ArtRove Athens: Ένας εμπνευσμένος περίπατος στην πόλη ενώνει την Tέχνη με τη μόδα και το design

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΒΡΑΝΑ ⸻ 05 OCT 2026

Η Αθήνα γίνεται «όχι το φόντο αλλά κομμάτι μιας ιστορίας» που φέρνει σε διάλογο την τέχνη, τη μόδα και το design, μέσα από αντικείμενα που αποτελούν προέκταση ενός επιμελημένου τρόπου ζωής.

Η Tatiana Gecmen-Waldek, μέσα από την πρωτοβουλία του ArtRove, συνδέει εμπορικά σημεία της πόλης με δώδεκα γκαλερί σύγχρονης τέχνης, εκκινώντας έναν ζωντανό διάλογο, ακριβώς στην καρδιά της.

Ο Walter Benjamin στην ενότητα «Ο Φλανέρ» στην Εργασία του περί Στοών, μεταφέρει έναν στίχο του Hugo von Hofmannsthal: «να διαβάζεις ό,τι δεν γράφτηκε ποτέ». Και η πόλη, με τα χρώματα, τις βιτρίνες και τα θελκτικά της αντικείμενα, σαν ένα “intérieur” που σου αποκαλύπτεται παρεμπιπτόντως μέσα από τις γωνιές, τα περάσματα και τις αντανακλάσεις της, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της φαντασμαγορίας της, προσφέρεται για την ανάγνωση ενός θεάματος φευγαλέου.

Η δημιουργική συνάντηση της γκαλερί Δύο Χωριά με την Καλογήρου και τα έργα του Πέτρου Ευσταθιάδη στη βιτρίνα της.

Αυτή την επαναγνωριμία με την Αθήνα μέσα από μία φλανερί, μία περιπατητική διαδρομή, που σαν νευρώνας στον ιστό της διατρέχει τη Βουκουρεστίου, την οδό Σταδίου, την Πανεπιστημίου, τη Βαλαωρίτου, την Κριεζώτου και την Κολοκοτρώνη, καλύπτοντας κάθε πτυχή του ευ ζην, οραματίστηκε η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ArtRove και επιμελήτρια, Tatiana Gecmen-Waldek. Η τέχνη ενώνεται με τα άνθη, τα κοσμήματα, τα ενδύματα, τα βότανα των καλλυντικών, την παύση σε ένα ιστορικό καφέ, όπως το Athénée ή το roof στο ξενοδοχείο Lozenge, λειτουργώντας σαν ένα δικαιωματικό treat στον εαυτό, το οποίο απολαμβάνεις αργά. Μία άσκοπη περιπλάνηση, που σου επιτρέπει να εστιάσεις και να «χαθείς» μέσα στο εφήμερο συμβάν, ένα πυροτέχνημα του βλέμματος που αστραπιαία εξαϋλώνεται στον ρυθμό της πόλης, νιώθοντας πως τα βήματά σου σε οδηγούν συνεχώς σε νέες εκλάμψεις…

Όψη της μπουτίκ Enny Monaco με τα κεραμικά του Gaetano Pesce

Παρατηρώντας τα έργα σε αυτή την ιδιότυπη περιήγηση δημιουργείς ασυναίθητες συνδέσεις. Οι σταλίδες νερού που εκτινάσσονται στη νυχτερινή είσοδο μιας γυναίκας στη θάλασσα στο φωτογραφικό έργο “This will not end well” της Nan Goldin και μια διαγώνια τροχιά από μετέωρα χρυσαφένια άστρα στο έργο “Accident” από γκουας σε χαρτί του Κωνσταντίνου Κακανιά, διαχέουν τη δική τους πολύτιμη λάμψη στην ξύλινη προθήκη με το περιδέραιο, τα δαχτυλίδια και τα βραχιόλια από διαμάντια και λευκόχρυσο στο κοσμηματοπωλείο Καίσαρης. “Let’s see what brines brighter” γράφει άλλωστε σε ανάρτησή της η καλλιτέχνις Στέλλα Καπεζάνου, που έργα της, όπως το “Suite Life” στο κοσμηματοπωλείο Πενθερουδάκης, αποτυπώνουν ποπ αλληγορίες της «καλής ζωής». Ένας κολυμβητής στον βατήρα του, σε φυσικό μέγεθος με κλειστά τα μάτια, από την Carole Feuerman, μοιάζει έτοιμος για μία βουτιά στον κόσμο των πολυτελών απολαύσεων στη μπουτίκ της Callista, ενώ ο καλοβαλμένος άνδρας στον πίνακα του Vassilis H, στέκει ως άλλος «Σκεπτόμενος» της ανθρώπινης μοίρας στην ανωνυμία των μεγαλουπόλεων, ανάμεσα στα made-to-measure κοστούμια του Χριστάκη. Τα αχυρένια, απόκοσμα πλάσματα του Γιάννη Ευσταθιάδη στις βιτρίνες της Καλογήρου σε προκαλούν να εκτρέψεις τη ματιά σου από τις τσάντες-φετίχ, ενώ οι κεραμικοί κρατήρες της Diane Alexandre προβάλλουν γεμάτοι καρπούς, ανάμεσα σε τριαντάφυλλα από το Εκουαδόρ, ορτανσίες και παιώνιες του ανθοπωλείου Drizos. Οι φωτογραφικές περφόρμανς της Βένιας Μπεχράκη στο λόμπι του Lozenge, με το ροζ ανδρόγυνο κοστούμι, το φόρεμά της φτιαγμένο εξολοκλήρου από χαρτονομίσματα και το luxe γούνινο πανωφόρι, με την ίδια να αψηφά τις μονότονες μορφές που εκπροσωπούν τα όργανα της τάξης, διευρύνουν τα όρια του φέρεσθαι στον δημόσιο χώρο.

Τα γλυπτά της Βένιας Δημητρακοπούλου αφήνουν κάτι από τη μυθική τους διάσταση στα καλαίσθητα ενδύματα του Aesthet, την «πανοπλία» μιας γυναίκας στο σήμερα. Αναζητώντας μία εκ των έσω οπτική για τη θέση της τέχνης σε αυτή τη συνύπαρξη ρωτώ τον ιδιοκτήτη της γκαλερί Kourd, Χάικ Κουρδογλανιάν ποιο είναι το ενδιαφέρον που μπορεί να παρουσιάσει ένα γλυπτό έργο, σε ένα πλαίσιο όπως το Aesthet, όπου τα όρια ανάμεσα στην τέχνη, το design και τα αντικείμενα, που μας περιβάλλουν γίνονται λιγότερο διακριτά. Κι αν ένα έργο τέχνης, φεύγοντας από τον λιτό επιμελημένο χώρο μιας γκαλερί και συναντώντας τα αντικείμενα της καθημερινής ζωής λαμβάνει μία πιο οικεία διάσταση.

Για εκείνον, το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς στο ότι ένα έργο όπως αυτό της Βένιας Δημητρακοπούλου είναι αυτοτελές και ολοκληρωμένο. Και δεν χρειάζεται να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον για να λειτουργήσει. Όταν το έργο συναντά έναν χώρο υψηλής αισθητικής, δημιουργείται ένας ουσιαστικός διάλογος, όπου το έργο αναδεικνύει τον χώρο και ο χώρος αναδεικνύει το έργο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο, χωρίς κανένα να χάνει την αυτονομία του. Στο Aesthet αυτή η συνομιλία γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς το έργο μιας ελληνίδας καλλιτέχνιδας συναντά ρούχα και αντικείμενα Ελλήνων designers. Δεν πρόκειται για διακόσμηση της τέχνης, αλλά για μια συνάντηση διαφορετικών δημιουργικών γλωσσών, που, παρότι εκφράζονται με διαφορετικά μέσα, συναντώνται τελικά σε μια κοινή αισθητική και καλλιτεχνική αντίληψη.

Έργο του Sean Landers στην είσοδο του κοσμηματοπωλείου Καίσαρης

Ένα αντικείμενο μπορεί να αναδείξει μια πλευρά του έργου, όπως και το έργο να μεταμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ένα αντικείμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιλογή της Αλεξάνδρας Ζάκκα να αλλάξει το φόρεμα στη βιτρίνα του καταστήματος, ώστε να συνομιλεί με το «Δόρυ» της Βένιας. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας τους ότι η βιτρίνα αλλάζει κάθε εβδομάδα, παραμένοντας διαρκώς επίκαιρη, και εδώ το έργο της Βένιας γίνεται μέρος αυτής της συνεχώς ανανεούμενης εικόνας. Αυτή άλλωστε είναι και η ουσία της δράσης της Tatiana Gecmen-Waldek και του ArtRove: να βγουν τα έργα από το περιβάλλον της γκαλερί, να συναντήσουν ένα ευρύτερο κοινό και να πάρουν τη θέση τους μέσα στην καθημερινότητα, στους χώρους και στα καταστήματα που έχουν επιλεγεί. Η τέχνη έτσι δεν απομονώνεται, αλλά γίνεται μέρος της ζωής και της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του AESTHET: ότι η τέχνη, το design και τα αντικείμενα συνυπάρχουν χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους. Αντίθετα, μέσα από αυτή τη συνύπαρξη, το καθένα φωτίζει διαφορετικά το άλλο.

Η σκέψη μου για το ArtRove είναι ότι επιτυγχάνει αυτή τη διαφορετική ενεργοποίηση της Αθήνας. Την πεποίθηση, ότι όσο κι αν την επικρίνουν, η πόλη έχει ακόμη τη δύναμη να σε «αποπλανήσει» και αποκλίνοντας από μια προκαθορισμένη πορεία να ενδώσεις σε μία νέα εξερεύνησή της. Ρωτώντας την ίδια την εμπνεύστριά του σχετικά με την αρχική ιδέα και την εξέλιξή της, η Tatiana Gecmen-Waldek μοιράζεται σκέψεις και σχέδια για αυτό τον ιδιαίτερο θεσμό.

Το ιστορικό Athénée με έργo του Αλέξανδρου Βασμουλάκη & τη γκαλερί George Benias

Πώς προέκυψε η ιδέα του ARTROVE και τι σημασία έχει αυτή η ιδέα της flânerie της άσκοπης περιπλάνησης σε μία μητρόπολη σήμερα;

T. G-W. Το ArtRove γεννήθηκε από την επιθυμία να παρουσιάσουμε τη σύγχρονη τέχνη και το design σε ένα κομψό αστικό περιβάλλον. Ένα εκλεπτυσμένο πλαίσιο, όπου η τέχνη φιλοξενείται στις βιτρίνες οίκων μόδας, αξεσουάρ, ομορφιάς, κοσμημάτων, ακόμα και σε ένα ανθοπωλείο. Να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον ανθρώπων που ενδεχομένως δεν θα επισκέπτονταν γκαλερί και, παράλληλα, να δώσουμε στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα να δημιουργήσουν νέους τρόπους σύνδεσης και καλλιτεχνικού διαλόγου.

Δεν είναι η flânerie ένας υπέροχος τρόπος να απολαμβάνουμε την παρούσα στιγμή; Να ανακαλύπτουμε και να αγκαλιάζουμε, με αργό ρυθμό, όσα απρόσμενα καλλιτεχνικά πρότζεκτ και συνεργασίες, που έχουν εξελιχθεί μέσα σε μήνες, μπορούν να μας εκπλήξουν καθώς περιπλανιόμαστε στην πόλη. Στην περίπτωση του ArtRove, πρόκειται για τα συναισθήματα που μεταδίδουν η τέχνη και το design μέσα από έναν περίπατο στη γειτονιά της Βουκουρεστίου.

Εδώ και μερικά χρόνια έχετε μετακομίσει στην Αθήνα… Τι είναι αυτό που σας γοητεύει σ’ αυτήν και δημιουργεί συνδέσεις με την τέχνη για εσάς;

T. G-W. Όταν έφτασα στην Αθήνα, δεν γνώριζα πολλά για την ελληνική σκηνή της σύγχρονης τέχνης και πολύ σύντομα κατάφερα να καλύψω το χαμένο έδαφος, χάρη στο δυναμικό πρόγραμμα των γκαλερί, των μουσείων και των ιδιωτικών ιδρυμάτων. Αυτό που εκτιμώ ιδιαίτερα στην Αθήνα είναι ότι οι καλλιτέχνες υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση της κοινότητας. Επίσης, τους αναδυόμενους καλλιτεχνικούς χώρους, με την ισχυρή τους ταυτότητα και έναν βαθύτερο τρόπο να θέτουν ερωτήματα, να στοχάζονται και να εμπλέκονται με την τέχνη.

Οι φωτογραφικές περφόρμανς της Βένιας Μπεχράκη στο ξενοδοχείο Lozenge.

Πώς βρίσκετε την ελληνική εικαστική σκηνή και την εγχώρια μόδα; Και με ποιο κριτήριο επιλέξατε τις δεδομένες συνέργειες για το ArtRove;

T. G-W. Είναι εξαιρετικά δημιουργική και πολυσυλλεκτική. Για κάποιους φέρει την παράδοση, τη χειροτεχνία και τη μυθολογία. Για άλλους, την καινοτομία και την εκλέπτυνση. Η επιλογή μου ήταν εύκολη: μόνο ελληνικά brands και ελληνικές γκαλερί.

Βλέποντας τη μεγάλη εικόνα πώς θέλατε να οργανωθεί αυτή η αντίστιξη μεταξύ των ειδών πολυτελείας, των εμπορικών αγαθών και των έργων τέχνης και η μεταξύ τους διάδραση; Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε στην προσπάθειά σας να υλοποιήσετε αυτό το όραμα;

T. G-W. Είναι το είδος της πρόκλησης που αγαπώ. Από την προηγούμενη εμπειρία μου στο Παρίσι και το Λονδίνο, είχα ήδη τη μεθοδολογία: να εργάζομαι ως Καλλιτεχνική Διευθύντρια και να επιλέγω τον κατάλληλο καλλιτέχνη για κάθε brand. Για το ArtRove, έπρεπε αρχικά να παρουσιάσω το πρότζεκτ και την επιμελητική του ιδέα, δημιουργώντας μια αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στους δύο κόσμους. Κατανοώ και τις δύο πλευρές: τις πιο ορθολογικές προσδοκίες ενός brand και το δημιουργικό πνεύμα της γκαλερί και του καλλιτέχνη. Ο ρόλος μου είναι να τις συνδέσω, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η καλύτερη δυνατή συνεργασία για όλους τους εμπλεκόμενους.

Τα κεραμικά της Diane Alexandre με τα άνθη του Drizos.

Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου σε αυτή την πρώτη μορφή του ArtRove και πώς θα θέλατε να εξελιχθεί στη συνέχεια;

T. G-W. Η ανταπόκριση ήταν εξαιρετική. Οι Αθηναίοι χαίρονται ιδιαίτερα, όταν τους δίνεται η ευκαιρία να γιορτάσουν τον πολιτισμό, τη δημιουργικότητα, τη συνεργασία και τη φιλία, αλλά και να συμμετάσχουν σε έναν διάλογο. Με ενθουσιάζουν οι διαφορετικές αντιδράσεις. Κάποιοι ArtRovers συνδέθηκαν με έναν συγκεκριμένο καλλιτέχνη, άλλοι αγάπησαν μια συγκεκριμένη συνεργασία ή τον τρόπο με τον οποίο επιλέχθηκαν τα έργα για κάθε κατάστημα. Το feedback ήταν πραγματικά πολύ ικανοποιητικό και, ήδη, δέχομαι αιτήματα για την επόμενη διοργάνωση, κάτι που ίσως αποτελεί το ωραιότερο κομπλιμέντο απ’ όλα.

Στη συνέχεια, θα ήθελα να διευρύνω το πρόγραμμα του ArtRove, να εντάξω περισσότερους καλλιτέχνες και designers, να ανοίξω τον θεσμό σε διεθνείς συνεργασίες και να συνεχίσω να δημιουργώ νέα projects γύρω από τη σύγχρονη τέχνη.