Ο οίκος McQueen επέστρεψε στο Λονδίνο -Αλλά πόσο «McQueen» ήταν τελικά το show;
Για τη συλλογή SS ’27, ο Seán McGirr πήρε μια απόφαση με ιδιαίτερο συμβολισμό: έφερε τον McQueen ξανά στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου, για πρώτη φορά επίσημα από το 2001.
Το Λονδίνο δεν αποτελεί απλώς μία στάση για τον συγκεκριμένο οίκο. Είναι η πόλη του Lee Alexander McQueen, εκεί όπου διαμορφώθηκε η αισθητική του και έφερε μέσα από τη δουλειά του το punk, τη νυχτερινή ζωή, την ιστορία και όλα εκείνα τα στοιχεία που ο ίδιος μπορούσε να μετατρέψει σε μόδα με έναν τρόπο που δύσκολα επαναλαμβάνεται.
Η επιστροφή λοιπόν είχε όλες τις προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σαν επανασύνδεση με τις ρίζες του οίκου. Βλέποντας όμως τη συλλογή, η σύνδεση αυτή δεν ήταν πάντα τόσο ξεκάθαρη.
Υπήρχαν αναφορές στον McQueen, υπήρχαν κομμάτια που έφερναν κάτι από το παρελθόν του στο σήμερα, όμως στο μεγαλύτερο μέρος του show η χαρακτηριστική ένταση και η σχεδιαστική γλώσσα που έκαναν τον οίκο τόσο ιδιαίτερο έμοιαζαν να μην υπάρχουν.
Ένα show φτιαγμένο γύρω από το Λονδίνο
Ο McGirr επέλεξε το Undercroft του Lincoln’s Inn Chapel, έναν χώρο του 17ου αιώνα με πέτρινο δάπεδο και επιτύμβιες πλάκες. Ένα σκηνικό που από μόνο του είχε κάτι σκοτεινό και σχεδόν θεατρικό και θα μπορούσε εύκολα να αποτελέσει το περιβάλλον μιας παλιάς επίδειξης McQueen.
Η συλλογή βασίστηκε στις αντιθέσεις του Λονδίνου. Από τη μία, το αυστηρό tailoring και η βρετανική ραπτική παράδοση και από την άλλη η rave σκηνή, τα acid χρώματα, οι διαφάνειες και μια πιο ωμή εκδοχή της νυχτερινής ζωής της πόλης.
Αυτός ο συνδυασμός φάνηκε σε βραδινά φορέματα που δεν έμοιαζαν φτιαγμένα για ένα κλασικό κόκκινο χαλί, αλλά περισσότερο για ένα underground πάρτι, από διάφανα υφάσματα, έντονα prints και tailoring που σε ορισμένες περιπτώσεις αποκτούσε γλυπτικές φόρμες.
Οι αναφορές στο παρελθόν του οίκου υπήρχαν. Τα μαλλιά των μοντέλων σχημάτιζαν αιχμηρές, σχεδόν κερατοειδείς φόρμες, ενώ σε ορισμένα αξεσουάρ και παπούτσια μπορούσες να αναγνωρίσεις λεπτομέρειες που συνομιλούσαν με το αρχείο του McQueen.
Μόνο που αυτές οι στιγμές δεν ήταν αρκετές για να ενώσουν ολόκληρη τη συλλογή με την ταυτότητα που κουβαλά το όνομα.
Πόσο McQueen ήταν τελικά;
Το να σχεδιάζεις για τον McQueen είναι ίσως μία από τις δυσκολότερες δουλειές στη μόδα. Ο Lee Alexander McQueen είχε δημιουργήσει ένα ολόκληρο σχεδιαστικό λεξιλόγιο. Η εξαιρετική κατασκευή συνυπήρχε με την υπερβολή, το βικτωριανό στοιχείο με το punk, ο ρομαντισμός με κάτι συχνά βίαιο ή σκοτεινό. Μπορούσε να πάρει την παραδοσιακή βρετανική τεχνική και να την ανατρέψει χωρίς το αποτέλεσμα να χάνει ποτέ την ακρίβειά του.
Το ζητούμενο δεν είναι να ξαναδούμε τα ίδια ρούχα ούτε μια αναπαράσταση των διάσημων shows του Lee. Χρειάζεται όμως να υπάρχει εκείνη η αίσθηση ότι πίσω από το ρούχο βρίσκεται μια πολύ συγκεκριμένη άποψη.
Η Sarah Burton το αντιμετώπισε με τον δικό της τρόπο. Στα 13 χρόνια που βρέθηκε στην καλλιτεχνική διεύθυνση του οίκου δεν προσπάθησε να γίνει ο Alexander McQueen. Μαλάκωσε αρκετές από τις πιο ακραίες πλευρές του, έφερε περισσότερο ρομαντισμό και θηλυκότητα, αλλά διατήρησε μια συνέχεια στην κατασκευή, στο tailoring και στη σχέση του ρούχου με το σώμα.
Ο Seán McGirr έχει τώρα μπροστά του το ίδιο τεράστιο αρχείο και ταυτόχρονα την ακόμη δυσκολότερη αποστολή να το μεταφέρει σε μια νέα εποχή. Για την άνοιξη/καλοκαίρι '27, έδειξε ότι γνωρίζει την κληρονομιά. Το πρόβλημα είναι ότι αρκετές φορές έμοιαζε να την αγγίζει επιφανειακά αντί να την χρησιμοποιεί ως αφετηρία.
Ένας McQueen που ψάχνει ακόμη την ταυτότητά του
Δεν είναι απαραίτητα κακό ένας ιστορικός οίκος να αλλάζει. Αντιθέτως, χωρίς εξέλιξη τα μεγάλα brands κινδυνεύουν να καταλήξουν μουσεία του ίδιου τους του παρελθόντος.
Στην περίπτωση του McQueen όμως υπάρχει μια σημαντική διαφορά: μιλάμε για έναν οίκο με ένα από τα πιο πλούσια και αναγνωρίσιμα αρχεία της σύγχρονης μόδας. Υπάρχει ήδη μια τεράστια βάση πάνω στην οποία ένας σχεδιαστής μπορεί να δημιουργήσει κάτι καινούργιο χωρίς να εγκλωβιστεί στη νοσταλγία. Και ο McGirr έχει δείξει ότι διαθέτει την τεχνική και τις ιδέες για να το κάνει.
Το ερώτημα επομένως δεν αφορά αποκλειστικά τον ίδιο. Αφορά και την κατεύθυνση που θέλει να δώσει η Kering στον McQueen και πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να μετακινήσει τον οίκο από την εικόνα που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
Γιατί η τελευταία συλλογή είχε Λονδίνο, είχε underground αναφορές, είχε tailoring, σκοτάδι και αρκετούς από τους κώδικες που θεωρητικά θα μπορούσαν να οδηγήσουν κατευθείαν στον McQueen. Παρ' όλα αυτά, σε αρκετές στιγμές έμοιαζε περισσότερο με μια νέα αισθητική που αναζητά ακόμη τη θέση της κάτω από ένα πολύ βαρύ όνομα.
Αλλά ας μην βγάλουμε ακόμη συμπεράσματα, μια αδιάφορη ή άχρωμη συλλογή, πολλές φορές δεν σημαίνει και απολύτως τίποτα. Ίσως να χρειάζεται χρόνο για να γίνει η επανεκκίνηση.
