Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη: Έγινε μητέρα στα 54 με έμβρυο που είχε καταψυχθεί πριν από 22 χρόνια
Στα 54 της, η Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη έγινε μητέρα ενός κοριτσιού, από έμβρυο που παρέμεινε κρυοσυντηρημένο 22 χρόνια, σημειώνοντας μια παγκόσμια πρωτιά στην ιστορία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.
Το 2004, η Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη και ο σύζυγός της απέκτησαν, με την πρώτη προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης, ένα αγοράκι. Τα υπόλοιπα έμβρυα από εκείνη τη θεραπεία παρέμειναν κρυοσυντηρημένα, μια απόφαση που, χωρίς να το γνωρίζουν τότε, θα αποδεικνυόταν καθοριστική δύο δεκαετίες αργότερα.
Τον Οκτώβριο του 2025 η οικογένεια βίωσε την πιο σκληρή δοκιμασία: ο 21χρονος γιος τους έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα. Μέσα σε αυτό το πένθος, η κ. Ράπτη-Τζελέπη και ο σύζυγός της, Κωνσταντίνος Ράπτης, πήραν μια απόφαση που θα άλλαζε ξανά τη ζωή τους.
Η κρυσυντήρηση που έδωσε ελπίδα 22 χρόνια μετά
Στις 23 Δεκεμβρίου 2025, σε ιδιωτική κλινική στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε εμβρυομεταφορά ενός εμβρύου που είχε κρυοσυντηρηθεί στις 17 Μαρτίου 2004. Ανάμεσα στην κατάψυξη και τη γέννηση μεσολάβησαν 22 χρόνια, 5 μήνες και 23 ημέρες -η μεγαλύτερη διεθνώς καταγεγραμμένη διάρκεια κρυοσυντήρησης αυτόλογου γενετικού υλικού που οδήγησε σε γέννηση παιδιού, ξεπερνώντας τα προηγούμενα ρεκόρ των 18 ετών στην Ιαπωνία και των 17 στο Ισραήλ.
Η Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη μίλησε στο Bovary για το τι προηγήθηκε, ποιες σκέψεις έκανε και πώς πήρε τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία προς τη γέννηση του μωρού. Πίσω από αυτή την απόφαση δεν υπήρχε μόνο ιατρικός υπολογισμός, αλλά μια βαθιά ανάγκη να μην αφεθεί η οικογένεια στο σκοτάδι.
«Ο λόγος που αποφασίσαμε να προχωρήσουμε ήταν να δώσουμε άλλη μια ευκαιρία στην ζωή, να μην αφήσουμε το σκοτάδι να κυριαρχήσει στο σπίτι μας, διότι αυτό θα ήθελε και το παιδί μας. Να μας βλέπει πάντα χαρούμενους. Να έρθει πάλι το οξυγόνο και το γέλιο στην οικογένειά μας», μας λέει η κ. Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη.
Ο χρόνος, όμως, δεν ήταν σύμμαχος. Το ισχύον όριο ηλικίας κατά την οποία μπορεί μια γυναίκα να αποκτήσει παιδί μέσω υποβοηθούμενης αναπαραγωγής -τα 54 έτη -σήμαινε ότι κάθε μέρα καθυστέρησης μπορούσε να είναι μοιραία για το σχέδιό τους.
«Γνωρίζοντας ότι ήμουν οριακά λίγους μήνες πριν λήξει η προθεσμία, έπρεπε να βιαστούμε να γίνει πρώτα η ιατρική αξιολόγηση ικανότητας, να σταλούν τα έγγραφα στην Εθνική Αρχή και να περιμένουμε την έγκρισή τους. Ευτυχώς σε λίγες μέρες λάβαμε θετική απάντηση, οπότε και ξεκινήσαμε αμέσως την διαδικασία», θυμάται.
Πίσω από τη γρήγορη γραφειοκρατική διαδρομή κρυβόταν ένα πένθος που δεν είχε καν προλάβει να βρει τη θέση του. «Πολύ δύσκολη η διαχείριση πένθους με συγκρατημένη αισιοδοξία», παραδέχεται η Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη, αποδίδοντας μεγάλο μέρος της δύναμής της στην ομάδα που τη στήριξε, με επικεφαλής τον γυναικολόγο Κωνσταντίνο Πάντο: «Από την κλινική Γένεσις Αθηνών υπήρχε απεριόριστη ψυχολογική υποστήριξη και μπόρεσα να το διαχειριστώ πιο εύκολα».
Όταν ήρθαν επιτέλους τα καλά νέα, η αντίδρασή της δεν είχε καμία σχέση με ρεκόρ και πρωτιές. «Όταν επιτέλους μάθαμε τα θετικά χαρμόσυνα νέα, και κάποια στιγμή ενημερωθήκαμε για την παγκόσμια πρωτιά, δεν μπορώ να πω ότι το σκέφτηκα ιδιαίτερα. Δεν με απασχόλησε όσο ότι θα έρθει μια νέα φωτεινή ηλιαχτίδα και θα έρθει ξανά η ελπίδα και το φως στο σπίτι μας. Με ενδιέφερε να είναι γερό το μωρό», εξηγεί.
Ελπίδα για γυναίκες που επιθυμούν να τεκνοποιήσουν σε μεγαλύτερη ηλικία
Μόνο αργότερα, λέει, κατάλαβε το βάρος αυτού που είχε ζήσει: «Αργότερα επεξεργαζόμενή το, θεώρησα ότι ήταν ένα δυνατό μήνυμα για εκατομμύρια γυναίκες ή ζευγάρια που έχουν αντίστοιχη εμπειρία ή προσπαθούν χρόνια, να πάρουν ελπίδα, δύναμη να μην τα παρατήσουν και να το παλέψουν».
Για την κ. Ράπτη-Τζελέπη, η ηλικία δεν πρέπει να λειτουργεί ως όριο στα όνειρα. «Τα όνειρα και οι επιθυμίες δεν έχουν ηλικία, ούτε ταβάνι. Να τολμήσουν. Η επιστήμη έχει προχωρήσει και έχουν βελτιωθεί τα ποσοστά επιτυχίας», τονίζει, εμπιστευόμενη απόλυτα την επιστημονική ομάδα που την πλαισίωσε: «Ο δρ. Κωνσταντίνος Πάντος έχει εξαιρετική εμπειρία και ήξερα ότι ήμουν στα καλύτερα χέρια του κόσμου. Επίσης, ανοίγει νέες δυναμικές προοπτικές για υγιή έμβρυα και μετά από τόσα χρόνια».
Η εγκυμοσύνη, παρά την ηλικία και τις συνθήκες, κύλησε χωρίς επιπλοκές. «Ευτυχώς δεν αντιμετώπισα κανένα ιατρικό ή σωματικό πρόβλημα. Είχα μια πάρα πολύ καλή και ομαλή κύηση και υπό στενή παρακολούθηση του δρ. Κωνσταντίνου Πάντου, της εκπληκτικής μαίας μου, κας Ιλόνα, αλλά και όλης της ομάδας του, πήγαν όλα εξαιρετικά».
Η εμπειρία της, όμως, την έκανε να αναρωτηθεί δημόσια για το πλαίσιο που περιορίζει τη μητρότητα σε συγκεκριμένα ηλικιακά όρια. «Η περίπτωσή μου δείχνει ότι όταν μια γυναίκα μπορεί σωματικά να αντεπεξέλθει σε εγκυμοσύνη, σε συνδυασμό με την εγγύηση της επιστήμης, θεωρούμε άδικο ένας αριθμός να εμποδίζει την επιθυμία μιας γυναίκας να γευτεί την μητρότητα. Δηλαδή τι θα γινόταν εάν δεν προλάβαινα λόγω νόμου να απολαμβάνω αυτή την στιγμή το θαύμα μου, στην αγκαλιά μου; Να εξετάζονται όλες οι περιπτώσεις, από το να βάζουν μια τελεία στις γυναίκες», λέει με ένταση.
Και επεκτείνει τον προβληματισμό της σε εθνικό επίπεδο: «Πρέπει να σκύψουν όλοι οι αρμόδιοι φορείς πάνω από το σοβαρό αυτό θέμα για την χώρα μας, που έχει κατάρρευση των γεννήσεων. Να βοηθήσουν ουσιαστικά και πραγματικά. Να μην φεύγουν στο εξωτερικό. Έχουμε ασφάλεια και τον πρωτοπόρο γιατρό, στην Ελλάδα».
Πίσω, όμως, από κάθε στατιστικό ρεκόρ, υπάρχει μια οικογένεια που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με μια απώλεια, βλέποντας παράλληλα να γεννιέται μια νέα ζωή. «Η κόρη μας, το καινούργιο μέλος της οικογένειάς μας, νιώθουμε σαν να μας το έστειλε ο γιος μας για να μας ξαναδεί να χαμογελάμε πάλι και να της δώσουμε από την άφθονη αγάπη και ασφάλεια, όπως έλαβε και αυτός», λέει η κα Ράπτη-Τζελέπη, και η φωνή της μοιάζει να κουβαλά και τα δύο, και το πένθος και την ελπίδα ταυτόχρονα.
Κλείνοντας, στρέφεται σε όλες τις γυναίκες που βρίσκονται σήμερα εκεί όπου βρέθηκε κι εκείνη κάποτε. «Θα ήθελα να δώσω και ένα μήνυμα σε όλες τις γυναίκες. Να μην φοβούνται τίποτα και να μην ακούν κανέναν. Να πιστεύουν στον εαυτό τους και να τολμήσουν. Να μην απογοητεύονται εύκολα, και να επιμείνουν όσο μπορούν. Υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό πλέον, και θα λάβουν άφθονη ψυχική υποστήριξη. Και με την κρυοσυντήρηση μπορούν να αποφασίσουν τον χρόνο που επιθυμούν να γίνουν μανούλες», λέει.
