Myah Hasbany: Η χαρισματική απόφοιτος του Central St. Martins που μπαίνει δυναμικά στη μόδα της Υψηλής Ραπτικής του Dior
Ένα αναδυόμενο ταλέντο οδηγεί το νέο κύμα της μόδας, μιλώντας για την ταυτότητα, την πολιτική του σώματος και τη φόρμα, μέσα από πειραματικά πλεκτά και τολμηρά σχέδια.
Τα σχέδιά της μοιάζουν βγαλμένα από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Τον Ιούνιο του 2025, κατά τη διάρκεια της επίδειξης για την αποφοίτηση από το St. Martins, ο κόσμος της μόδας ανακάλυψε έναν νέο τρόπο προσέγγισης και κατανόησης του ρούχου, βαθιά εννοιολογικό. Αυτόν της Myah Hasbany. Η 24χρονη δημιουργός, με ρίζες από τον Λίβανο και καταγωγή από το Τέξας, έχει ήδη ορίσει τη δική της ιδιότυπη πρακτική, που στηρίζεται στην αξία του χειροποίητου και τη γοητεία της αφήγησης, διαμορφώνοντας όχι μόνο τα ρούχα αλλά και τον διάλογο που τα συναπαρτίζει. Χωρίς ποτέ να παύει να εμπλέκει το χιούμορ και την κοινωνική κριτική. To 2024 είχε, ήδη, αρχίσει την πρακτική της στο ατελιέ του Maison Martin Margiela, ανακαλύπτοντας τα προσθετικά μέλη ως μια νέα απόδοση του oversized look, ενώ ο Jonathan Anderson έσπευσε να την εντάξει στην περίφημη ομάδα Υψηλής Ραπτικής του οίκου Dior.
Έχοντας εστιάσει αρχικά στις Καλές Τέχνες, η Hasbany μέσα από τη δουλειά της συναρμόζει γνώσεις και τεχνικές, τελειοποιώντας τη δική της εμφατικά δομημένη ραπτική, η οποία αντλεί από τη γλυπτική. Η σχεδιάστρια αντιτάσσεται στις παραδοσιακές λεπτεπίλεπτες σιλουέτες, αντιπαραβάλλοντας τις δικές της και αψηφώντας τον όρο “too much”. Παιγνιώδεις και καθόλου λειτουργικές οι φόρμες της προτάσσουν μια εναλλακτική μορφή θηλυκότητας. Η ίδια προτιμά να ανατρέπει αναλογίες και να εξετάζει την υπερβολή στη φόρμα, πέρα από τις παραδοσιακές συμβάσεις του φορέσιμου. Κάθε δημιουργία της αντανακλά την προσωπική εμπειρία, αποτελώντας παράλληλα το κέντρισμα που απαιτείται για να σκεφτεί το κοινό. Η μόδα για εκείνη είναι αισθαντική, πηγαία αλλά και αντικείμενο απομυθοποίησης και διερεύνησης των ορίων.
Από τα παιδικά της χρόνια, οι συλλεκτικές κούκλες της γιαγιάς της με ρούχα του Bob Mackie καλλιέργησαν μέσα της τη συναρπαστική όψη της υπερβολής. Ενώ τα εβδομαδιαία μπαζάρ προς ανεύρεση vintage θησαυρών με τη μαμά της, εξοικείωσαν τη ματιά της στη γραφική εκζήτηση του camp στιλ της Αμερικής. Η μόδα ήταν διέξοδος. Η σχέση της με τις δημιουργίες είναι σύνθετη, τα ρούχα της στέκουν έξω από τα συνηθισμένα. Η ίδια αρνείται να τα υποβιβάσει σε μια απλή αναγκαιότητα. Στον πυρήνα της δουλειάς της βρίσκεται το τραύμα: «ήθελα να διερευνήσω το πώς μπορώ να αποτυπώσω τις δικές μου εσωτερικές μάχες με έναν σωματικό τρόπο, ως δυνατότητα επιβίωσης», όπως έχει δηλώσει στο περιοδικό amberweir.uk.
Παρά την πολυδιακηρυγμένη ισότητα, η προκατάληψη ως προς την αναπαράσταση του σώματος κυριαρχεί. Η Hasbany θυμάται να ζητά την πρώτη της μέρα στη σχολή μια κούκλα μανεκέν στα μέτρα της, χωρίς αποτέλεσμα. Γι΄αυτό και όταν δημιουργεί νιώθει ότι αποχωρίζεται κάτι από το μεγάλο της σώμα και το μεταφέρει στη μόδα. Ένας μεταφορικός τρόπος απόδρασης. Και μαζί μια διεκδίκηση του χώρου, που καταλαμβάνει με το σώμα της και τη δουλειά της.
Από τα casting και τη δημιουργία ρούχων σε ένα ευρύτερο φάσμα μεγεθοδολογίου μέχρι τη συμπερίληψη διεμφυλικών ατόμων στις πασαρέλες, η Hasbany στοχεύει να διευρύνει την εκπροσώπηση μέσα από τη δουλειά της και να ντύνει ανθρώπους σαν εκείνη, χωρίς περιορισμούς. Γιατί απλά νοιάζεται.
Η δημιουργική της διαδικασία στηρίζεται στον πειραματισμό. Με το να τολμά να διαταράσσει, προωθεί τα όρια σε σχέση με τη χωρικότητα και το σώμα. Οι έννοιες της δυσμορφίας και του φύλου εξετάζονται με το δικό της σατιρικό πρίσμα, με τεράστιες βολβώδεις σιλουέτες, συχνά φτιαγμένες στο χέρι με πλεκτό κροσέ. Σιλουέτες που φέρουν το προσωπικό βίωμα και γι’ αυτό δεν μπορούν να αναπαραχθούν μηχανικά. Για τη Hasbany, άτομο υψηλής ευαισθησίας και άγχους, το να παράγει με τα χέρια της και να νιώθει παραγωγική είναι απελευθερωτικό. «Οι τεχνικές, το ύφασμα και οι τρόποι ραφής υπάρχουν εδώ και αιώνες, όμως υπάρχει ακόμα άπλετος χώρος για καινοτομία», όπως έχει δηλώσει στο 10magazine. Για εκείνη η επένδυση με χρόνο στο καθετί, είναι αυτό που πρέπει να βρεθεί ξανά στο επίκεντρο της μόδας.
Η Hasbany σκιτσάρει, δημιουργεί κολάζ, ζωγραφίζει, κοιτάζει δείγματα υφασμάτων, διαβάζει φιλοσοφία και βυθίζεται στην άβυσσο των βίντεο στο YouTube ως μια δυναμική προεργασία κάθε συλλογής. Το αποτέλεσμα μια πολυεπίπεδη δουλειά με διαφορετικά στρώματα σκέψεις και αναφορών. Στόχος της, να εξελίξει περαιτέρω τις σπουδές της στο fashion marketing καθώς επιθυμεί να δημιουργεί μια ολιστική εμπειρία μέσα από επιδείξεις αλλά και εκθέσεις σχεδίου. Επιρροή της οι επιδείξεις του Rick Owens που συνθέτει κόσμους αρωμάτων, μουσικής και περιρρέοντος χώρου.
Η συλλογή που τα ξεκίνησε όλα
Η επίδειξη που την εκτόξευσε στη βιομηχανία της μόδας ήταν αυτή με την οποία άφηνε πίσω τον προστατευμένο χώρο του πανεπιστημίου. Οι εντάσεις ανάμεσα στην ορατότητα και τον αποκλεισμό, τη δύναμη και την ευαλωτότητα κορυφώθηκαν στο πιο πολυσυζητημένο show της σεζόν. Ανατρέχοντας σε ένα αστικό μύθο του Τέξας, η σχεδιάστρια εμπνεύστηκε από την ιστορία της επαρχιακής πόλης Ορόρα. Εκεί, οι κάτοικοι ισχυρίστηκαν πως συνέβη ένα δυστύχημα με διαστημόπλοιο, το οποίο κατακρημνίστηκε σ’ έναν ανεμόμυλο, με το εξωγήινο πλάσμα που το οδηγούσε να σκοτώνεται. Εκείνοι τέλεσαν χριστιανική ταφή, αφήνοντας το γεγονός πίσω τους σαν να μην συνέβη ποτέ.
Μέσα από αυτή την ιστορία, η αβαν-γκαρντ συλλογή της αποτέλεσε μια αλληγορία εκτοπισμού. Περιθωριοποίησης. Για το τι σημαίνει να μην χωράς στον αμερικανικό νότο. Ό,τι δεν συμμορφώνεται, θάβεται. Και παράλληλα μια διασκεδαστική υπόθεση του τι μπορεί να συμβεί όταν μεταμορφώνεσαι σε εκείνο που φοβάσαι περισσότερο. Τα looks της συλλογής υπηρέτησαν μία σταδιακή μετάβαση των «κανονικών» κατοίκων σε μεταφυσικές μορφές, σπέρνοντας το δημιουργικό χάος και μια αισιοδοξία για το διαφορετικό. Σαν ένα καλωσόρισμα που εκείνη δεν ένιωσε ποτέ. Η δική της αντίληψη περί ομορφιάς ήρθε εξίσου σε μετωπική επίθεση με τα στερεότυπα. Και επιβίωσε.
Η δυσανεξία της εικόνας του σώματος, σταθερή προβληματική της δημιουργού εκδηλώθηκε με τρόπους που να θυμίζουν το πώς νιώθει το σώμα, όταν τελεί υπό παρακολούθηση. Μέσα από τον όγκο που δεν αποσιωπάται αλλά επιδεικνύεται. Σαν να γεμίζεις με αυτοπεποίθηση. Με σουρεαλισμό και διογκωμένα απτικά σχέδια. Όπως το ογκώδες λευκό πλεκτό με μια πινελιά κόκκινου στο στήθος για την παραφουσκωμένη φιγούρα αρρενωπότητας ενός αρχετυπικού αθλητή. Ή το look για το φινάλε με το πλάσμα με πλοκάμια από κροσέ, φτερά και μπαλόνια με ήλιον, που έμοιαζε να αιωρείται και χρειάστηκε έναν χρόνο για να το ολοκληρώσει στο χέρι. «Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι βλέπουν προϊόντα Τεχνητής Νοημοσύνης. Τότε κατάλαβα ότι έχω πετύχει κάτι», όπως είπε.
Η συλλογή, ένα προσωπικό επιστέγασμα για τα όσα έχει υποφέρει στο παρελθόν, άγγιξε το κοινό απηχώντας σε γνώρισμα συναισθήματα. Και έτσι απέσπασε το βραβείο νέου ταλέντου από τον θεσμό της L’Oréal Professionnel, εδραιώνοντας τη θέση της ως ένα όνομα που αξίζει να παρακολουθεί κανείς.
Η θητεία στον Dior
Η Hasbany παρουσίασε τη δική της ερμηνεία για το εμβληματικό σακάκι “Bar”, το οποίο σχεδίασε ο Christian Dior το 1947, φορεμένο από δύο απόκοσμες μονοζυγωτικές δίδυμες με cocktail φορέματα και καπέλα τύπου pillbox σε ροζ παστέλ και γκρι στη δική της εκδοχή με αλλόκοτο ‘50s υπόβαθρο. Κι αυτό γιατί οι Τεξανοί έχουν εξιδανικεύσει αυτή την περίοδο ως τη χρυσή εποχή. Κάτι που η ίδια βρίσκει εντελώς παράλογο. Έχοντας ως αναφορά στο moodboard της το πώς ένας εξωγήινος θα αναδημιουργούσε το New Look του Dior, έπαιξε με τα οπτικά σύμβολα της εποχής, τα υφάσματα, τα σχήματα και τα μεσοφόρια…
Αυτό ήταν αρκετό για να προσελκύσει την προσοχή του γαλλικού οίκου και να δεχτεί πρόταση συνεργασίας από τον Jonathan Anderson.
Καθώς η Hasbany αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στο να λανσάρει τη δική της σειρά έναντι της απορρόφησης σε έναν καταξιωμένο οίκο επέλεξε να δεχτεί τη θέση της junior designer υψηλής ραπτικής στο Παρίσι: «είναι μια εξωπραγματική πρόταση και μια συναρπαστική στιγμή για να ξεκινήσω. Θέλω να αφιερώσω χρόνο τώρα για να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα, να γνωρίσω όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να εξελιχθώ ως άτομο. Θέλω να αφιερωθώ σε αυτό μακροπρόθεσμα», με τα δικά της λόγια.
Σε μια περίοδο που αυτό που αναμένεται από τους Καλλιτεχνικούς Διευθυντές στον τομέα των ειδών πολυτελείας, είναι η πλήρης προσαρμοστικότητα στους αισθητικούς κώδικες κάθε οίκου, η Myah Hasbany είναι ένας φορέας ελπίδας. Που συμπαρασύρει σε μία άνευ όρων δημιουργική κατεύθυνση, έναν κόσμο που καθορίζεται από την κατασκευασμένη επιθυμία και την προνομιακή πρόσβαση. Για εκείνη τα πάντα είναι θέμα ιδεολογίας: «η υψηλή ραπτική ως επινόηση είναι εκ προοιμίου δύσκολο να φορεθεί. Οι άνθρωποι, όμως δεν αμφισβητούν ένα βραδινό φόρεμα αλλά μια παράταιρη σιλουέτα ή το γιατί ένα μοντέλο δεν είναι size 0», όπως παρατηρεί. Η υπέρβαση στη δημιουργία, λοιπόν βρίσκεται κάπου ενδότερα.
Η Myah Hasbany μέσα από την πρώτη της συλλογή μίλησε για μια ήσυχη αντίσταση. Με χιούμορ και βουβό πόνο. Με τη μεγάλη χειρονομία μέσα από τη φόρμα. Με ένα μήνυμα θεραπευτικό και την προτροπή να διατηρείς το θάρρος και το κουράγιο. Το σχεδιαστικό της ταξίδι ξεκινά με μία μετατόπιση. Μία αφετηρία, όπου οι νέες οπτικές αναγνωρίζονται κι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Η Myah Hasbany έχει καταφέρει, ήδη να θεωρείται είδωλο για τη νέα γενιά και την ποπ κουλτούρα. Και να αναμένεται από εκείνη μία πορεία νέων κατακτήσεων.
