Μαρίνα Ασλάνογλου: «Έχω ζήσει πολλές ζωές και εύχομαι να ζήσω κι άλλες»
Η Μαρίνα Ασλάνογλου έγινε αυτό που από μικρή ονειρευόταν: Ηθοποιός. Σπούδασε Ψυχολογία, αλλά γρήγορα στράφηκε στο θέατρο -φοίτησε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης και ξεκίνησε την πορεία -στο σανίδι και τη μικρή οθόνη.
Ο Σπύρος Ευαγγελάτος καθόρισε την εξέλιξή της. Άνθρωπος ζεστός, δοτικός, με πολλούς φίλους. Μια όμορφη γυναίκα που ξεπέρασε τις προσωπικές της δυσκολίες κι έμαθε να προχωράει μπροστά. Έχει έναν 8χρονο γιο, τον Κωνσταντίνο.
Με μια πρόσφατη τηλεοπτική επιτυχία στο «Πόρτο Λεόνε», ερμηνεύει τώρα την Πραξαγόρα στις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη και περιοδεύει.
«Μεγάλωσα στην Αθήνα. Τα καλοκαίρια πήγαινα τρεις μήνες στην Κρήτη, στο χωριό, έξω απ’το Ηράκλειο, με πάρα πολλά ξαδέλφια και αναμνήσεις. Κάθε χρόνο πηγαίνω. Μ’αρέσουν οι άνθρωποι, μ’αρέσει η ηρεμία μου, αλλά θα πάω και στα πανηγύρια μου.
»Ο μπαμπάς μου είναι Μικρασιάτης. Οι γονείς του έφυγαν πρόσφυγες και πήγαν στην Κρήτη. Στα 10 του χρόνια έμαθε να μιλά ελληνικά, ως τότε μιλούσε τούρκικα. Το περιβάλλον μου δεν είχε καμία άμεση σχέση με την τέχνη, ούτε ήταν ιδιαίτερα θετικό. Ο μπαμπάς μου είναι επιχειρηματίας. Έχω έναν μεγαλύτερο αδελφό με τον οποίο έχουμε μια πολύ ωραία σχέση. Μεγάλωσα μέσα σ’έναν βασικό πυρήνα οικογένειας, γιατί έχω δύο γονείς πολύ αγαπημένους και δεμένους. Δεν κοιμάται ο ένας αν δεν είναι δίπλα του ο άλλος. Ο μπαμπάς μου φέρνει κάθε Σάββατο λουλούδια στη μαμά μου. Είναι ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος. Η μαμά μου είναι πιο δυναμική, κρητικιά, ισχυρή γυναίκα. Αλλά δεν έψαξα ποτέ στις σχέσεις μου κάποιον σαν τον μπαμπά μου. Ο μπαμπάς μου είναι κάτι άλλο, σπάνια μορφή, κάτι πολύ σημαντικό.
»Αν τους είχα πρότυπο; Προσπαθώ να είμαι εγώ, να μην μοιάσω ούτε στη μαμά μου ούτε στον μπαμπά μου που τους αγαπώ και τους θαυμάζω. Παρ’όλα αυτά είμαι ένας άνθρωπος πολύ φροντιστικός σε σχέση με τους άλλους όχι γιατί μου επιβλήθηκε αυτό ούτε γιατί σαν γυναίκα έμαθα ότι πρέπει να καθαρίζω και να σιδερώνω. Δεν είμαι καθόλου έτσι. Είμαι πολύ τακτική, πολύ καλή μαγείρισσα, αλλά επειδή το θέλω εγώ. Όταν μου επιβάλλεις κάτι, γίνομαι θεριό. Αυτό που κάνω θέλω να το έχω επιλέξει πραγματικά.
»Από μικρή το ήθελα το θέατρο, από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Έβλεπα θέατρο. Η πρώτη μου παράσταση, πήγαινα δ΄ δημοτικού ήταν στο Υπόγειο του Τέχνης. Είδα τον “Ριχάρδο Γ΄” με τον Λαζάνη. Με είχε πάει η Μελίνα Βαμβακά, η ηθοποιός, γιατί με τον γιο της ήμασταν συμμαθητές -το πρώτο μου αγόρι. Μαγευόμουν απ’όλο αυτό που εξέπεμπε το θέατρο. Αλλά δεν είχα τη δύναμη να το διεκδικήσω. Σπούδασα ψυχολογία. Όταν ήμουν στο 4ο έτος έδωσα εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης, πέρασα και τα παράτησα. Πτυχίο δεν πήρα ποτέ.
»Όσα χρόνια έκανα ψυχολογία ήμουν και σε μια θεατρική ομάδα. Όταν ήρθε ο πατέρας μου στο τρίτο έτος να με δει σε μια παράσταση, μου είπε “βλέπω ότι το αγαπάς πολύ. Ακολούθησε το όνειρό σου”. Τα’χασα. Άρχισα να προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις στη σχολή του Τέχνης. Το αγαπούσα και το αγαπώ πολύ το θέατρο.
»Ήταν μια δική μου προσωπική επανάσταση και μια δική μου πραγματική ανάγκη. Το θέατρο είναι αυτό που με έχει βοηθήσει στη ζωή μου, όχι η ψυχολογία. Είναι ψυχοθεραπευτικό. Ο τρόπος που για δύο ώρες πάνω στη σκηνή μιλάς διαφορετικά, περπατάς και σκέφτεσαι διαφορετικά, ο τρόπος που αφήνεις πίσω σου όλο το βάρος της καθημερινότητάς σου, είναι πάρα πολύ όμορφο.
»Η πορεία μου πήγε βήμα-βήμα, σκαλοπάτι-σκαλοπάτι. Ήθελα πάντα στις επιλογές μου να αλλάζω, να μεταμορφώνομαι, να τσαλακώνομαι. Δεν έμεινα στην εικόνα της ωραίας, ένα στερεότυπο που υπάρχει και στον χώρο μας, αυτή η ταμπέλα που σου βάζουν -ότι οι ωραίες δεν τα λένε. Το θέμα είναι τι θα δει ο άλλος σε σένα. Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλω τα πάντα, αυτό που είμαι τώρα, είναι ο Σπύρος Ευαγγελάτος. Του έδωσα ένα βιογραφικό και μου έδωσε αυτό που είμαι. Πίστεψε σε μένα πριν καν πιστέψω εγώ στον εαυτό μου. Κάναμε το “Τάνγκο”, τον “Βυσσινόκηπο”, το “Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι” που πήρα και το βραβείο Μελίνα Μερκούρη, την “Έντα Γκάμπλερ” και μετά την “Ηλέκτρα”. Είναι ο θεατρικός μου πατέρας. Πάντα θα τον θυμάμαι και θα τον αγαπώ. Είδε πράγματα σε μένα και μ’έκανε να τα βγάλω από μέσα μου -τον θαύμαζα. Ήταν μια σχολή μόνος του. Για το “Τζόρνταν” πήρα τον Νίκο Μαστοράκη και μάλιστα με πολύ άγχος. Μου είπε κατευθείαν ναι -ήταν στην ταξίδι στην Ασία. Κάποια πράγματα έρχονται από μόνα τους, ανοιχτά, όμορφα, με μια ροή, κι ας μου φαίνονταν δύσκολα.
»Είμαι ένας άνθρωπος που βάζω τα όριά μου. Δεν επιτρέπω εγώ να τα ξεπεράσει ο άλλος. Είμαι λίγο πιο μαγκάκι. Δεν μου’χει τύχει ποτέ να αισθανθώ άσχημα ή να νιώσω ότι κάποιος μ’ενοχλεί. Δεν αφήνω περιθώρια. Αλλά επειδή εγώ είμαι έτσι δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί μια γυναίκα να μην μπορεί να αντιδράσει -είναι θέμα χαρακτήρα. Από μικρή αγοροκόριτσο ήμουν. Έχω και μια πτυχή περίεργη, δύσκολη. Δεν μπορεί να με κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Γι’αυτό είμαι και πιο προφυλαγμένη στη ζωή μου, δεν είμαι τόσο κοσμική, δεν είμαι του πολύ έξω. Είμαι άνθρωπος των φίλων, της παρέας. Έχω φίλους εδώ και 35 χρόνια, απ’το σχολείο, “τ’αδέλφια μου” όπως λέω, και κάποιους άλλους που μπήκαν τα τελευταία 20-25 χρόνια. Σταθεροί άνθρωποι που όσες φάσεις κι αν έχω αλλάξει, είναι εκεί.
»Δύο γάμοι, δύο διαζύγια, ναι. Με ρωτάς αν έχω κάτι την αυτοκριτική μου; Όχι, δεν την έχω κάνει, με την έννοια να το ρίξω πάνω μου. Αυτά συμβαίνουν. Ποτέ δεν είσαι προετοιμασμένος. Ξεκινάς με τις καλύτερες συνθήκες. Αν κάτι στραβώσει ή δεν πάει καλά, δεν είναι και στο χέρι μου.
»Εγώ πάνω απ’όλα κοιτάω εμένα, γιατί αυτό πρέπει να κάνουμε όλοι, ό,τι και να γίνεται στη ζωή μας. Όταν βλέπεις ότι κάτι δεν σε κάνει χαρούμενο κι ευτυχισμένο ή έχει κάνει τον κύκλο του, δεν χρειάζεται να το πιέζεις. Δεν θεωρώ ότι έχω αποτύχει γιατί πήρα δύο διαζύγια και είμαι διαζευγμένη με ένα παιδί. Κι ένα φαγητό δεν πετυχαίνει -που είμαι πάρα πολύ καλή μαγείρισσα. Συμβαίνουν κι αυτά. Το θέμα είναι πως θα το διαχειριστείς, ειδικά όταν υπάρχει ένα παιδί. Προσπάθησα να κρατήσω ισορροπίες…
»Όταν είσαι μικρός, σκέφτεσαι το “για πάντα”. Μεγαλώνοντας, εγώ πια, είμαι του “για όσο”. Ερωτεύεσαι τελείως διαφορετικά στα 20, στα 25, στα 30, ή τώρα που είμαι 48. Δεν είναι το ίδιο. Τώρα πια είσαι συνειδητοποιημένος. Τι θες, τις δεν θες, βάζεις τα όριά σου. Εγώ σ’αυτό το κομμάτι είμαι ολοκληρωμένη. Έχω κι ένα παιδί που έχει μεγάλο μέρος στη ζωή μου, στην καρδιά μου, στην καθημερινότητά μου. Οπότε για να εισχωρήσει κάποιος άλλος άνθρωπος πια, είναι πολύ δύσκολο. Αν κάτι προκύψει, γιατί δεν είμαι απόλυτος άνθρωπος -ο απόλυτος άνθρωπος είναι ο κουτός άνθρωπος, δεν ξέρω. Τώρα είμαι σε τόσο ωραία φάση. Αλλά δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει αύριο, πόσο πολύ μπορεί ν’αλλάξει η ζωή σου σε μια μέρα. Το αντιμετώπισα όμως και τώρα όλα καλά. Έχουν περάσει δυόμιση-τρία χρόνια από τότε που χώρισα.
»Δεν ήμουν πάντα έτσι, η ζωή με έκανε να τα κάνω όλα. Δεν ξεκινάς να είσαι δυναμική. Η δική μου η γενιά έχει μεγαλώσει με τρομερά στερεότυπα, απ’την οικογένεια, τη σχολική κοινότητα, την κοινωνία. Ζούσα με το τι θα πουν οι άλλοι, πως θα είμαι, πως θα φαίνομαι. Τα τελευταία χρόνια το δουλεύω αυτό και λέω δεν μ’ενδιαφέρει τι θα πει ο άλλος. Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική στην κρίση μου, να κάνω πράγματα που μ’αρέσουν, με καλύπτουν και με κάνουν ευτυχισμένη. Δεν εκνευρίζομαι πια, δεν θυμώνω -μου το λένε κι οι φίλες μου αυτό. Έχω όμως πάντα μια ανησυχία. Καλλιτέχνης είμαι.
»Ναι, παιδεύτηκα για να κάνω παιδί, ήταν πολύ δύσκολη περίοδος. Δούλευα κανονικά. Ήταν η 3η εξωσωματική, ήμουν στον 5ο μήνα και έπαιζα στον “Αύγουστο” σε σκηνοθεσία του Μαρκουλάκη. Θυμάμαι ότι έπρεπε να κάνω την ένεση, συγκεκριμένη ώρα. Όταν ξεκίνησε η παράσταση τη δεύτερη σεζόν, μετά από ένα διάστημα έπαθα αποκόλληση και σταμάτησα. Είχα πολλή κακή εγκυμοσύνη, ήμουν δυόμιση μήνες στο κρεβάτι, με αποκόλληση, με θρομβοφιλία, με διαβήτη κύησης, με ινσουλίνες, με ενέσεις, με αλλεργίες, με τα πάντα… Τα άντεξα όλα. Το μόνο που δεν άντεξα ήταν να θηλάσω, θήλασα μόνο δέκα μέρες. Στην αρχή ντρεπόμουν να το πω. Αλλά όπως μου είπε και ο γιατρός μου “η καλή μαμά είναι η χαρούμενη μαμά”. Και δεν σημαίνει ότι αυτή που δεν θηλάζει είναι κακή μάνα.
»Είχα βάλει όριο τις 3 εξωσωματικές. Δεν ήθελα παραπάνω και για τα φάρμακα και τις ορμόνες που παίρνεις αλλά και για όλη αυτή την ταλαιπωρία -το ψυχολογικό περισσότερο. Αυτό το τηλεφώνημα που χτυπάει και σου λέει “Κυρία Ασλάνογλου δυστυχώς δεν είστε έγκυος”, μέχρι να το ξεπεράσεις και να το συνειδητοποιήσεις… Εγώ έκανα μέσα σε εννέα μήνες τρεις εξωσωματικές. Κάθε τρίμηνο και μία. Ήμουν και σαράντα χρόνων. Μετά τα 40 το ποσοστό και ο δείκτης γονιμότητας πέφτει στο 2%. Οπότε είπα στον εαυτό μου, “τώρα, ό,τι γίνει τώρα”. Η 3η πέτυχε. Ήμουν και κάπως τυχερή. Αλλά νομίζω ότι δεν θα με πείραζε να μην κάνω παιδί -είχα τ’ανίψια μου.
»Το γεγονός ότι παιδεύτηκα για να κάνω παιδί, δεν έχει επηρεάσει τη σχέση με τον γιο μου. Ούτε ότι είναι μοναχοπαίδι. Είμαι πολύ τρυφερή, γλυκιά, αλλά πάντα του μιλάω σαν να είναι ενήλικας. Συζητάμε. Έχει τρομερή ενσυναίσθηση και μου λέει πράγματα που μ’αφήνουν άναυδη. Σαν παιδί δεν με κούρασε, καθόλου -καταλαβαίνει, κατανοεί, ακούει, δεν τσακωνόμαστε, δεν με δυσκολεύει. Ο Κωνσταντίνος τελείωσε τη β΄ δημοτικού, είναι 8.
»Το ότι είμαι ηθοποιός, ο γιος μου το κατάλαβε τον τελευταίο χρόνο με το “Πόρτο Λεόνε”, γιατί όταν βγαίναμε έξω μου μιλούσε ο κόσμος. Θέατρο δεν μ’έχει δει, πρώτη φορά θα με δει τώρα, στις “Εκκλησιάζουσες”. Έχει έρθει στο θέατρο, έχει δει το καμαρίνι, έχει δει υπόκλιση, όχι παράσταση. Ήταν και δραματικά τα έργα που έπαιζα. Συγκινούμαι που θα’ρθει να με δει.
»Στο “Πόρτο Λεόνε” βρήκα τον ρόλο της Αλεξάνδρας απ’την αρχή. Δεν ξέρω τι κοινό μπορεί να είχα. Εκδικητική, είχε μεταλλαχθεί σαν προσωπικότητα, σαν χαρακτήρας. Εγώ δεν είμαι έτσι, συγχωρώ. Δεν είμαι καθόλου εκδικητική, δεν κρατάω κακία, παρα-είμαι καλή, μπορώ να πω. Και ομολογώ ότι ένας τόσο δοτικός άνθρωπος δεν μπορεί να πάρει ποτέ τα ίδια -ούτε την ίδια αγάπη, ούτε την ίδια φροντίδα και προσοχή. Κάποιος είναι πάντα παραπάνω -έτσι συμβαίνει στη ζωή, έτσι και στις σχέσεις. Χάρηκα πολύ την Αλεξάνδρα γιατί μ’έβαλε σε πολύ ωραία μονοπάτια, δημιουργικά. Αποφάσισα, επειδή εκείνη εξελίχθηκε κι έκανε ακραία πράγματα που δεν θα μπορούσε μια απλή καθημερινή γυναίκα να κάνει, να μπω μέσα στον ρόλο και να τα κάνω στον μέγιστο βαθμό.
»Μπορεί να είμαι Ταύρος, στο ζώδιο, αλλά έχω τρομερή υπομονή. Όταν όμως την χάσω ξεφεύγω και χάνω το δίκιο μου. Πάω απ’το 0 στο 100. Αλλά για να πάω κατευθείαν στο 100 χωρίς να περάσω απ’τα υπόλοιπα στάδια, έχουν συμβεί πολλά…
»Με απασχολεί ότι μεγαλώνω, δεν μπορώ να πω ψέματα. Ειδικά στην κοινωνία μας που η γυναίκα, από μια ηλικία και μετά, θεωρείται ότι είναι για απόσυρση. Το έχω αντιμετωπίσει, το βλέπω και στον χώρο μας. Και ρεπερτοριακά να το πάρεις, οι μεγαλύτεροι ρόλοι, από μια ηλικία και μετά, είναι ανδρικοί. Η γυναίκα πρέπει να φροντίζει τον εαυτό της, να είναι βαμμένη, περιποιημένη, να μην είναι παχιά, να κάνει διατροφή, να πηγαίνει στα κομμωτήρια, να φροντίζει τι θα φορέσει, πως είναι, αν έχει ρυτίδες. Σ’έναν άντρα τίποτα απ’όλα αυτά δεν παρατηρεί κανείς.
»Κάνω όμως ένα επάγγελμα που δεν μου επιτρέπει να κάνω επεμβατικά πράγματα. Είναι η έκφρασή μου, αλλιώς αλλοιώνεσαι. Κι όμως σου “επιβάλλεται” να το κάνεις, βλέπεις νέα κορίτσια να το κάνουν. Προσωπικά προσπαθώ να τα βρίσκω με τον χρόνο. Έχω όμως κι εγώ τις ανασφάλειές μου και βλέπω και την κούρασή μου και το πρόσωπό μου και προσπαθώ να συμφιλιωθώ. Γιατί ο χρόνος δεν αγοράζεται με τίποτα. Το θέμα είναι να τον αξιοποιείς και να περνάς καλά. Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα θελήσω να κάνω κάτι…
»Όχι, δεν μ’ενοχλεί το να μείνω μόνη. Είμαι μοναχικός άνθρωπος. Δεν μ’αρέσει η μοναξιά αλλά μ’αρέσει η μοναχικότητά μου. Περνάω καλά με τον εαυτό μου, βρίσκω πράγματα να κάνω, πηγαίνω σε εστιατόρια μόνη, ταξιδεύω μόνη, βγαίνω για καφέ και ποτό μόνη, φυσικά πηγαίνω θέατρο και σινεμά μόνη. Δεν μ’ενοχλεί. Θα διαβάσω, θα μελετήσω έναν ρόλο, θα σκεφτώ. Μπορεί να μην κάνω τίποτα, μεγάλη πολυτέλεια.
»Δεν λέω ότι στο μέλλον δεν μπορεί να θελήσω έναν σύντροφο, μια συντροφικότητα, όχι απαραίτητα να συζήσω με κάποιον -δεν θα το ξανάκανα, δεν θα το επιχειρούσα. Αλλά ποτέ δεν αποκλείω και τίποτα. Όμως τώρα περνάω καλά. Έχω ζήσει πολλές ζωές κι εύχομαι να ζήσω κι άλλες. Είμαι των μεγάλων ερώτων, των παθών. Το ζω, το βιώνω. Έχω φίλους που με στηρίζουν. Ζω και τον απόλυτο έρωτα και το απόλυτο δράμα, και το καλό και το κακό -άλλωστε το καλό απ’το κακό ένα γράμμα απέχει. Κι ό,τι έρθει στη ζωή μου από εδώ και πέρα έτσι θα το ζήσω. Δεν αλλάζει αυτό. Αυτό που αλλάζει είναι το σκεπτικό “ας το ζήσω για όσο”. Θέλω να είναι έντονα τα πράγματα στη ζωή μου, να έχουν μια μαγεία. Δεν μ’αρέσουν τα ημίμετρα. Όταν στη δουλειά σου μπαίνεις σ’έναν μαγικό κόσμο, στη ζωή σου δεν μπορείς να πας απλά, θέλεις μαγεία.
»Ως τις “Ψυχοκόρες” είχα να κάνω τηλεόραση 14 χρόνια. Ο ρόλος της Νάτσαινας ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Παλιότερα είχα κάνει ταυτόχρονα τηλεόραση και θέατρο κι έχανα τον πυρήνα μου, την ισορροπία μου, κουραζόμουν πολύ. Δεν γίνεται να είσαι σ’ένα αυτοκίνητο, να διαβάζεις λόγια, να μελετάς. Τους νιώθω τους ρόλους μου, τους καταλαβαίνω, τους πιάνω απ’το χέρι, γιατί μαζί πρέπει να πάμε. Είναι επιλογές μου και πάντα στηρίζω τις επιλογές μου. Μπαίνω μέσα για να δω πως φτάνουν σ’αυτά τα ακραία σημεία -και στις “Ψυχοκόρες” και φέτος στο “Πόρτο Λεόνε”. Αναρωτιέμαι και μ’έναν τρόπο τις δικαιολογώ.
»Ρόλους δεν ονειρεύομαι, συνεργασίες ονειρεύομαι. Μ’αρέσει όταν μου προτείνουν κάτι, γιατί βλέπω τι βλέπει ο άλλος σε μένα. Αυτό που θα’θελα είναι να δει κάποιος κάτι κωμικό σε μένα, να κάνω έναν κωμικό ρόλο. Αλλά όταν κάνεις συνέχεια δράμα ή την σκληρή, σε επιλέγουν γι’αυτό. Οπότε κι εγώ επιλέγω να είναι λίγο διαφορετικά μεταξύ τους».
«Εκκλησιάζουσες» ή γυναίκες στην εξουσία
«Το θέμα είναι τι κάνεις όταν έχεις την εξουσία. Πιστεύω ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε πολύ πιο πρακτικές, πιο οργανωτικές και θεωρώ ότι είμαστε ικανές, σ’όποια θέση κι αν είμαστε. Εξελισσόμαστε, αναλαμβάνουμε περισσότερες ευθύνες. Το βλέπω κι από μένα, τώρα που είμαι και μόνη μου. Έχω πιο πολλές ευθύνες, στο σπίτι, στην καθημερινότητα -οργανώνομαι. Είμαι επαγγελματίας ηθοποιός, μητέρα, φροντίζω το σπίτι, φροντίζω να έχω κοινωνική ζωή, γενικά φροντίζω τα πάντα γύρω μου.
»Η Πραξαγόρα; Είναι ιδεαλίστρια, επαναστάτρια, προτείνει ριζοσπαστικά πράγματα τα οποία μπορεί να ακούγονται ιδανικά, αλλά δεν είναι εφαρμόσιμα - κοινοκτημοσύνη, κοινά αγαθά, έρωτας ελεύθερος… Θεωρώ όμως ότι οι γυναίκες είμαστε ικανές και είναι πολύ σημαντικό να έχουμε βήμα και φωνή και να διεκδικούμε πράγματα. Έχουμε δρόμο ακόμα, πολύ δρόμο. Αλλά επειδή είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, σκέφτομαι πάντα θετικά.
»Όχι, δεν ψηφίζω οπωσδήποτε γυναίκες. Ακολουθώ το ένστικτό μου σε σχέση μ’αυτά που ακούω και μαθαίνω -δεν έχει να κάνει με το φύλο. Αν όμως μια γυναίκα αξίζει πραγματικά και ταυτίζομαι μ’αυτά που λέει, φυσικά και θα την ψηφίσω. Δεν υποτιμώ ποτέ το μυαλό της γυναίκας -ποτέ…
»Φέτος τον χειμώνα θα με σκηνοθετήσει για πρώτη φορά γυναίκα και το περιμένω πως και πως. Είμαι 27 χρόνια στον χώρο και πάντα με σκηνοθετούν άνδρες. Θα με σκηνοθετήσει η Βίκυ Βολιώτη σ’ένα υπέροχο έργο, τη “Συγκάτοικο”. Θα είμαστε μαζί με την Γωγώ Μπρέμπου. Δύο γυναίκες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, η μία είναι στην επαρχία, στην Αϊόβα, η άλλη (εγώ) έρχεται απ’το Μπρονξ, κοσμοπολίτισσα, πιο μυστήρια, ομοφυλόφιλη, παίρνει και πουλάει ναρκωτικά, έχει παρελθόν. Κι αυτοί οι δύο κόσμοι ενώνονται και η μία μπαίνει μέσα στην ζωή της άλλης, μ’έναν ιδιαίτερο τρόπο -και δημιουργούν μια ωραία σύνδεση. Είχα πολλές προτάσεις, αλλά μόλις το διάβασα, και μου είπαν ότι θα το σκηνοθετήσει η Βίκυ, είπα αμέσως ναι… Δεν έχει ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα. Θα το ανεβάσουμε στο θέατρο Πειραιώς 131».
«Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη. Σκηνοθεσία Θέμης Μουμουλίδης, μουσική Θοδωρής Οικονόμου. Παίζουν: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μαρίνα Ασλάνογλου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Ιντρα Κέιν, Φοίβος Ριμένας κ.ά.
Παραστάσεις: Θέατρο Πέτρας-Πετρούπολη (Δευτέρα 13/7), Βεάκειο-Πειραιάς (Τρίτη 14/7), Κηποθέατρο Δ. Κιντής-Ηλιούπολη (Πέμπτη 16/7). Ακολουθεί περιοδεία
