Το βιβλίο των 100 σελίδων που κάθε γυναίκα αξίζει να διαβάσει μία φορά στη ζωή της
Ο Εντουάρ Λουί κατάφερε να χωρέσει σε 100 σελίδες την ιστορία της μητέρας του. Τον αγώνα και την μεταμόρφωση μίας γυναίκας που ακόμα και αργά, κατάφερε να βρει τον εαυτό και την ταυτότητά της.
Στο βιβλίο «Αγώνες και Μεταμορφώσεις μίας Γυναίκας» ο Εντουάρ Λουί δεν αναφέρεται στον εαυτό του, δεν πρόκειται για μία αυτοβιογραφία, αλλά για την εξιστόρηση της ζωής της μητέρας του, μετατρέποντας το προσωπικό της δράμα σε ένα παγκόσμιο, συγκλονιστικό μανιφέστο για τη γυναικεία χειραφέτηση και την ταξική καταπίεση. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω πως πρόκειται για ένα οικογενειακό μυθιστόρημα ή απλώς για την βιογραφία της μητέρας του.
Μέσα από δυνατές εικόνες, σκληρές και παράλληλα τρυφερές, ο συγγραφέας δεν κάνει απλώς μια οικογενειακή αναδρομή. Δείχνει πώς η ταξική περιθωριοποίηση και η πατριαρχία συνθλίβουν τη γυναικεία ταυτότητα και πώς, ακόμη και από το απόλυτο μηδέν, η αναγέννηση είναι εφικτή. Και το πιο ζωντανό παράδειγμα είναι η ίδια του η μητέρα. Μέσα από μια ιστορία που ξεκινά από το σκοτάδι και καταλήγει, αργά και βασανιστικά στο φως, σε έναν θρίαμβο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κάνοντας το βιβλίο απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε γυναίκα που αναζητά τη δική της φωνή.
Ένα σύντομο, αλλά «δυνατό» βιβλίο
Ο Εντουάρ Λουί δεν κοιτάζει τη μητέρα του μέσα από το παραδοσιακό, εξιδανικευμένο πρίσμα. Την κοιτάζει πρωτίστως ως γυναίκα και δείχνει πώς η μητρότητα, η φτώχεια και η πατριαρχία την παγίδευσαν σε μια ζωή που δεν επέλεξε, στερώντας της κάτι σημαντικό. Την ταυτότητά της.
Αν ξεφυλλίσετε το βιβλίο θα διαπιστώσετε ότι χωρίζεται σε δύο μέρη: τους αγώνες και την μεταμόρφωση της Μονίκ, μητέρας του Εντουάρ Λουί και πρωταγωνίστριας του βιβλίου. Η ιστορία της μητέρας του είναι στην ουσία ένας θρίαμβος της θέλησης, όπου στα 45 της χρόνια, αποφασίζει να τα τινάξει όλα στον αέρα, να φύγει στο Παρίσι, να βρει δουλειά, να βαφτεί, να ντυθεί όπως θέλει, να ζήσει, να νιώσει πραγματικά πως είναι να είσαι γυναίκα. Μπορούμε να το λάβουμε και ως ένα δίδαγμα ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ξαναγράψουμε την ιστορία μας και να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας.
Στην ουσία, η Μονίκ είναι μία γυναίκα της εργατικής τάξης που ζει σε μία γαλλική επαρχία της Γαλλίας και νιώθει εγκλωβισμένη σε έναν κακοποιητικό γάμο που της στερεί την ελευθερία. Το βιβλίο βέβαια θέλει να τονίσει ότι η βία δεν είναι μόνο σωματική και δεν προέρχεται αποκλειστικά από τον γάμο της. Είναι και δομική. Είναι η έλλειψη χρημάτων, η εξάρτηση από τον σύζυγο και τον άνδρα, ο αποκλεισμός από την κουλτούρα και τη μόρφωση. Το βιβλίο αυτό βοηθά τις γυναίκες να κατανοήσουν ότι πολλές από τις ενοχές ή τα αδιέξοδά τους δεν είναι προσωπική τους αποτυχία, αλλά κάτι πολύ πιο ευρύ και ριζωμένο σε κοινωνικές παθογένειες.
