Ένα παλιό μαγαζί μεταμορφώθηκε σε φωτεινό σπίτι 50 τ.μ. -Η καταπράσινη αυλή που το απογειώνει

Ένα παλιό μαγαζί 50 τ.μ. στη Λισαβόνα μεταμορφώθηκε σε ένα φωτεινό σπίτι, γεμάτο έξυπνες λύσεις και πράσινο.

Στη γειτονιά Campo de Ourique της Λισαβόνας, ο αρχιτέκτονας Ζοζέ Γκιμαράες του José Studio ανασχεδίασε έναν πρώην επαγγελματικό χώρο 50 τ.μ., δημιουργώντας ένα φωτεινό διαμέρισμα.

Το σπίτι σχεδιάστηκε αρχικά για τη νεαρή οικογένεια του ίδιου και σήμερα ανήκει στον αδελφό του. Όπως και το αρχικό κατάστημα, το διαμέρισμα εξακολουθεί να βρίσκεται σε στενή σχέση με τη ζωντανή πόλη που απλώνεται ακριβώς έξω από την πόρτα του.

Η μεταμόρφωση του παλιού μαγαζιού σε φωτεινό σπίτι

Ο χώρος του ισογείου είχε προηγουμένως χρησιμοποιηθεί από την τοπική αυτοδιοίκηση και δεν διέθετε ούτε τα βασικά στοιχεία μιας κατοικίας, όπως κουζίνα. Με περιορισμένο προϋπολογισμό και αφετηρία έναν «σκοτεινό, ανοργάνωτο χώρο που στερούνταν χαρακτήρα και μια πίσω αυλή χωρίς κανένα σημάδι ζωής», όπως το χαρακτήρισε ο αρχιτέκτονας στη διαδικτυακή πλατφόρμα Never Too Small, η βασική επιδίωξη ήταν να βελτιωθούν οι σχέσεις ανάμεσα στους διαφορετικούς χώρους, χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά η συνολική δομή.

Η μοναδική κατεδάφιση αφορούσε τον τοίχο ανάμεσα στην κουζίνα και το καθιστικό. Η αίσθηση ζεστασιάς δημιουργήθηκε μέσα από προσεκτικά επιλεγμένα έπιπλα, γυάλινα χωρίσματα και μια καταπράσινη αυλή που μοιάζει να συνεχίζει φυσικά από τον δρόμο προς το ιδιωτικό καταφύγιο του σπιτιού.

Ακολουθούν πέντε σχεδιαστικές επιλογές που κάνουν αυτό το πρώην κατάστημα να μοιάζει απροσδόκητα ευρύχωρο και βαθιά συνδεδεμένο με το περιβάλλον του:

Ένας καμπύλος τοίχος από υαλότουβλα που συνδέει τον δρόμο με το σπίτι

Πριν από την ανακαίνιση, ο χώρος, που τότε λειτουργούσε ως κατάστημα, άνοιγε απευθείας προς τον δρόμο. Σήμερα, ένας καμπύλος τοίχος από υαλότουβλα λειτουργεί ως ενδιάμεσο όριο ανάμεσα στα δύο. Είναι ένα διάφανο «φίλτρο», όπως το περιγράφει ο Ζοζέ, που επιτρέπει στην ιδιωτικότητα και το φυσικό φως να συνυπάρχουν.

Πίσω από το γυάλινο στοιχείο, ένα γραφείο με γυάλινη επιφάνεια και ένας ολόκληρος τοίχος καλυμμένος με κουρτίνες κρύβουν ένα σύστημα αποθήκευσης που κατασκευάστηκε ειδικά για τον χώρο. Έτσι, ακόμη και όταν η εξώπορτα παραμένει ανοιχτή, το σπίτι διατηρεί τόσο την ιδιωτικότητα όσο και την άπλετη είσοδο φωτός.

Η είσοδος βρίσκεται από την πλευρά του δρόμου και, σύμφωνα με τον Ζοζέ, λειτουργεί «με πολλούς τρόπους σαν μπαλκόνι». Είναι ένα σημείο όπου ο αδελφός του συχνά κάθεται το πρωί για να διαβάσει στον ήλιο. Το γυαλί λειτουργεί ως ένα απαλό όριο, μετατρέποντας την είσοδο σε ένα φωτεινό σημείο για μια μικρή στάση μέσα στην ημέρα.

Ένας τοίχος από υαλότουβλα ανάμεσα στον δρόμο και το σπίτι εξασφαλίζει ιδιωτικότητα και σταθερή ροή φυσικού φωτός.

Στην άλλη πλευρά του καμπύλου χωρίσματος, η είσοδος λειτουργεί, όπως λέει ο Ζοζέ, «με πολλούς τρόπους σαν μπαλκόνι».

Πίσω από το γραφείο, ένας ολόκληρος τοίχος με κουρτίνες κρύβει ένα σύστημα αποθήκευσης για τα ρούχα.

Από τον δρόμο μέχρι την κουζίνα, ο τοίχος από υαλότουβλα δημιουργεί μια συνεχή αίσθηση ζεστασιάς και φωτός σε ολόκληρο το πέρασμα του ισογείου.

Η αυλή: Μια πράσινη αστική όαση

Στο πίσω μέρος του διαμερίσματος βρίσκεται η αυλή ή, όπως την αποκαλεί ο Ζοζέ, «ο πνεύμονας του διαμερίσματος». Κάποτε σκοτεινή και με ένα ιδιαίτερο, μυτερό σχήμα, σήμερα πλημμυρίζει από απαλό φως και ψηλά, πλούσια φυτά. Εντοιχισμένα καθίσματα ολοκληρώνουν την εικόνα και μετατρέπουν τον χώρο σε μια ήρεμη αστική όαση.

Η αρχική ξύλινη πόρτα με τα δύο φύλλα αντικαταστάθηκε από μια μεγάλη γυάλινη πόρτα με ένα φύλλο, ενώ το διπλανό παράθυρο χαμηλώθηκε μέχρι το επίπεδο του δαπέδου. Οι δύο παρεμβάσεις άλλαξαν ριζικά τη σχέση ανάμεσα στο εσωτερικό και την αυλή, φωτίζοντας μια σύνδεση που προηγουμένως ήταν περισσότερο απομονωμένη.

Η πόρτα και το ανακλινόμενο παράθυρο παραμένουν συχνά ανοιχτά, επιτρέποντας στο φυσικό φως και τον καθαρό αέρα να εισέρχονται στο σπίτι. Με αυτόν τον τρόπο, η αυλή γίνεται ουσιαστικά συνέχεια της καθημερινής ζωής του διαμερίσματος.

Μια ξύλινη πόρτα με δύο φύλλα που άνοιγε προς τα μέσα έχει αντικατασταθεί από ένα ενιαίο γυάλινο άνοιγμα, το οποίο παραμένει συχνά ανοιχτό και θολώνει τα όρια ανάμεσα στο μέσα και το έξω.

Ένα ευέλικτο vintage τραπέζι φαγητού

Τοποθετημένη ανάμεσα στην κουζίνα, το καθιστικό και την αυλή, η τραπεζαρία αποτελεί ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του διαμερίσματος. Η ανάγκη για ένα τραπέζι που θα μπορούσε να εξυπηρετεί την καθημερινότητα, χωρίς να εμποδίζει την κίνηση μέσα στον μικρό χώρο, το έκανε, σύμφωνα με τον Ζοζέ, «το πιο δύσκολο έπιπλο να βρεθεί».

Η λύση ήρθε μέσα από ένα ευέλικτο vintage τραπέζι της δεκαετίας του 1960, το οποίο ο Ζοζέ εντόπισε και κέρδισε σε διαδικτυακή δημοπρασία. Μαζί με καρέκλες που του χάρισε ένας φίλος του, επίσης αρχιτέκτονας, δημιουργεί μια πρακτική και προσαρμόσιμη τραπεζαρία.

Η κυκλική βάση από χρώμιο και η επιφάνεια από επενδεδυμένο ξύλο επιτρέπουν στο τραπέζι να ανοίγει ώστε να φιλοξενεί έως έξι άτομα όταν χρειάζεται και στη συνέχεια να περιορίζει ξανά το αποτύπωμά του, αφήνοντας ελεύθερη τη ροή μέσα στον χώρο.

Το ευέλικτο vintage τραπέζι της δεκαετίας του 1960 μπορεί να μεγαλώσει ώστε να φιλοξενήσει έξι άτομα ή να περιοριστεί για να διευκολύνει την κίνηση στη μικρή τραπεζαρία.

Το τραπέζι βρίσκεται ανάμεσα στην κουζίνα, το καθιστικό και την αυλή, συνδέοντας και ενοποιώντας τους τρεις χώρους.

Μια κουζίνα που ισορροπεί ανάμεσα στα ντουλάπια και τα έπιπλα

Σχεδιασμένη από την αρχή, η κουζίνα ακολουθεί μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση στην αποθήκευση. Αντί να γεμίσει ο μικρός χώρος με ντουλάπια, ο Ζοζέ δημιούργησε έναν συνδυασμό από ανοιχτά ράφια, ράγες και ανεξάρτητα έπιπλα, διατηρώντας την αίσθηση ισορροπίας και ελευθερίας.

Πάνω από τον πάγκο της κουζίνας, ένα ανοξείδωτο ράφι φιλοξενεί βιβλία και τρόφιμα που δεν χρειάζονται ψυγείο, ενώ μια κρεμαστή ράγα της IKEA κρατά τα μαγειρικά σκεύη σε άμεση πρόσβαση.

Απέναντι, ένα μεταχειρισμένο ντουλάπι που βρέθηκε μόλις ένα τετράγωνο μακριά προσφέρει χώρο για τρόφιμα, φλιτζάνια και βασικά αντικείμενα της κουζίνας. Το χρώμα του ταιριάζει μάλιστα με τα νέα ειδικά σχεδιασμένα ντουλάπια κάτω από τον πάγκο, ενώνοντας διαφορετικά στοιχεία και αφήνοντας τους τοίχους ανοιχτούς και φωτεινούς.

Τα ντουλάπια περιορίστηκαν στο κάτω μέρος του πάγκου, ο οποίος καλύφθηκε με λιοζ, μια χαρακτηριστική πέτρα της περιοχής, ώστε να ταιριάζει με την υπάρχουσα καμινάδα. Ένα μεταχειρισμένο ντουλάπι που βρέθηκε μόλις ένα τετράγωνο μακριά αποθηκεύει τα βασικά αντικείμενα της κουζίνας και, ευτυχώς, ταιριάζει και με τα νέα ντουλάπια.

Η κουζίνα οδηγεί στην αυλή, περνώντας από τον έναν κοινωνικό χώρο στον επόμενο.

Μια κουρτίνα που προσφέρει ιδιωτικότητα χωρίς να εμποδίζει το φως

Το υπνοδωμάτιο ήταν ο χώρος στον οποίο έγιναν οι λιγότερες παρεμβάσεις. Αλλάχθηκαν μόνο τα πλαίσια των παραθύρων, ενώ τα βαριά παντζούρια αντικαταστάθηκαν από προστατευτικά κάγκελα.

Για να δημιουργηθεί ιδιωτικότητα χωρίς να χαθεί η απαλή, φωτεινή ατμόσφαιρα, ο Ζοζέ πρόσθεσε μια μακριά λευκή κουρτίνα, τοποθετημένη ελαφρώς προς τα μέσα σε σχέση με το παράθυρο. Το πρόσθετο αυτό στρώμα διαχωρίζει το υπνοδωμάτιο από τον δρόμο, επιτρέποντας παράλληλα στο φως της ημέρας να περνά.

Παράλληλα, δημιουργεί έναν πρακτικό χώρο για να απλώνονται τα ρούχα ώστε να στεγνώνουν στον ήλιο.

Λόγω του περιορισμένου προϋπολογισμού, το υπνοδωμάτιο δέχθηκε τις λιγότερες παρεμβάσεις και βασίζεται στα υφάσματα για να αποκτήσει περισσότερη απαλότητα, με χαλιά και μια πολύ μεγάλη κουρτίνα.

Τοποθετημένη σε εσοχή μπροστά από το παράθυρο, η πρόσθετη αυτή απόσταση δημιουργεί ένα ακόμη επίπεδο διαχωρισμού από τον δρόμο και αποτελεί ταυτόχρονα το ιδανικό σημείο για να στεγνώνουν τα ρούχα.

«Νομίζω ότι υπάρχει ένας μύθος γύρω από τους μικρούς χώρους», λέει ο Ζοζέ. «Δεν έχει πραγματικά να κάνει με την κλίμακα, μπορούν να είναι και μαγικοί».