Poppy M. Jones: Η ζωγράφος που έδωσε καλλιτεχνική υπόσταση στις προσκλήσεις της Bottega Veneta
Για τη νέα κολεξιόν της Bottega Veneta για το φθινόπωρο/χειμώνα του 2026, μόλις δεύτερη στη δημιουργική της θητεία, η καλλιτεχνική διευθύντρια Louis Trotter επέλεξε μια χειρονομία καλέσματος, που να συνδέεται άμεσα με την τέχνη.
Κάθε προσκεκλημένος του show δεν έλαβε απλώς μια καλοεκτυπωμένη πρόσκληση για το Palazzo San Fidele στο Μιλάνο… Αλλά έναν πίνακα μικρού μεγέθους με κοντινό στο κόκκινο μεταξωτό πουκάμισο με τη γνώριμη πλέξη Intrecciato, πηγαίνοντας την έννοια του μοναδικού και του χειροποίητου ένα βήμα παραπέρα, περικλείοντας κάθε κομμάτι της καλλιτεχνικής διαδικασίας μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Δημιουργός της πρόσκλησης η ανερχόμενη Βρεττανή καλλιτέχνης Poppy M.Jones. Γεννημένη το 1985 στην περιοχή Μπεξχιλ-ον-Σι, του Σάσεξ με σπουδές από το Falmouth College of Art και μεταπτυχιακό στη χαρακτική από το Royal College of Art, η Jones είναι γνωστή για την απεικόνιση αντικειμένων οικιακής χρήσης, εξερευνώντας θεματικές, όπως η μνήμη, το πέρασμα του χρόνου και η διασταύρωση της τέχνης, της μόδας και της καθημερινότητας. Τα έργα της συγκαταλέγονται ήδη σε μεγάλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, όπως για παράδειγμα του Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης στο Μαϊάμι (ICA) και του He Art Museum στην Κίνα.
Η καλλιτεχνική προεργασία της διαισθητική. Η δημιουργός ξεκινά φωτογραφίζοντας όσα παρατηρεί γύρω της και κεντρίζουν την προσοχή της, προτού μεταφέρει τις εικόνες της στο ύφασμα μέσα από τις τεχνικές της λιθοτυπίας ή της μονοτυπίας. Οι εκτυπώσεις της επιζωγραφίζονται με λάδι και νερομπογιά, δημιουργώντας συνθέσεις που διασαλεύουν τα όρια μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής.
Η Jones συστήνει το δικό της συνοπτικό αυτοβιογραφικό αρχείο της ευρύτερης κουλτούρας, μέσα από ένα σύνολο προσωπικών θραυσμάτων. Η φωτογραφική τους προέλευση προσδίδει ένα ημερολογιακό και τρυφερό στοιχείο, καταγράφοντας μια στιγμή της ημέρας, τη γωνία που δημιουργεί μια σκιά, σωματίδια σκόνης σε μια ακτίνα φωτός… Ένα περβάζι, ένα ανοιχτό βιβλίο, ένα μπουφάν με φερμουάρ, ένα αναμμένο κερί, λουλούδια που κρέμονται στο βάζο. Τα έργα της παρουσιάζουν ένα είδος ημιτελούς καταλόγου, μια αποσπασματική θέα ή ένα πορτρέτο κάποιου, που βρίσκεται λίγο εκτός κάδρου. Η καλλιτέχνης δουλεύει με μετάξι, σουέντ, βαμβάκι ή επαναχρησιμοποιούμενα υφάσματα, σε καμβάδες που μερικές φορές κόβει από τα δικά της ρούχα ή αντικείμενα που έχει βρει διαδικτυακά. Οι πρώτες ύλες της είναι πιστές στις ίδιες τις εικόνες, ενώ παράλληλα συνδέονται με τη ζωή της.
Απορροφώντας επιρροές από το περιβάλλον της, η Jones μεταφράζοντας τις εντυπώσεις της σε πίνακες, που βασίζονται στις φωτογραφικές της αποτυπώσεις. Κι ύστερα προσθέτει τις δικές της επιστρώσεις για να δημιουργήσει οικείες, αποσπασματικές σκηνές, που αιχμαλωτίζουν φευγαλέες στιγμές και υποκειμενικές όψεις της καθημερινότητας.
Στο έργο της η ατμόσφαιρα, η απόκοσμη νοσταλγία μέσα από την ενθύμηση που εκλύουν οι εικόνες των στατικών αντικειμένων, υποδηλώνουν μια ανάγκη για την ακινητοποίηση του χρόνου. Οι σιωπηρές της βινιέτες, που αιχμαλωτίζουν το πεπερασμένο, καλούν σε στοχασμούς. Μαζί, η υλικότητα των έργων, όπως αυτό προκύπτει μέσα από τη χρήση του σουέντ και των επεξεργασμένων υφασμάτων προσδίδουν μια διακριτή υλική ποιότητα, που έχει παραλληλισθεί με την υφή παλιού φωτογραφικού φιλμ. Έργα της που έχουν εκτεθεί στο παρελθόν δημιουργούν μια αδιαχώριστη αίσθηση μεταξύ του υποκειμένου και της ύλης που το απαρτίζει.
Όπως το “Day’s Close”, από την έκθεσή της στη γκαλερί Mai 36 στη Ζυρίχη το οποίο απεικονίζει ένα τμήμα φουσκωτού puffer τζάκετ με τα νήματα του μεταξωτού καμβά να τονίζουν την ψευδαισθησιακή του όψη, καθιστώντας την εικόνα ταυτόσημη με την επιφάνεια εκτύπωσης. Ενώ σε άλλες συνθέσεις μια βάση γεμάτη λεκέδες, δακτυλικά αποτυπώματα και την υφή του σουέντ που παγιδεύει τη σκόνη, εμπλέκεται με την ζωγραφισμένη επίστρωση που τα καλύπτει. Με τα θολά τους όρια και την απτική έλξη που ασκούν, οι πίνακές της δίνουν μια άλλη έννοια στον φετιχισμό του αντικειμένου. Μια ευαισθητοποίηση που σχετίζεται με τη νοσταλγία και την ανάγκη να δημιουργήσεις τα δικά σου ενθύμια από την καθημερινότητα.
Παίζοντας με την κίνηση, τις υφές και τις τρισδιάστατες γούνες που σε καλούσαν να τις αγγίξεις στη συλλογή της, αναζητώντας τον διάλογο ανάμεσα στον μπρουταλισμό και τον αισθησιασμό, η Louise Trotter δημιούργησε μια περαιτέρω εννοιολογική σύνδεση με την απτική τέχνη και την εξέταση του υφάσματος ως κυρίαρχου μοτίβου και στη ζωγραφική.
Instagram frscc
Τα κόκκινα χαλιά και οι λακαριστές κόκκινες στήλες στον χώρο της επίδειξης συνέπεσαν με έργα της Poppy Μ Jones στους τοίχους από το κόκκινο πουκάμισο intrecciato αλλά και το γκρι αυστηρά δομημένο παλτό της, που κέρδισε τις εντυπώσεις. Τα πρώτα δείγματα γραφής της Trotter στον ιταλικό οίκο προετοιμάζουν για συλλογές που στηρίζουν την έμπνευσή τους σε ένα ευρύτατο φάσμα αναφορών και συνεργασιών που στηρίζουν τον κόσμο της τέχνης.
