Γιώργος Καραμίχος: «Στις περισσότερες φορές που νόμιζα ότι ήμουν ερωτευμένος, ήμουν εξαρτημένος»
Ο Γιώργος Καραμίχος μιλάει για τις ταμπέλες που κατάφερε να σπάσει, τη σχέση με τα δύο του παιδιά, τη ζωή μετά τα 50 και τα επαγγελματικά του σχέδια.
Ο Γιώργος Καραμίχος πρωταγωνιστεί στην καθημερινή σειρά «Άγιος Έρωτας», που προβάλλεται στον Alpha, και κάνει περιοδεία με την παράσταση «Vanya», η οποία ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης. Μέσα στον μήνα αναμένεται να κυκλοφορήσει μια νέα σειρά της Marvel, όπου συμμετέχει με έναν μικρό ρόλο. Παράλληλα, έκανε πρεμιέρα η σειρά «Malice» στην Amazon, ενώ έχει ήδη ολοκληρώσει τα γυρίσματα μιας ελληνογαλλικής ταινίας, καθώς και μιας ταινίας μικρού μήκους που σκηνοθέτησε ο ίδιος, με διεθνές cast, η οποία βρίσκεται σε διαδικασία συζητήσεων για συμμετοχή σε φεστιβάλ.
Από τις αρχές Μαΐου ξεκινά πρόβες με το Εθνικό Θέατρο για την παράσταση «Τρωάδες», σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, μαζί με την εξαιρετική Ομάδα Εν Δυνάμει - μια ομάδα καλλιτεχνών με αναπηρία.
Πέρα από την καλλιτεχνική του ιδιότητα, ο Γιώργος Καραμίχος είναι μια ανήσυχη προσωπικότητα, αλλά και ένας δοτικός πατέρας που απολαμβάνει να περνά χρόνο με την κόρη και τον γιο του.
Συναντιόμαστε στην «Ψιψίνα» στο Ψυρρή και, πίνοντας ένα ζεστό τσάι με βότανα, αποκαλύπτει πιο άγνωστες πτυχές του εαυτού του: τις ταμπέλες που πέταξε από πάνω του, τα στερεότυπα, με τα οποία μεγάλωσε και θέλησε να αποτινάξει, την κοσμοθεωρία του μετά τα 50, τη σχέση του με τα παιδιά του, το σοβαρό ζήτημα υγείας που αντιμετώπισε, αλλά και τις προτεραιότητες που θέτει πλέον, ώστε να ζει πιο δημιουργικά και ισορροπημένα.
Διανύεις μια έντονη δημιουργική περίοδο. Σε τι φάση σε πετυχαίνω;
«Ένα κομμάτι μου είναι εδώ και το άλλο σκόρπιο σε ρόλους. Καθημερινές έχω γυρίσματα για τη σειρά "Άγιος έρωτας" και Σαββατοκύριακα περιοδεία με τον "Vanya". Ενδιάμεσα πήγα στο Βερολίνο για το Φεστιβάλ.»
«Σε ό,τι αφορά τη σειρά, έχουμε οργανώσει τα γυρίσματα έτσι ώστε ο ρόλος μου να συνεχιστεί, ενώ αρχικά ήταν να ολοκληρωθεί. Είναι από τις συνεργασίες που με κάνουν πραγματικά χαρούμενο. Κυρίως αυτό με ενδιαφέρει σε πρώτη φάση: η ποιότητα της συνεργασίας. Για μένα έχει ενδιαφέρον τόσο ο ρόλος όσο και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι.»
«Ο κόσμος έχει αγαπήσει τη συγκεκριμένη σειρά. Προσωπικά, αισθάνομαι ότι υπάρχει δημιουργικότητα και, παρότι πρόκειται για καθημερινή σειρά, δεν την αντιμετωπίζουν ως κάτι διεκπεραιωτικό. Κανένας από τους συντελεστές, μπροστά ή πίσω από τις κάμερες, δεν λειτουργεί έτσι.»
Έβαλες ποτέ ταμπέλα στον εαυτό σου;
«Δεν προλαβαίνω! Ξεκίνησα με τόση χαρά και αγάπη να είμαι συνδεδεμένος με τη δημιουργικότητά μου, που δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με τις ταμπέλες που βάζουν οι άλλοι ή που έβαζα εγώ στον εαυτό μου. Φυσικά και έβαζα. Ήμουν μέρος αυτού του συστήματος-έτσι είχα εκπαιδευτεί. Με λάθος εκπαίδευση, όπως οι περισσότεροι: από το σπίτι, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δραματική σχολή. Φρικτές ταμπέλες, από τους ίδιους τους καθηγητές και τους συμφοιτητές. Έχω μεγαλώσει με αυτό και ξέρω εκ των έσω πόσο καταστροφικό είναι.»
Πότε άρχισες να σπας αυτές τις ταμπέλες;
«Όταν το σώμα μου άρχισε να αντιδρά. Όταν άρχισα να αρρωσταίνω. Όταν κατάλαβα ότι δεν πάει άλλο. Από το πρώτο έτος στη σχολή υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσα να παίξω. Έκανα εμετό πριν βγω στη σκηνή - ήταν κάτι το αδιανόητο.»
«Στην πορεία εγχειρίστηκα στη μέση, οπότε άρχισα να περιορίζω το κομμάτι του να «φαίνομαι», να «δείχνω». Μετά δούλεψα σε πολλά «κουλτουριάρικα» θέατρα, όπου είδα κι εκεί αυτόν τον ρατσισμό. Και τότε αποφάσισα ότι θέλω να το σπάσω: δεν θέλω να έχω ταμπέλα ούτε για μένα, ούτε για τους άλλους.»
«Πήγαινα στα τυφλά, με το ένστικτο, γιατί δεν υπάρχει μπούσουλας. Στην Ελλάδα είμαστε μικρή αγορά, δεν υπάρχουν ατζέντηδες για να σε προστατέψουν και αναγκαστικά τα διαχειρίζεσαι όλα μόνος σου. Είσαι και το καρπούζι και ο μανάβης. Ποιο κομμάτι σου να δείξεις; Ποιο να δώσεις;»
«Είναι πολύ επώδυνη διαδικασία και γι’ αυτό η κακοποίηση στον χώρο μας ήταν σχεδόν αυτονόητη μέχρι πρόσφατα. Και ακόμα υπάρχει. Υπάρχουν ηθοποιοί που παίζεις μαζί τους και θέλουν να τους δώσεις κανονική σφαλιάρα -χωρίς να χρειάζεται. Πιστεύουν ότι έτσι θα αισθανθούν περισσότερο το ρόλο.»
«Η δουλειά του ηθοποιού είναι να ρισκάρει, να μπαίνει σε ανεξερεύνητες ζώνες - κι εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον. Δεν μιλάω για εκείνους που απλώς θέλουν να μάθουν καλά τα λόγια τους. Μιλάω για την πραγματική εξερεύνηση, για τη βαθιά δημιουργία ενός χαρακτήρα. Αυτό ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και σου λέει "Μα πόσο σας πάει αυτός ο ρόλος", χωρίς να ξέρει τον αγώνα που έχει προηγηθεί. Και εσύ σκέφτεσαι "Δεν έχω καμία σχέση με αυτόν τον ήρωα"- αλλά τελικά έχεις.»
«Όσο σκάβεις, βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου ή του «αντι-εαυτού» σου -δηλαδή το αντίθετο από αυτό που νομίζεις πως είσαι. Δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω έναν παιδεραστή -έχοντας και παιδιά, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Από την άλλη, ζούμε σε μια κοινωνία όπου κυκλοφορούν τόσοι βιαστές και παιδεραστές εκτός φυλακής, που δε χρειάζεται καν να αναπαραστήσουμε τέτοιες εικόνες.»
«Τα παιδιά μας κινδυνεύουν-πέρα από τα τρένα, τα αεροπλάνα και τα πλοία. Δεν ξέρουμε από πού να το μαζέψουμε. Και δεν ιδρώνει κανένα αυτί. Η αλαζονεία δεν έχει έλεος.»
Ποια είναι η άποψή σου για τις σχέσεις σήμερα; Δύσκολα κρατιούνται πλέον;
«Αυτό είναι φυσική απόρροια, γιατί έχουμε κακοποιηθεί τόσο πολύ όλοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, που έπρεπε να του επιβάλλουμε μια σχέση. Αλλιώς θεωρούμε αποτυχία αν δεν ακολουθήσουμε τα κλισέ. Αν δεν έχεις παιδιά, σχέση, λεφτά, αν τα τινάξεις όλα στον αέρα επειδή θέλεις να κάνεις κάτι άλλο στη ζωή σου, θεωρείσαι αποτυχημένος.»
Ακολούθησες αυτά τα κλισέ;
«Μεγάλωσα με όλα αυτά. Μεγαλώσαμε με το "τι θα έπρεπε να είμαι". Ευτυχώς δεν κατέληξα νεκρός. Γιατί όλα αυτά, πρώτα απ’ όλα, δημιουργούν το αντίθετό τους. Οπότε η βία θα ξεσπάσει- μέσα ή έξω. Η μέσα βία τρώει το σώμα μας. Η έξω βία δημιουργεί όλα αυτά που ξέρουμε.»
«Το ότι, με λίγο ροκ, τη βγάλαμε ζωντανοί είναι καθαρά θέμα τύχης και, ως έναν βαθμό, εκπαίδευσης -όταν υπάρχουν αξίες λίγο πιο ουσιαστικές. Και όταν μιλάω για αξίες, δεν εννοώ ηθικολογίες. Το ήθος το έχουμε μπερδέψει πια. Άλλο η ηθική ως θρησκευτική νομοτέλεια και άλλο η πραγματική καταγωγή της λέξης, που έχει να κάνει με την ακεραιότητα του χαρακτήρα.»
«Άλλο η ακεραιότητα και άλλο η "ηθική" που επιβάλλουν κάποιοι και ξέρουμε ότι, κατά βάση, όσοι την επιβάλλουν είναι ανήθικοι, γι’ αυτό και φοβούνται. Ένας άνθρωπος που δεν απειλείται από το χρώμα του άλλου, το φύλο ή τη σεξουαλικότητά του, δεν διατυμπανίζει τις αρχές του. Χαίρεται αυτό που είναι. Ένας άνθρωπος που προσβάλλεται από το Pride πρέπει να το κοιτάξει, γιατί βαθιά μέσα του κάπου ντρέπεται.»
«Και έχουμε καταλήξει, μετά από τόσα χρόνια, να βλέπουμε δεκαπέντε γυναίκες, με εξαίρεση μία-δύο που εκφράζουν άποψη, και οι υπόλοιπες να φέρονται χειρότερα από τους άνδρες. Δυστυχώς διατηρείται ένα αφήγημα, το λιγότερο εμετικό. Όλοι είναι σκληροί απέναντι στους άλλους. Το θέμα είναι, ότι η σκληρότητα προέρχεται από ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει.»
«Οι δύο-τρεις γυναίκες που θα ξεχωρίσουν θα χαρακτηριστούν "τρελές", "παλαβές". Η αλαζονεία έχει φτάσει στο έπακρο. Η ατιμωρησία, η έλλειψη δικαίου, το θράσος - δεν έχουν πια πάτο. Κι έτσι έρχεται η Νέμεσις. Και ποιοι θα την καθοδηγήσουν; Οι "τρελοί". Ίσως είναι καιρός να δώσουμε στον τρελό του Ληρ τη σκυτάλη.»
Με όλα αυτά τα στερεότυπα με τα οποία μεγάλωσες, πότε άρχισες να τα αποτινάζεις και να ακολουθείς αυτό που πραγματικά επιθυμείς για να είσαι χαρούμενος;
«Όταν συνειδητοποίησα ότι το τραύμα είναι σαν τη Λερναία Ύδρα. Αν προσπαθήσεις να του κόψεις το κεφάλι, αν επιχειρήσεις να το αποβάλεις βίαια, θα βγάλει άλλα δεκαπέντε. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το παρατηρήσεις και να το αφήσεις να υπάρχει. Όπως παλιά που άφηναν λίγο γάλα για τους "δαίμονες" - ανάλογα με την παράδοση.»
«Κατάλαβα ότι αυτά είναι τα δικά μου τραύματα. Είναι εντάξει να προσπαθώ να τα επεξεργαστώ, να επενδύω σε αυτά μέσα από σωματικές, ψυχικές και νοητικές θεραπείες. Κάπου εκεί άρχισα να αποδέχομαι το τραύμα μου, την "τρέλα" μου, και να μην αισθάνομαι ότι οφείλω να απολογούμαι γι’ αυτά. Δεν θα διαφημίσω τις αμαρτίες μου, αλλά από την άλλη δεν ντρέπομαι πια γι’ αυτές.»
«Τα παιδιά μου γνωρίζουν τα πάντα για μένα, όπως και οι άνθρωποι που με αφορούν ουσιαστικά. Οι στενοί μου φίλοι ξέρουν πολύ καλά ότι μπορώ να αλλάξω ανά πάσα στιγμή. Αυτή η διαρκής μετακίνηση είναι πια κομμάτι της ταυτότητάς μου.»
Πώς ήταν η στιγμή που κάθισες να μιλήσεις στα παιδιά σου ανοιχτά για τον εαυτό σου; Η γενιά μας δεν μεγάλωσε με γονείς που «ξεγυμνώνονταν» συναισθηματικά.
«Τα παιδιά μου ξέρουν πόσο έχω αποτύχει σε σχέσεις. Ξέρουν πόσο ρισκάρω κάθε φορά που εκφράζω κάτι, όταν διακινδυνεύω μέσα από τις επιλογές των ρόλων μου ή μέσα από τις συνεντεύξεις που δίνω. Με έχουν απειλήσει για πράγματα που έχω πει δημόσια και τα παιδιά μου το γνωρίζουν. Ξέρουν ότι έχω πολλά τρωτά σημεία.»
«Εύχομαι να μπορούν κι εκείνα να αναγνωρίζουν και να παραδέχονται τα δικά τους τρωτά σημεία απέναντί μου. Να νιώθουν την άνεση και την ασφάλεια να μιλήσουμε χωρίς φόβο, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Φυσικά και μεταξύ μας θα θυμώσουμε, θα υπάρξουν εντάσεις και αντιφάσεις. Το ζήτημα είναι πώς διαχειρίζεσαι τον θυμό: πώς τον εκφράζεις, πώς τον αφήνεις να εκδηλωθεί. Γιατί τα συναισθήματα έχουν «αδερφάκια» και «ξαδερφάκια- κρύβονται το ένα πίσω από το άλλο.»
«Πρόσφατα ο γιος μου, μού είπε ότι ο δικός μου θυμός παίρνει το πρόσωπο της απογοήτευσης. Δεν εξέφραζα θυμό ανοιχτά- έδειχνα απογοήτευση, δυσαρέσκεια, θλίψη. Τώρα δουλεύω πάνω σε αυτό: να τον εκφράζω, για να μη γίνεται κάτι που με διαβρώνει εσωτερικά. Κι όμως, όλα αλλάζουν. Μπορεί σε έναν μήνα να έχουμε ξανά αυτή τη συζήτηση και να σου πω ότι η απογοήτευση πήρε άλλο πρόσωπο.»
Περνώντας μια τόσο σοβαρή περιπέτεια με την υγεία σου, πιστεύεις ότι ο καρκίνος συνδέεται με καταπιεσμένο θυμό ή γενικότερα με καταπιεσμένα συναισθήματα;
«Προσωπικά το πιστεύω απόλυτα. Έχω διαβάσει βιβλία που συνδέουν συγκεκριμένες μορφές καρκίνου με κοινά βιώματα. Για παράδειγμα, σε βιβλίο που διάβασα αναφερόταν ότι όσοι νόσησαν από καρκίνο του πνεύμονα συχνά ζούσαν σε πόλεις με επιβαρυμένη ατμόσφαιρα, εγώ ζω μεταξύ Αθήνας και Λος Άντζελες, δύο πόλεων με έντονο καυσαέριο, αλλά και ότι είχαν έντονα καταπιεσμένο θυμό.»
«Όταν μιλάω για καταπιεσμένο θυμό, δεν εννοώ την ανάγκη να τα σπάσω όλα. Μιλώ για το πώς μετατρέπω την αίσθηση απειλής μέσα μου. Όταν φοβάμαι ότι αν εκφράσω αυτό που πραγματικά θέλω μπορεί να χάσω τη δουλειά μου, τον σύντροφό μου, το παιδί μου- όταν φοβάμαι γενικότερα ότι θα χάσω κάτι σημαντικό-τότε ο θυμός δεν εκφράζεται. Συσσωρεύεται. Και αυτή η συσσώρευση βρίσκει άλλες οδούς μέσα στο σώμα.»
Έχεις καταφέρει να απελευθερώσεις αυτόν τον θυμό;
«Είμαι σε καλό δρόμο. Αλλά αυτό είναι καθημερινή δουλειά. Κάθε πρωί κάνω τον διαλογισμό μου και μετά ξεκινάω τη μέρα μου. Πρώτα εύχομαι, προσεύχομαι και μετά ζω. Γιατί αλλιώς δεν βγαίνει η ζωή. Το κάνω από πείρα, από ανάγκη. Αν δεν λειτουργεί, δεν χάνω και κάτι- ίσως λίγο χρόνο. Αν όμως λειτουργεί, τότε κάτι έχω κερδίσει. Οπότε επιλέγω να κάνω πράγματα που μπορούν να με πάνε έστω ένα βήμα μπροστά.»
«Μπορώ πια να αισθανθώ ευγνωμοσύνη ακόμη και για τα δεινά. Ακούγεται περίεργο, αν με άκουγε η ψυχαναλύτριά μου, ίσως να με μάλωνε. Δεν το λέω αγαπησιάρικα ούτε με ταπεινότητα. Το λέω αλλιώς: αναγνωρίζω τον πόνο, αλλά εύχομαι τέτοιο κακό να μη μας ξαναβρεί.»
«Πολλοί λένε "μέσα από τις δυσκολίες μαθαίνεις". Ναι, συμβαίνει- όταν δεν έχουμε μυαλό. Εγώ, όμως, δεν θέλω άλλες δυσκολίες, ούτε άλλα δεινά. Ευγνωμονώ αυτά που ήρθαν και που δεν ήταν χειρότερα. Τουλάχιστον ήρθαν σε ένα όριο που είμαι ακόμα ζωντανός. Και ίσως τώρα είναι η στιγμή να αρχίσουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας. Δεν με ενδιαφέρει πια τόσο να συγχωρήσω τους άλλους.»
Έχοντας παίξει σε ταινίες στην Αμερική και έχοντας συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τη Marvel, είναι εύκολο να κλείνεις δουλειές στο εξωτερικό;
«Κάθε φορά αγχώνομαι όταν δεν κλείνω μια δουλειά. Στο εξωτερικό λένε ότι "κλείνεις μία στις είκοσι" οντισιόν. Το να φτάσεις, όμως, στο σημείο να έχεις τόσες ακροάσεις μέσα στη χρονιά είναι από μόνο του μια μεγάλη κατάκτηση. Κατά καιρούς ρωτάω τους μάνατζέρ μου αν πρέπει να το αφήσω, κι εκείνοι γελάνε. Όταν τελικά έρθει η στιγμή και κλείσεις τη δουλειά, λες "έτσι τα έφερε το σύμπαν" και προχωράς. Εκεί είναι που πρέπει να κρατήσεις χαμηλά τον αμανέ.»
Πήραν ποτέ τα μυαλά σου αέρα;
«Παίρνουν καμιά φορά, δεν θα πω ψέματα. Αλλά προσπαθώ να θυμάμαι ότι τίποτα δεν μου ανήκει. Πλέον είμαι 52 ετών και αυτό από μόνο του σε επαναφέρει.»
Πώς είναι η ζωή μετά τα 50; Πέρασες κρίση ηλικίας;
«Την κρίση την πέρασα στα 49, πηγαίνοντας προς τα 50 γιατί τότε μου έτυχε και ο καρκίνος. Όταν μπήκα στα 50, είδα μέχρι και τον μεταβολισμό μου να αλλάζει. Μετά, όμως, όταν μπαίνεις στα 51 και στα 52, λες "ΟΚ".»
«Έχω αποδεχτεί ότι ωριμάζω και το απολαμβάνω. Συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει κάτι "άλλο" να κυνηγήσω. Στα είκοσί μου είχα διαβάσει το βιβλίο "Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος". Ξεκινούσε με τη φράση "Η ζωή είναι δύσκολη". Θυμάμαι ότι με είχε ενοχλήσει τόσο πολύ που ήθελα να πετάξω το βιβλίο. Τελικά, η ζωή είναι όντως δύσκολη. Και ίσως αυτό πρέπει να το μάθουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Το θέμα είναι τι κάνουμε με αυτή τη γνώση. Να εστιάσουμε στο πώς θα επιβιώνουμε με χαρά και με ευτυχία. Συνήθως κάνουμε το αντίθετο: προσπαθούμε να ξεχνάμε ότι υπάρχουν δυσκολίες, ότι υπάρχει ο θάνατος. Άρα πρέπει να κάνω τα πάντα για να κάνω τη ζωή πιο εύκολη.»
«Αν μετά τα 50 αποδεχτείς αυτό το κομμάτι, νομίζω πως περνάς καλά. Κι εγώ πλέον περνάω καλά. Έχω μάθει να τιμώ τα "όχι" μου, να τα λέω πιο εύκολα. Παλιά δεν τολμούσα καν. Τώρα μπορώ να πω: "Αυτή την εβδομάδα θα την κρατήσω ελεύθερη για να πάω διακοπές με την κόρη μου". Και δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα σε κανέναν.»
«Η οριοθέτηση είναι πολύ σημαντικό κομμάτι -σε κάνει καλύτερο και στη δουλειά σου. Αλλιώς, χάνεις την μπάλα. Δεν μπορώ πλέον να καταλάβω συναδέλφους που κάνουν πέντε δουλειές ταυτόχρονα. Για μένα, η ισορροπία είναι πια επιλογή συνειδητή ειδικά σε αυτή την φάση της ζωής μου που έχω παιδί στην εφηβεία και θέλω να περνάω χρόνο μαζί του.»
Πώς είναι τα πράγματα τώρα που ο γιος σου είναι στην εφηβεία; Δύσκολη περίοδος;
«Τι να πω… Με το που λες "καλημέρα", αρχίζει. Έχει σφεντόνες παντού. Θέλω να του βγαίνει αυτό που νιώθει, να εκφράζεται. Αλλά πώς γίνεται όταν περνάει τέτοια φάση κι εγώ τα Σαββατοκύριακα έχω διπλές παραστάσεις; Αυτός είναι ο λόγος που δεν κάνω πολύ θέατρο.»
Είσαι full time μπαμπάς;
«Κανένας γονιός δεν μπορεί να είναι full time. Προσπαθώ, όμως, να είμαι όσο πιο παρών γίνεται. Το προηγούμενο διάστημα, που έκανα περιοδεία, τα Σαββατοκύριακα ερχόταν μαζί μου - του αρέσει. Και μέσα σε όλο αυτό βρίσκουμε τρόπο να εξερευνούμε και τον τόπο.»
«Όταν πήγαμε στην Καβάλα για παράσταση ανεβήκαμε στο Κάστρο, γιατί ήθελε να παίξει εκεί. Εγώ με την ψυχή στο στόμα, αλλά μπροστά του δεν γίνεται να δείξεις φόβο. Τα συζητάω όλα μαζί του, σαν να μη γνωρίζω εγώ καλύτερα. «Θέλεις να μπεις στη θάλασσα ενώ χιονίζει; Για πες μου γιατί;». Από την άλλη, θα με ακούσεις να φωνάζω γιατί δεν έβαλε μπουφάν. Η εφηβεία είναι ένα περίεργο πράγμα.»
«Βάζω πολλά όρια. Όταν είμαι μαζί του, είμαι και μαμά και μπαμπάς. Όπως ήμουν και με την κόρη μου. Γενικότερα, είμαι μπαμπάς ικανός μέχρι να τα ταΐζω στο στόμα. Αυτό που μαθαίνω από τα παιδιά μου, ίσως περισσότερο από την κόρη μου, γιατί πια είμαι περισσότερα χρόνια μπαμπάς παρά μη μπαμπάς, είναι σχεδόν 28 ετών, -είναι να ακούω. Εκπαιδεύομαι καθημερινά στο να ακούω. Και αυτό είναι επίσης δουλειά.»
Με την κόρη σου μιλάτε για τα προσωπικά της;
«Φυσικά. Από την αρχή μου μιλούσε πολύ ανοιχτά. Τα έχουμε ξεπεράσει αυτά. Κι εγώ, κάποιες φορές, αισθάνομαι ότι πρέπει πρώτα να μιλήσω για τα δικά μου, για να ανοίξει ο δρόμος. Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες, αλλά αν υπάρχει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που μας απασχολεί, θα το συζητήσουμε.»
«Αν δεν τα πούμε μεταξύ μας, με ποιον θα τα πουν; Για συμβουλές, για κοινωνικά, για πάρτι… Θέλω να αισθάνονται την άνεση να με ρωτούν. Κι αν δεν ξέρω, να το δοκιμάσουμε μαζί. Να εξερευνήσουμε μια κατάσταση παρέα.»
Έχεις ερωτευτεί περισσότερο ή έχεις αγαπήσει περισσότερο στη ζωή σου;
«Αχ..Καταρχάς, το ένα είναι συναίσθημα - το άλλο όχι. Ο έρωτας είναι ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων. Η αγάπη δεν είναι. Η αγάπη είναι θάλασσα. Είναι κατάσταση, συνθήκη.»
«Στις ρομαντικές σχέσεις, ειδικά μετά τα 50, συνειδητοποιώ ότι, αν εξαιρέσω μία-δύο φορές, τις περισσότερες φορές που νόμιζα πως ήμουν ερωτευμένος, στην πραγματικότητα ήμουν εξαρτημένος. Είχα γίνει μέρος μιας εξάρτησης, ίσως γιατί κάτι μέσα μου ένιωθε ότι χάνει. Δεν ήταν βαθιά σύνδεση - ήταν ο αγώνας του εγώ να επιβιώσει.»
«Ήταν αυτός ο "σαρκοβόρος" έρωτας και σήμερα κοιτάζω πίσω και λέω: "Κοίτα τι είχα ανάγκη να περάσω". Ίσως από πολύ παλιά να κουβαλούσα την πεποίθηση ότι για να αγαπηθώ πρέπει να μην είμαι καλά. Κι έτσι γεννιέται η εξάρτηση ή η κακοποίηση. Και κακοποίηση δεν σημαίνει μόνο ότι σε χτυπάει κάποιος. Είναι όλο αυτό το τρυπάκι: έκανε like; δεν έκανε; να τσεκάρω, να υποκλέψω πληροφορίες.. Είναι μια μια μορφή κακοποίησης.»
«Καλύτερα να σηκωθείς και να φύγεις. Ζούμε με υποκλοπές στις περισσότερες σχέσεις. Με το άγχος αν θα στείλει ή δεν θα στείλει, με "διαρροές" μέσω φίλων. Δεν ξέρεις αν σε θέλει; Τα ξέρεις όλα! Δεν χρειάζεται να ρωτήσεις κανέναν. Ξέρεις πολύ καλά αν είστε και οι δύο εκεί.»
Έχεις να μου δώσεις spoiler για τη σειρά;
«Θέλω να παντρευτώ τη Χριστίνα! Είναι προβληματικό αυτό το αγόρι, ο "Ανδρέας Ιωάννου" που υποδύομαι στον "Άγιο Έρωτα" - δεν έχει ξεπεράσει αυτόν τον έρωτα. Περιμένω κι εγώ τα επόμενα σενάρια. Έχω κάνει πρόταση, έχω κάνει τα πάντα.. αλλά είναι δύσκολη γυναίκα η Παπουτσάκη.»
