να τολμήσεις να φύγεις από τα στερεότυπα. «Όχι να πετάξουν κάτι. Να κάνουν μια αναπροσαρμογή στο πώς τα συνδυάζουν. Να προσέξουν περισσότερο τους συνδυασμούς. Και να τολμήσουν οι άντρες να φύγουν από τα κλειστά στερεότυπα του τζιν. Ωραίο το τζιν, το αγαπάμε, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο».

Όταν ο Σωτήρης Γεωργίου μιλά για το τι φοβούνται περισσότερο, δεν δείχνει ένα συγκεκριμένο item. Δείχνει το χρώμα. «Οι άντρες φοβούνται πολύ το χρώμα. Δεν είναι το θέμα το κομμάτι, μπορεί να φορέσουν ένα μαύρο παντελόνι. Αλλά αν τους δώσεις ένα χρώμα λίγο πιο ιδιαίτερο, μπορεί να μην τολμήσουν. Τώρα τελευταία φοράνε και φαρδιά παντελόνια και με πιέτες, αλλά τα φοράνε σε σκούρα χρώματα. Ένα λευκό παντελόνι διπιετό δεν θα το βάλουν εύκολα».

Στο ύφασμα, πάντως, είναι απόλυτος. Θέλει επιφάνειες «καθαρές», υλικά που κινούνται με το σώμα. Το κοτλέ, αντίθετα, του φαίνεται βαρύ, σχεδόν «country». «Εγώ δεν αγάπησα ποτέ το κοτλέ. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά μου αρέσει πολύ η λεία επιφάνεια στα υφάσματα. Το μετάξι είναι το αγαπημένο μου. Το μαλλί είναι το αγαπημένο μου, το βαμβάκι… Το κοτλέ δίνει όγκο. Νομίζω είναι λίγο περιοριστικό. Κάνει λίγο εξοχή. Είναι λίγο countryside, λίγο Βρετανία».

Κι όταν έρχεται η στιγμή για «επένδυση», απαντά με κλασικές σταθερές. Λίγα, σωστά, καλά. «Για χειμώνα θα έλεγα να αγοράσει κανείς σε ένα ωραίο κασμιρένιο παλτό. Ένα κοστούμι και ένα μαύρο φόρεμα. Το little black dress είναι πάντα διαχρονικό. Για τον άντρα θα έλεγα μια καπαρτίνα. Ένα ωραίο κοστούμι. Και ίσως ένα διαφορετικό σχήμα στο παντελόνι. Να μην είναι το συγκεκριμένο… να είναι ένα πιο wide leg παντελόνι, ώστε να μπορεί να το διαχειριστεί και να το εφαρμόσει σύμφωνα με αυτά που έχει στην ντουλάπα του».

Από εκεί, η συζήτηση ανοίγει στη μεγάλη εικόνα. Πώς η βιομηχανία δημιουργεί «επικαιρότητα» για να κρατά την προσοχή και πώς το θέμα των σωμάτων λειτουργεί συχνά σαν εργαλείο marketing, παρότι η ουσία είναι απλή. «Νομίζω ότι όλα αυτά λειτουργούν σαν marketing tools στο industry. Χρειάζεται με κάποιο τρόπο το industry να δημιουργήσει έναν ντόρο, μια επικαιρότητα, για να σε κρατήσει σε μια εγρήγορση. Για ποιον σχεδιάζουμε ρούχα; Για όλες. Για όλα τα σώματα. Έχω κάνει και show με φίλους μου και με ανθρώπους που δεν είναι μοντέλα. Δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα στερεότυπα. Μου αρέσουν πιο ελεύθερα τα πράγματα».

Όταν τον ρωτάς “τώρα ή τότε”, δεν ωραιοποιεί. Λέει ότι του άρεσε ο αυθορμητισμός του τότε, αλλά το μόνο δημιουργικό που μπορείς να κάνεις είναι να το μεταφέρεις στο σήμερα, όχι να μείνεις εκεί. «Μου άρεσε ο αυθορμητισμός το τότε. Αλλά δεν μπορείς να ζεις με το τότε. Οπότε ζω μόνο για σήμερα. Το τότε ήταν πολλά πάρτι. Πολύ μουσική. Υπήρχε ένα gathering. Είμαστε όλοι μαζί. Υπήρχαν πολλά χαμόγελα, μια ελευθερία έκφρασης. Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Μπορούμε να λέμε ότι είμαστε ανοιχτοί, αλλά η κοινωνία μας είναι πάρα πολύ κλειστή. Και ξέρεις τι μ’ αρέσει; Μ’ αρέσει να έχω την εικόνα του τότε, ας πούμε 1990, που την έζησα, και να τη μεταφέρω στο σήμερα. Αυτό μ’ αρέσει. Γιατί δεν μπορείς να πηγαίνεις πίσω. Άρα χρειάζεται το τότε να το μεταφέρεις με μια πιο σύγχρονη ματιά στο σήμερα».

Και όταν του ζητάς να συνοψίσει το προσωπικό του στιλ, δεν το κάνει με adjectives. Το κάνει με σχήμα. «Το προσωπικό μου στιλ; Σε ελεύθερη γεωμετρία θα έλεγα».