Ευαγγελία Πλατανιώτη: «Σε κάποιες περιπτώσεις, αν ήμουν άντρας, θεωρώ ότι θα είχα διαφορετική αντιμετώπιση»

Από τα πρώτα της βήματα στην πισίνα, η Ευαγγελία Πλατανιώτη ξεχώριζε για τον δυναμισμό, την πειθαρχία και το ανεξάντλητο πείσμα της.

Η πορεία της στην καλλιτεχνική κολύμβηση δεν ήταν μόνο γεμάτη μετάλλια και διακρίσεις, αλλά και στιγμές που δοκίμασαν την αντοχή της -σωματική και ψυχική. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Ευαγγελία Πλατανιώτη μιλάει ανοιχτά για τη ζωή της, τις αξίες της, τους στόχους και τις προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει, αποκαλύπτοντας την πλευρά της που δεν φαίνεται στα βίντεο των αγώνων.

Από την αγάπη της για τη μουσική και το νερό, μέχρι τη σχέση της με την οικογένεια, τη φιλία και τη σχέση με τον χρόνο, μοιράζεται μαζί μας όσα την κάνουν να παραμένει αφοσιωμένη στους στόχους της και δυνατή.

Παιδικά χρόνια και εφηβεία

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Από πολύ μικρή ηλικία θυμάμαι ότι ήμουν ένα αρκετά ανταγωνιστικό παιδί. Ακόμη και στο σχολείο ήθελα πάντα να κάνω το καλύτερο, να είμαι η καλύτερη μαθήτρια. Στη γυμναστική ήθελα να είμαι πιο γρήγορη.

Για κάποιο λόγο, αυτό το ανταγωνιστικό στοιχείο υπήρχε πάντα μέσα μου. Αργότερα, όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με τον αθλητισμό, είδα αυτό το δυναμικό κομμάτι του χαρακτήρα μου να βγαίνει ακόμη περισσότερο.

Πριν μπω στον πρωταθλητισμό και στις απαιτητικές προπονήσεις, θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό να παίζει με τα παιδιά της γειτονιάς μετά το σχολείο. Ήμουν κοινωνικό παιδί, είχα πάντα φίλες. Στην εφηβεία, στο γυμνάσιο, άρχισα να γίνομαι πιο επιλεκτική με τις παρέες μου.

Είχα ανεξαρτησία από τους γονείς μου και ήμουν γενικά ένα λογικό παιδί. Δεν έκανα υπερβολές που να χρειαστούν έντονα όρια, υπήρχε πάντα ένα πλαίσιο. Ο αθλητισμός με κρατούσε μέσα σε αυτό -καθημερινό πρόγραμμα, σχολείο, προπόνηση, επιστροφή στο σπίτι και διάβασμα.

Ήθελα από μικρή να είμαι ανεξάρτητη και προσπαθούσα να κρατάω τους γονείς μου έξω από το κομμάτι της προπόνησης. Δεν «γαντζώθηκα» ποτέ πάνω τους. Σίγουρα υπήρχαν πράγματα που ίσως μου έλειψαν, όπως σε όλους μας, αλλά από νωρίς ένιωθα ότι διαμόρφωσα μια προσωπική ανεξαρτησία. Από τα 18 μου και μετά ήμουν και πλήρως οικονομικά ανεξάρτητη.

Ως έφηβη δεν πέρασα κάτι διαφορετικό από τον μέσο όρο. Με την αδερφή μου, που είμαστε κοντά σε ηλικία, άλλοτε κάναμε πολλή παρέα κι άλλοτε μαλώναμε -τα κλασικά. Δεν θυμάμαι κάτι ιδιαίτερα έντονο ή ξεχωριστό στην εφηβεία μου.

Όνειρα και στόχοι

Το «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω» είναι κάτι που ακόμη ψάχνω και επαναπροσδιορίζω. Μου αρέσει οι στόχοι μου να με ιντριγκάρουν και να αλλάζουν. Όταν ένας στόχος μένει ίδιος για πολύ, βαριέμαι και δεν με γεμίζει.

Έτσι έγινε και με την καλλιτεχνική κολύμβηση. Ξεκίνησα και κάτι με ωθούσε συνεχώς να θέλω το παραπάνω. Ο αθλητισμός έγινε πρωταθλητισμός, ο ένας στόχος έφερνε τον επόμενο: την Εθνική Ομάδα, τους αγώνες, ένα μετάλλιο. Κάθε φορά υπήρχε κάτι καινούριο να κυνηγήσω. Και αυτό το μοτίβο το έχω μέχρι και σήμερα στη ζωή μου.

Όταν ήμουν πολύ μικρή έλεγα ότι θέλω να γίνω καρδιολόγος, παρόλο που δεν τα πάω καθόλου καλά με τα αίματα. Καθώς μεγάλωσα, όμως, πολλά πράγματα άλλαξαν. Οι εμπειρίες, τα ερεθίσματα και ο τρόπος που εξελίσσεται η ζωή φέρνουν συνεχώς νέα ενδιαφέροντα στο προσκήνιο.

Η πρώτη επαφή με την καλλιτεχνική κολύμβηση

Η πρώτη μου επαφή με την καλλιτεχνική κολύμβηση έγινε στα 7 μου χρόνια. Έκανα ρυθμική γυμναστική, μπαλέτο και κολύμβηση ταυτόχρονα και οι γονείς μου με ρώτησαν αν ήθελα να ξεκινήσω αυτό το άθλημα που τα συνδυάζει όλα μαζί -και το ξεκίνησα. Κατευθείαν με κέρδισε.

Στην αρχή δεν το είχα πάρει πολύ σοβαρά, παρόλο που άκουγα γύρω μου ότι έχω ταλέντο. Όταν όμως οι προπονητές άρχισαν να μην με επιλέγουν για τους αγώνες, σκέφτηκα: «Τι έγινε; Αφού λένε ότι έχω ταλέντο». Από τις πρώτες απορρίψεις άρχισα να πεισμώνω. Από μικρή μου βγαίνει αυτό το πείσμα -είμαι αρκετά πεισματάρα όταν θέλω να πετύχω κάτι. Εκεί κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω στάση και να το δω πιο σοβαρά.

Σε αυτό το άθλημα με μαγεύει το ότι συνδυάζει τη μουσική με την κολύμβηση, ενώ είναι ταυτόχρονα πολύ δύσκολο. Ταυτόχρονα, όμως, έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά και μαγεία. Έχω ένα ξεχωριστό δέσιμο με τη μουσική αλλά και με το νερό. Αυτά τα δύο στοιχεία με ηρεμούν και με βοηθούν ψυχικά.

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες του αθλήματος είναι ξεκάθαρα η ακραία φυσική κατάσταση που απαιτεί. Πρέπει να αντέχεις υψηλούς παλμούς και έντονη άσκηση, ενώ το σώμα σου δεν έχει αρκετό οξυγόνο. Είναι αφύσικο και πρέπει να φαίνεται φυσιολογικό. Την ώρα που υπολειτουργεί το σώμα σου, χρειάζεται να έχεις δύναμη, έκρηξη, τεχνική και διαύγεια για να σκεφτείς τις διορθώσεις. Οπότε, χρειάζεται εξαιρετική φυσική κατάσταση και συνδυασμός τεχνικής, δύναμης και αντοχής σε έλλειψη οξυγόνου.

Για μένα, η διατροφή και η ξεκούραση είναι το άλφα και το ωμέγα. Δεν ζυγίζω ό,τι τρώω και δεν ακολουθώ κανόνες τύπου «πρέπει» ή «δεν πρέπει». Στη διατροφή μου προσπαθώ να σκέφτομαι τι θα μου κάνει καλό και τι όχι. Αν φάω λίγο παραπάνω, την επόμενη φορά τρώω λιγότερο. Προσπαθώ να μην βάζω στον εαυτό μου ακραία όρια, ώστε να μην νιώθω ότι στερούμαι κάτι. Απλά κάνω το καλύτερο που μπορώ για να έχω όσο γίνεται πιο σωστή διατροφή.

Οι στιγμές-ορόσημα στην καριέρα της Ευαγγελίας

Δεν πιστεύω τόσο πολύ στην τύχη. Πιστεύω ότι όλα στη ζωή, τα καλά και τα άσχημα, συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Η τύχη παίζει έναν μικρό ρόλο, αλλά στην καριέρα μου δεν θεωρώ ότι κάποια από τις στιγμές που έχω ζήσει ήταν τυχαία.

Μια στιγμή-ορόσημο για μένα ήταν να κρατήσω την ελληνική σημαία στους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά την τελετή λήξης. Δεν την βλέπω ως τύχη, αλλά ως αποτέλεσμα χρόνων σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης. Ανάλογα, το να καταφέρω να κερδίσω το χρυσό παγκόσμιο μετάλλιο ήταν μια τεράστια επιτυχία, γιατί πέρασα πολλές δυσκολίες μέχρι να υλοποιήσω κάτι που πίστευα πραγματικά ότι μπορούσε να γίνει. Όταν τα κατάφερα, η στιγμή ήταν λυτρωτική και, πέρα από την αθλητική διάκριση, ήταν από τις πιο έντονες και σημαντικές στιγμές της ζωής μου.

Φυσικά, κάποιες φορές η τύχη παίζει τον ρόλο της και μπορεί να εμφανιστεί κάτι απρόοπτο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας και της επιτυχίας προέρχεται από τις πράξεις μας και την προσπάθεια που καταβάλλουμε για να φέρουμε τα πράγματα στη ζωή μας.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2024

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες από μόνοι τους είναι ένα τεράστιο αθλητικό γεγονός. Ο στόχος που είχαμε με τη συναθλήτριά μου, Σοφία Μαλκογεώργου, ήταν πολύ μεγάλος, αλλά για εμάς ήταν ρεαλιστικός. Γι’ αυτό υπήρχε και το άγχος της επίδοσης -όταν δεν πιστεύεις πραγματικά σε έναν στόχο, δεν αγχώνεσαι. Ο στόχος μας ήταν το βάθρο. Δεν το καταφέραμε τελικά, όμως είμαστε πολύ περήφανες για την έκτη θέση.

Το ζήσαμε και το ευχαριστηθήκαμε. Δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό και αυτό που μου έχει μείνει από όλη αυτή τη διαδρομή με τη Σοφία είναι το πόσο περήφανες ήμασταν για όσα περάσαμε μαζί.

Ήμουν πολύ συγκινημένη που στο κολυμβητήριο υπήρχαν τόσοι πολλοί Έλληνες. Ήρθαν άνθρωποι αξιόλογοι, επώνυμοι και μη, αλλά και η οικογένειά μου. Αυτό με συγκίνησε ιδιαίτερα, γιατί παρόλο που έχω συμμετάσχει ξανά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν η πρώτη φορά που ήρθαν να με δουν από κοντά.

Η σχέση με τον χρόνο

Ο χρόνος είναι το πιο σημαντικό αγαθό που έχουμε, γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν πρέπει να τον σπαταλάμε, αλλά να τον αξιοποιούμε σωστά σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας. Μέχρι ένα σημείο με τρομάζει, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι η φυσική πορεία της ζωής. Κάποια στιγμή όλοι μεγαλώνουμε, αν είμαστε καλά και υγιείς.

Όσο είσαι πιο μικρός και μπορείς να κάνεις περισσότερα πράγματα, έχεις τον χρόνο με το μέρος σου και αυτό είναι καθησυχαστικό. Από την άλλη, πιστεύω ότι κάθε φάση της ζωής έχει κάτι να μας δώσει, αρκεί να μην την αφήνουμε να περνάει χωρίς να τη ζούμε και χωρίς να χάνουμε στιγμές από κάθε ηλικία και περίοδο.

Εμφανισιακά, αν με τρομάζει ο χρόνος; Νομίζω ότι όλοι μεγαλώνουμε μαζί, οπότε αυτό με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα. (γέλια) Προφανώς θα ήταν ιδανικό να μέναμε πάντα νέοι, αλλά το σημαντικό είναι σε κάθε ηλικία να φροντίζουμε τον οργανισμό και το σώμα μας, ώστε να είμαστε στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Πιστεύω ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το πόσο φροντίζεις τον εαυτό σου.

Και όταν λέω φροντίδα, δεν εννοώ υπερβολές ή πράγματα που δεν χρειάζεσαι. Εννοώ τη συνολική φροντίδα -ψυχολογικά, διατροφικά, στον ύπνο, αλλά και στην καθημερινή περιποίηση. Αυτά είναι για μένα τα πιο σημαντικά. Παρά το πέρασμα του χρόνου, μπορεί κάποιος να είναι δείχνει πολύ νεότερος, απλώς επειδή φροντίζει τον εαυτό του.

Ιδανικά, θα θέλαμε ο χρόνος να σταματάει σε μία ηλικία, αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κύκλο της ζωής. Οπότε, σε κάθε ηλικία, ας κάνουμε ό,τι καλύτερο περνάει από το χέρι μας για να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και την εικόνα μας.

Η σχέση της Ευαγγελίας με τη μόδα και την ομορφιά

Στο στιλ έχω δύο διαφορετικές πλευρές. Υπάρχει η Ευαγγελία η αθλήτρια, που κυκλοφορεί με φόρμες και πιο αθλητικά ρούχα, και υπάρχει και η πιο lifestyle πλευρά μου, που είναι πιο κομψή. Μου αρέσουν οι μίνιμαλ γραμμές, καμιά φορά μου αρέσει να κάνω και κάποια μικρή «τσαχπινιά», αλλά γενικά θέλω να νιώθω κομψή. Από την ντουλάπα μου δεν λείπουν ποτέ ένα μαύρο δερμάτινο τζάκετ, ένα puffer μπουφάν και ένα κλασικό μακρύ μαύρο παλτό, συνήθως λίγο oversized.

Στην καθημερινή μου περιποίηση πλένω το πρόσωπό μου πρωί και βράδυ με σαπούνι, χρησιμοποιώ tonic, βάζω serum και ενυδατική. Φοράω πάντα αντηλιακό όταν κάνω προπόνηση στον ήλιο και είμαι πολύ αυστηρή με αυτό.

Πολλές φορές θα βγω τελείως άβαφη ή με ελάχιστο lip balm και λίγο ρουζ. Όταν όμως βαφτώ, φροντίζω πάντα να ξεβάφομαι. Είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Δεν μου αρέσει να ξαπλώνω νιώθοντας ότι ταλαιπωρώ το δέρμα μου. Θέλω να είναι καθαρό και να «αναπνέει».

Οι αξίες στη ζωή της Ευαγγελίας Πλατανιώτη

Έχω βιώσει περιόδους στη ζωή μου όπου ένιωσα μια αμφισβήτηση προς το πρόσωπό μου επειδή είμαι γυναίκα. Το έχω αισθανθεί. Σε κάποιες περιπτώσεις, αν ήμουν άντρας, θεωρώ ότι θα είχα διαφορετική αντιμετώπιση.

Δεν πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει αποκλειστικά με τον χώρο του αθλητισμού. Στη δική μου περίπτωση, δεν προήλθε από κάποιον προπονητή ή παράγοντα που εμπλεκόταν άμεσα μαζί μου. Θεωρώ ότι γενικότερα, δυστυχώς ακόμη, πολλές φορές δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα στον ανδρικό λόγο από τον γυναικείο.

Πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη, με την έννοια ότι υπάρχει κάτι μέσα μας. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται Θεός, ενέργεια ή αύρα. Για μένα, η πίστη πηγάζει πρώτα από μέσα μας. Στις δύσκολες στιγμές σίγουρα θα απευθυνθώ σε κάτι ανώτερο, όταν νιώσω ότι χρειάζομαι να πιστέψω σε κάτι περισσότερο.

Θεωρώ ότι τα πάντα στη ζωή είναι ενέργεια και ότι εμείς τη δημιουργούμε. Ακόμη και πράγματα που πιστεύουμε πολύ έντονα, κάπως θεωρώ ότι τα έλκουμε. Ο καθένας μπορεί να το ονομάσει όπως θέλει: Θεό, σύμπαν ή ανώτερο εαυτό.

Δύναμη αντλώ κυρίως από τους ανθρώπους μου. Θα μιλήσω στην οικογένειά μου, στους γονείς μου, στις φίλες μου. Μου αρέσει να έχω στη ζωή μου ανθρώπους από τους οποίους μπορώ να πάρω, αλλά και να δώσω. Δεν με ενδιαφέρει απλώς να περνάω καλά επιφανειακά, θέλω ουσιαστικές σχέσεις, να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλον.

Αυτό που με αγανακτεί στην καθημερινότητα είναι η κίνηση στους δρόμους, γιατί νιώθω ότι χάνω πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου. Δεν μου αρέσει καθόλου, επίσης, το ψέμα. Δεν το αντέχω. Μπορεί να χαλάσει ακόμη και μια φιλία, γιατί νιώθω ότι ο άλλος δεν είναι αυτός που δείχνει. Μου αρέσει οι άνθρωποι να είναι αυθεντικοί και ευθείς.

Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι η απώλεια. Από την άλλη, αυτό που μου δίνει τη μεγαλύτερη χαρά μέσα στην ημέρα είναι να πετυχαίνω τους στόχους μου, μικρούς ή μεγάλους. Να νιώθω ότι κάτι κέρδισα μέσα στη μέρα, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο.

Η αλήθεια είναι ότι νιώθω συχνά ενοχές όταν ξεκουράζομαι. Ακόμη κι έτσι, όμως, όταν το επιλέξω συνειδητά, νιώθω ότι κι αυτός είναι ένας στόχος που επιτεύχθηκε.

Τι εύχομαι για το 2026; Πάνω απ’ όλα, υγεία και την κατάλληλη κρίση την κατάλληλη στιγμή για να αξιοποιήσω τις ευκαιρίες που θα μου φέρει η νέα χρονιά.