Ταξιδέψαμε στο Τόκιο -4 ημέρες σε μια πόλη που ξεπερνά κάθε προσδοκία

Μετά την Κορέα, ήρθε η στιγμή για έναν προορισμό που ονειρευόμουν εδώ και χρόνια: το Τόκιο. Ένα ταξίδι στην Ιαπωνία που με γοήτευε όχι μόνο για τη γαστρονομία της, αλλά και για την ιδιαίτερη κουλτούρα, την αισθητική και τον τρόπο ζωής της.

Η Ιαπωνία είναι τεράστια και ο χρόνος μας περιορισμένος. Είχαμε στη διάθεσή μας μόλις τέσσερις ημέρες, οπότε αποφασίσαμε να μείνουμε αποκλειστικά στο Τόκιο και να γνωρίσουμε όσο περισσότερο μπορούσαμε την πόλη.

Η πρώτη γνωριμία με το Τόκιο

Η πτήση από την Κορέα διήρκεσε περίπου δυόμισι ώρες και όσο πλησιάζαμε στον προορισμό μας, η ανυπομονησία μεγάλωνε. Φτάνοντας στο Narita, με τις βαλίτσες ήδη γεμάτες από την προηγούμενη στάση του ταξιδιού, πήραμε το Narita Express με κατεύθυνση το Yotsuya, κοντά στο Shinjuku.

Η πρώτη μας επαφή με το Τόκιο ήταν αρκετά βροχερή. Η ζέστη και η υγρασία ήταν έντονες, ενώ οι πρόσφατες δυνατές βροχές έκαναν τον καιρό απρόβλεπτο. Αφού αφήσαμε τις αποσκευές στο ξενοδοχείο, βγήκαμε αμέσως για μια πρώτη βραδινή εξερεύνηση του Shinjuku.

Από τις πρώτες κιόλας ώρες, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το σύστημα μεταφορών. Οι γραμμές του μετρό, βλέποντάς τες για πρώτη φορά, μοιάζουν χαοτικές. Στην πράξη, όμως, αν γνωρίζεις τον προορισμό σου, είναι εξαιρετικά οργανωμένες, ενώ το Google Maps είναι συνεχώς ενημερωμένο. Ακόμη και οι μελωδίες που ακούγονται πριν από την αναχώρηση ενός συρμού έχουν συγκεκριμένο ρόλο, δίνοντας στους επιβάτες χρόνο να επιβιβαστούν και να αποβιβαστούν.

Το Shinjuku τη νύχτα είναι ένας κόσμος από μόνο του. Φώτα, τεράστιες οθόνες, αμέτρητος κόσμος, πολυκαταστήματα, εστιατόρια, μπαρ και μια νυχτερινή ζωή που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ.

Ανάμεσα στις τεράστιες φωτεινές οθόνες ξεχώρισε και μια γιγαντιαία γάτα, ενώ λίγο αργότερα βρεθήκαμε μπροστά στο περίφημο κεφάλι του Godzilla, μια τεράστια replica περίπου 12 μέτρων που δεσπόζει πάνω από τα κτίρια και κάποιες ώρες φωτίζεται και βρυχάται.

Η βραδιά συνεχίστηκε με ramen στο Ichiran, ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία για ramen, όπου ο κόσμος περίμενε συνεχώς στην ουρά. Φυσικά, δεν μπορούσαμε να μην κάνουμε και μια στάση στο Don Quijote, το τεράστιο πολυώροφο κατάστημα όπου μπορεί κανείς να βρει σχεδόν τα πάντα: αναμνηστικά, snacks, γλυκά, προϊόντα περιποίησης και αμέτρητα άλλα πράγματα.

Όταν αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο, τα μέσα είχαν ήδη σταματήσει. Έτσι, αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε με τα πόδια. Και κάπως έτσι γνωρίσαμε μια διαφορετική πλευρά του Τόκιο: την πόλη όταν κοιμάται.

Οι δρόμοι ήταν πολύ πιο ήσυχοι, ο κόσμος λιγότερος και η ατμόσφαιρα εντελώς διαφορετική από αυτή που είχαμε ζήσει λίγες ώρες νωρίτερα. Επειδή η απόσταση μέχρι το ξενοδοχείο ήταν μεγάλη, νοικιάσαμε ποδήλατα και η νυχτερινή ποδηλατάδα στους δρόμους της πόλης ήταν τελικά μία από τις πιο όμορφες εμπειρίες του ταξιδιού.

Από τα capybara και τη Harajuku στη Shibuya

Η επόμενη ημέρα ξεκίνησε νωρίς, με μια εμπειρία που είχαμε φροντίσει να κλείσουμε ήδη από την Ελλάδα: το Cappiness, ένα café με capybara.

Τα ζώα ήταν ιδιαίτερα φιλικά και μπορούσαμε να τα χαϊδέψουμε, να τους δώσουμε χορτάρι και να τα παρατηρήσουμε από κοντά. Το προσωπικό μάς εξηγούσε περισσότερα για αυτά τα μεγάλα τρωκτικά και τη φύση τους.

Το πρωινό μας ήταν για ακόμη μία φορά κάτι γρήγορο από 7-Eleven: sandwich με egg salad, ένα vitamin C shot και καφές (ο θεός να τον κάνει).

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς τη Harajuku, έναν τεράστιο δρόμο γεμάτο καταστήματα με φαγητό, ρούχα, παπούτσια και πολυκαταστήματα. Και επειδή ένα café με ζώα δεν ήταν αρκετό, επισκεφθήκαμε και ένα otter café, όπου μείναμε αρκετή ώρα χαϊδεύοντας τις βίδρες και δίνοντάς τους λιχουδιές.

Επόμενος σταθμός ήταν η Shibuya και η διάσημη διάβασή της. Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων περιμένει και, μόλις ανάψει το πράσινο, όλοι περνούν σχεδόν ταυτόχρονα μέσα σε λιγότερο από ένα λεπτό. Γύρω μας υπήρχαν τεράστια κτίρια, φωτεινές πινακίδες, καταστήματα και μια έντονη αίσθηση κατανάλωσης. Το Τόκιο εκεί μοιάζει πραγματικά να μην σταματά ποτέ.

Για φαγητό επιλέξαμε το Shogun Burger, ένα burger με wagyu σε κλασικό αμερικανικό cheeseburger ύφος. Μια γρήγορη αλλά πολύ καλή επιλογή.

Στους δρόμους, τα αυτοκίνητα που ήταν παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο δημιούργησαν για λίγο την αίσθηση ότι βρισκόμασταν μέσα σε σκηνή του Fast & Furious: Tokyo Drift.

Φυσικά, σημαντικό μέρος της καθημερινότητάς μας στην Ιαπωνία αποτέλεσαν και τα konbini. Τα convenience stores είναι γεμάτα snacks, γλυκά και αρτοσκευάσματα, πολλά από τα οποία δεν είχαμε ξαναδεί.

Ανάμεσά τους δοκιμάσαμε και ένα ψωμάκι σε σχήμα ψαριού, γεμιστό με teriyaki cream. Ένας παράξενος συνδυασμός, αλλά με μια γεύση τόσο ιδιαίτερη που τελικά μας έμεινε.

Βροχή, μαχαίρια και anime στην Akihabara

Η τρίτη ημέρα ξεκίνησε με βροχή, χωρίς όμως αυτό να μας εμποδίσει να συνεχίσουμε την εξερεύνηση. Είχαμε ακόμη αρκετά πράγματα να δούμε και, φυσικά, δώρα να αγοράσουμε.

Πρώτη στάση ήταν το Toshima Aquarium, στον δέκατο όροφο ενός εμπορικού κέντρου. Παρότι σχετικά μικρό, άξιζε την επίσκεψη. Είδαμε ψάρια γλυκού και θαλασσινού νερού, ενώ παρακολουθήσαμε τους δύτες-φροντιστές να καθαρίζουν και να συντηρούν το περιβάλλον των ζώων.

Στη συνέχεια πήγαμε στην Kappabashi, ανάμεσα στην Asakusa και το Ueno, μια περιοχή που αποτελεί πραγματικό παράδεισο για όσους αγαπούν τη μαγειρική. Μαχαίρια, wok, chopsticks, κεραμικά και κάθε είδους εξοπλισμός βρίσκονται στα καταστήματα της περιοχής.

Εκεί επισκεφθήκαμε το Kama Asa, ένα ιστορικό κατάστημα μαχαιριών που λειτουργεί από το 1908. Υπήρχαν δεκάδες διαφορετικοί τύποι και εκατοντάδες μαχαίρια, από παραδοσιακά ιαπωνικά μονής κόψης μέχρι δίκοπα δυτικού τύπου.

Το προσωπικό ήταν ιδιαίτερα εξυπηρετικό και μπορούσε να επικοινωνήσει στα αγγλικά. Μας εξήγησαν τις διαφορές των μαχαιριών και μας βοήθησαν να καταλάβουμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε. Στην περιοχή υπήρχαν επίσης πολλά καταστήματα με κεραμικά, με σχέδια και αισθητική αρκετά διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει.

Καθώς η βροχή δυνάμωνε, συνεχίσαμε προς την Akihabara

Για έναν λάτρη των anime, η Akihabara αποτελεί από μόνη της προορισμό. Καταστήματα με καινούριες και μεταχειρισμένες φιγούρες, συλλεκτικά αντικείμενα και προϊόντα από αμέτρητες σειρές βρίσκονται παντού.

Εκεί κατάλαβα ακόμη περισσότερο ότι το anime στην Ιαπωνία δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως παιδικό κινούμενο σχέδιο. Είναι σημαντικό κομμάτι της ψυχαγωγίας και της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, απευθυνόμενο σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, ενώ αποτελεί παράλληλα σημαντική πολιτιστική και οικονομική δραστηριότητα και έναν από τους τρόπους με τους οποίους η ιαπωνική κουλτούρα έχει ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μπαίνοντας στα καταστήματα με τις φιγούρες, ένιωσα σαν να γύρισα για λίγο στην παιδική μου ηλικία. Ακόμη πιο όμορφο ήταν να βλέπω τη χαρά στα πρόσωπα των ανθρώπων που αγόραζαν τις συλλογές τους.

Δεν μιλάμε για παλιμπαιδισμό. Μιλάμε για ατόφια αγάπη.

Κάπου εκεί μπήκαμε και σε ένα οπτικό κατάστημα, όπου μπορούσαμε να φτιάξουμε γυαλιά ηλίου μέσα σε περίπου 20 λεπτά και μάλιστα σε πολύ προσιτές τιμές. Γενικότερα, μου έκανε εντύπωση πόσο οικονομικά μπορούσε κανείς να βρει προϊόντα όρασης, όπως γυαλιά και φακούς επαφής.

Το βράδυ επισκεφθήκαμε το Wagyu Houdai No Dendo στην Akihabara. Η λογική ήταν απλή: πληρώνεις ένα συγκεκριμένο ποσό, έχεις 90 λεπτά και μπορείς να ψήσεις μόνος σου απεριόριστο κρέας.

Το εστιατόριο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές και στους ντόπιους. Το είχαμε βρει μέσω του Tabelog, μιας πολύ χρήσιμης ιαπωνικής εφαρμογής για εστιατόρια. Επιλέγαμε διαφορετικά κομμάτια από διάφορα σημεία του μοσχαριού και τα ψήναμε μόνοι μας. Το Tabelog αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμο στην Ιαπωνία, ειδικά επειδή αρκετά εστιατόρια δεν έχουν απαραίτητα την ίδια παρουσία στο Google που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.

Και κάπως έτσι ήταν, τις περισσότερες ημέρες, και τα πρωινά μας: ένα sandwich με egg salad ή κάποιο τοπικό γλυκό από 7-Eleven, ένα energy shot και καφές! Παράλληλα, ανακαλύψαμε πολλές boulangeries γαλλικού τύπου, με υπέροχα αλμυρά και γλυκά αρτοσκευάσματα.

Τέσσερις ναοί, τέσσερις διαφορετικές εικόνες της Ιαπωνίας

Την επόμενη ημέρα θέλαμε να γνωρίσουμε μια διαφορετική πλευρά του Τόκιο. Έτσι, βάλαμε ως στόχο να επισκεφθούμε τέσσερις ναούς και ιερούς χώρους.

Goyokuji Shrine

Πρώτος ήταν το Gotokuji, ο περίφημος ναός των τυχερών γατών και τόπος που συνδέεται με την προέλευση του Maneki Neko.

Βρίσκεται στη Setagaya, μέσα σε μια ήσυχη κατοικημένη περιοχή, και η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική από εκείνη του κέντρου.

Σύμφωνα με τον θρύλο, τον 17ο αιώνα, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης καταιγίδας, μια γάτα ενός φτωχού μοναχού έκανε νόημα σε έναν πλούσιο άρχοντα, τον Ii Naotaka, να πλησιάσει. Ο άρχοντας την ακολούθησε και λίγο αργότερα κεραυνός χτύπησε το δέντρο κάτω από το οποίο στεκόταν προηγουμένως. Ο Naotaka θεώρησε ότι η γάτα του έσωσε τη ζωή και έγινε προστάτης του ναού.

Το Gotokuji ήταν απίστευτα ήσυχο. Ακούγονταν μόνο τα φύλλα και τα πουλιά. Κάποια στιγμή ακούσαμε έναν παράξενο ήχο και αρχικά νομίσαμε ότι ήταν κάποιο πουλί. Τελικά ήταν τζιτζίκια, αλλά όχι σαν τα δικά μας ελληνικά τζιτζίκια!

Στην είσοδο υπήρχε το χαρακτηριστικό komainu, το λιοντάρι-φύλακας. Στον χώρο του θυμιάματος, οι επισκέπτες ανάβουν θυμίαμα και κατευθύνουν τον καπνό προς το κεφάλι ή το σώμα τους, καθώς θεωρείται ότι συνδέεται με τον καθαρισμό, την υγεία και την απομάκρυνση της αρνητικής ενέργειας.

Το πιο χαρακτηριστικό σημείο ήταν το Shofuku-den, γεμάτο με χιλιάδες λευκά κεραμικά γατάκια διαφορετικών μεγεθών, τα οποία αφήνουν οι άνθρωποι ως ευχαριστώ όταν μια ευχή τους πραγματοποιηθεί.

Υπήρχε επίσης νεκροταφείο, όπου βρίσκονται σημαντικά μέλη της οικογένειας Ii.

Meiji Jingu shrine

Από εκεί συνεχίσαμε προς το Meiji Jingu, ένα από τα πιο γνωστά και εμβληματικά σιντοϊστικά ιερά του Τόκιο, αφιερωμένο στις θεοποιημένες ψυχές του Αυτοκράτορα Meiji και της Αυτοκράτειρας Shoken.

Η διαδρομή προς το ιερό περνά μέσα από ένα πυκνό δάσος. Τα δέντρα ήταν τόσο ψηλά και πυκνά, ώστε σε πολλά σημεία το φως σχεδόν δεν έφτανε στο έδαφος. Είδαμε μανιτάρια, ενώ μια μεγάλη λίμνη καθρέφτιζε τα χρώματα των δέντρων.

Και όλα αυτά, σχεδόν δίπλα στη Harajuku.

Στο ιερό μπορούσες να αγοράσεις omamori, δηλαδή φυλαχτά, αλλά και να πάρεις Omikuji. Η διαδικασία είχε το δικό της τελετουργικό: κουνάς ένα ξύλινο κουτί, παίρνεις έναν αριθμό και βρίσκεις το αντίστοιχο χαρτί, πάνω στο οποίο υπάρχει ένα waka, ένα παραδοσιακό ποίημα που συνδέεται με τον Αυτοκράτορα ή την Αυτοκράτειρα, μαζί με αγγλική μετάφραση.

Δεν μου έδωσε την αίσθηση μιας απλής πρόβλεψης. Περισσότερο έμοιαζε με ένα μικρό πνευματικό ή ηθικό μήνυμα που μπορούσες να πάρεις μαζί σου.

Στο συγκεκριμένο ιερό, αν το Omikuji είναι καλό, μπορείς να το κρατήσεις ως ενθύμιο. Αν είναι κακό, το δένεις στον ειδικό χώρο και, σύμφωνα με την παράδοση, αφήνεις εκεί το αρνητικό αποτέλεσμα.

Πριν από την προσευχή υπάρχει και ο καθαρισμός, όπου πλένεις τα χέρια και το στόμα.

Στον δρόμο υπήρχαν ακόμη βαρέλια sake αλλά και γαλλικού κρασιού αφιερωμένα στον Αυτοκράτορα.

Για lunch επιλέξαμε ένα sando από το Chermside Sandwich: δύο φέτες brioche, μοσχάρι medium rare και πατάτες. Ζουμερό και πραγματικά νόστιμο.

Nezu Shrine

Μετά από μια μικρή στάση στο ξενοδοχείο, συνεχίσαμε προς το Nezu Shrine.

Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα και πιο όμορφα σιντοϊστικά ιερά του Τόκιο και, σε αρκετά σημεία, δίνει την αίσθηση μιας μικρής Kyoto. Το πιο χαρακτηριστικό σημείο του είναι το τούνελ με τα κόκκινα torii, που θυμίζει έντονα το Fushimi Inari. Τα ιστορικά κτίρια του ιερού χρονολογούνται από το 1706, ενώ η περιοχή είναι γνωστή και για το φεστιβάλ με τις αζαλέες.

Εκεί είδαμε και ένα μπρούτζινο άγαλμα αγελάδας. Η παράδοση λέει ότι τρίβοντας το σημείο του σώματος που σε πονάει, ζητάς αντίστοιχη θεραπεία.

Μάθαμε επίσης τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η προσευχή στο Haiden: δύο υποκλίσεις, δύο χειροκροτήματα, κάνεις την ευχή σου σιωπηλά και ολοκληρώνεις με μία τελευταία υπόκλιση. Το νόμισμα των 5 yen θεωρείται τυχερό, ενώ το χειροκρότημα συμβολικά «ξυπνά» τους θεούς ώστε να ακούσουν την προσευχή.

Senso-ji shrine

Τελευταία στάση ήταν το Senso-ji στην Asakusa, ο παλαιότερος και ένας από τους πιο εμβληματικούς βουδιστικούς ναούς του Τόκιο, αφιερωμένος στην Kannon, τη θεά του ελέους.

Η πρώτη εικόνα είναι η Kaminarimon, με το τεράστιο κόκκινο φανάρι που ζυγίζει περίπου 700 κιλά. Ακολουθεί η Nakamise-dori, ένας δρόμος γεμάτος παραδοσιακά αναμνηστικά και τοπικά snacks. Στον κεντρικό χώρο υπήρχε η πενταώροφη παγόδα και το μεγάλο δοχείο με το θυμίαμα. Λίγο πιο πέρα υπήρχε μια γέφυρα και ένα ρυάκι με koi, σε πολλά διαφορετικά χρώματα, μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον.

Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείψει ο θρύλος του koi

Σύμφωνα με έναν κινεζικό μύθο, χιλιάδες koi κολυμπούν κόντρα στο ρεύμα του Κίτρινου Ποταμού, προσπαθώντας να περάσουν τον καταρράκτη της Dragon Gate. Ένα από αυτά καταφέρνει να επιμείνει και, αφού περάσει τη δοκιμασία, μεταμορφώνεται σε χρυσό ουράνιο δράκο.

Ένας όμορφος συμβολισμός για τη δύναμη, το θάρρος και την προσωπική μεταμόρφωση.

Μετά από τόσους ναούς, ήρθε η ώρα για κάτι πολύ πιο...γήινο: αυθεντικό ιαπωνικό sushi. Ναι, ήταν διαφορετικό από το sushi που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. Πολύ φρέσκο ψάρι και πολλές διαφορετικές ποικιλίες.

Ο αποχαιρετισμός

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία μας ημέρα.

Η διάθεσά μας ήταν νωχελική. Ξέραμε ότι έπρεπε να αποχαιρετήσουμε την πόλη και, όπως ήταν αναμενόμενο, η βαλίτσα είχε πλέον γίνει μεγαλύτερο πρόβλημα από όσο θα θέλαμε.

Πριν φύγουμε, όμως, πήγαμε στο Flipper’s, στο Shinjuku, απέναντι από ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο. Έτσι, να φάμε το γλυκό της παρηγοριάς.

Εκεί δοκιμάσαμε τα περίφημα Japanese soufflé pancakes. Αφράτα σαν σύννεφο και τόσο δημοφιλή στα social media, που φυσικά δεν γινόταν να τα αφήσουμε. Είχαν μια ελαφριά επίγευση αυγού, η οποία όμως δεν ήταν καθόλου δυσάρεστη. Τα δικά μας είχαν άχνη, φράουλες και σοκολάτα, ενώ υπήρχαν και άλλες επιλογές.

Στο εμπορικό κέντρο αγοράσαμε υπέροχες βεντάλιες, με σχέδια και χρώματα που πραγματικά ξεχώριζαν. Και μετά... αεροδρόμιο

Ίσως τελικά ήταν καλό που φεύγαμε εκείνη τη μέρα, καθώς για τις επόμενες ημέρες υπήρχε προειδοποίηση για τυφώνα.

Ένα ταξίδι που έμεινε στη μνήμη

Ήταν απίστευτο το πόσα όμορφα τοπία μπορεί να αντιληφθεί το ανθρώπινο μάτι. Οι εικόνες που αντικρίσαμε σε όλο το ταξίδι έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου σαν κάτι μαγικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Τα συναισθήματα που μου προξένησε αυτό το ταξίδι δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια. Η όποια προσπάθεια αποτύπωσης απλά μοιάζει με ένα ελλιπές σενάριο, μια εικόνα δίχως ψυχή.

Η επιθυμία για αυτό το ταξίδι ήταν τεράστια και ίσως ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσα να κάνω στον εαυτό μου. Μπορεί να παραλείψαμε πράγματα, μέρη και εικόνες, παρ’ όλα αυτά η περιπέτεια αυτή με γέμισε στο έπακρο. Και μας γέμισε γιατί ακούσαμε τα θέλω μας και δεν πιέσαμε τους εαυτούς μας να υπερβούμε τα όριά μας.

Άλλωστε, το νόημα πίσω από αυτό είναι να συνδεθούμε με εμάς και όχι να γράψουμε έναν τουριστικό οδηγό. Για αυτό, το παρόν κείμενο δεν αποτελεί έναν ταξιδιωτικό οδηγό, αλλά μια κατάθεση εμπειρίας.

Οι δυσκολίες ήταν πολλές. Ωστόσο, η ευγνωμοσύνη μου για αυτό το ταξίδι είναι αυτή που ορίζει το πρόσημό του.

Arigato gozaimasu Tokyo!