Μαίρη Βιδάλη: «Η δουλειά μου με στήριξε στα διαζύγια, στις αρρώστιες και τώρα στον θάνατο»

Το βιογραφικό της Μαίρης Βιδάλη περιλαμβάνει σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, καθώς και πολλές διακρίσεις. Τη συναντώ στο «Moma», στο κέντρο της Αθήνας. Από την πρώτη στιγμή, η παρουσία της τραβά τα βλέμματα. Η ανεπιτήδευτη γοητεία και η ευγένειά της είναι στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν.

Η ηθοποιός μιλάει για τη διαδρομή της. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια σε ένα μητριαρχικό περιβάλλον, η απόφαση της να γίνει ηθοποιός, ο λόγος που πήγε στα καλλιστεία, η μητρότητα, οι γάμοι, τα διαζύγια και το θέατρο. Αυτό που την στήριξε σε όλες ις δύσκολες καταστάσεις της ζωής της από τα διαζύγια μέχρι το θάνατο του γιου της, Κάρολου.

Η Μαίρη Βιδάλη, λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του «Διάχρονου», του δικού της θεατρικού χώρου, να παίξει στην παράσταση «Εύθυμες κυράδες», ανεβαίνει σε μορφή μιούζικαλ, διηγείται στο Bovary τη ζωή της.

«Μεγάλωσα στην Αθήνα, η καταγωγή μου είναι από την Κωνσταντινούπολη, το Αϊβαλί και την Τήνο- λατρεύω πολύ το νησί και έχω εκεί εξοχικό. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα, γιατί μεγάλωσα σε ένα μητριαρχικό περιβάλλον. Ο πατέρας μου ήταν καπετάνιος, ταξίδευε, οπότε έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα -κάποιες φορές και για χρόνια - από το σπίτι.

Ζούσα με τη μαμά, τη γιαγιά, τη νονά και τη θεία -όλες γυναίκες. Ένα πολύ αυστηρό περιβάλλον. Να φανταστείτε, ούτε ποδήλατο δεν με άφηναν να κάνω -ποτέ δεν έμαθα. Όταν έγινα 17 ετών, έμαθα μόνη μου κολύμπι στη θάλασσα, για να μην πνιγώ. Δεν με άφηναν καν να κολυμπήσω από φόβο - είμαι μοναχοπαίδι.

Γι’ αυτό ήθελα τόσο πολύ να κάνω γρήγορα παιδί. Στην ουσία, ήθελα να αποκτήσω αδέλφια. Πολύ αργότερα, με τα επόμενα δύο παιδιά μου, κατάλαβα πόσο αγαπώ τον πρώτο μου γιο και πως είναι γιος μου και όχι αδελφός».

«Διάλεξα το επάγγελμά μου σε ηλικία πέντε ετών, βλέποντας την Άννα Συνοδινού να παίζει «Ηλέκτρα». Αμέσως είπα: «Αυτό θα γίνω». Τότε, βέβαια, το είπα ενστικτωδώς. Στο δημοτικό ήμουν συμμαθήτρια με τον μεγάλο γιο της Αλεξάνδρας Λαδικού. Έγινε η δεύτερη μητέρα μου και έχουμε επαφή μέχρι σήμερα. Την θαυμάζω πάρα πολύ – όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά πρώτα ως άνθρωπο. Μου στάθηκε σε όλες τις καταστάσεις της ζωής μου, εύκολες και δύσκολες. Ήταν πρότυπο για μένα.

Πήγα στη δραματική σχολή με εκβιαστικό τρόπο. Είχα μπει στο πανεπιστήμιο, κυρίως γιατί το ήθελε η μητέρα μου. Ο πατέρας μου ακολουθούσε ό,τι έλεγε- και καλά έκανε, γιατί ήταν μια μορφωμένη, σοβαρή γυναίκα που είχε την ευθύνη του παιδιού. Ήθελε να γίνω δικηγόρος ή οικονομολόγος, γιατί η ίδια, λόγω της Κατοχής, δεν πρόλαβε να σπουδάσει. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και πέρασα υπέροχα στο Pierce College, το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων. Έτσι μπήκα στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής. στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Όλα καλά. Αλλά εγώ ήθελα να γίνω ηθοποιός. Πήγα κρυφά στη σχολή του Κατσέλη, που ήταν κοντά στο σπίτι μου, στη Νέα Σμύρνη.

Στο δεύτερο έτος έπρεπε να αρχίσω να απαγγέλλω, να μιλώ, και θα καταλάβαιναν ότι κάτι συνέβαινε ή ότι είχα τρελαθεί. Έπρεπε να το πω. Η μητέρα μου αρνήθηκε, κάνοντας μια φοβερή έκρηξη. Της απάντησα ότι, αφού δεν θέλει, σταματάω και το πανεπιστήμιο. Με αυτόν τον απλό εκβιασμό μου έδωσαν τα δίδακτρα και συνέχισα. Στο πρώτο έτος, για να πληρώνω τη δραματική σχολή, πήγαινα με τα πόδια από τη Συγγρού στη Σίνα στο πανεπιστήμιο και επέστρεφα, για να κρατάω το χαρτζιλίκι για τα εισιτήρια και να πληρώνω τα δίδακτρα.

Πολλοί άνθρωποι αγαπούν κάτι και θέλουν να το κάνουν στη ζωή τους - δεν μιλώ μόνο για το θέατρο, αλλά για οποιονδήποτε κλάδο. Κάποιες φορές, όμως, ο κλάδος τους αφήνει. Σε όλες τις δυσκολίες της ζωής μου, και στη σημερινή, τη μεγαλύτερη που έχω βιώσει -την απώλεια του γιου μου -με στήριξε η δουλειά μου. Πιστεύω ότι η δουλειά μου με αγάπησε περισσότερο απ’ όσο την αγάπησα εγώ. Μου στάθηκε στα πάντα: στα διαζύγια, στις αρρώστιες και τώρα μου στέκεται στον θάνατο.

Στη δουλειά μου, όποιους στόχους σε ρόλους έβαλα, τους έχω πετύχει. Με ρωτούν «τι θέλεις να παίξεις;» και απαντώ «τίποτα». Γιατί ό,τι είχα σκεφτεί, το έχω παίξει. Τις μεγαλύτερες επιτυχίες τις έκανα με θιάσους που δεν ήταν δικοί μου. Έπαιξα στο Ηρώδειο για πρώτη φορά την «Αντιγόνη» με άλλον θίασο, έπαιξα στο εξωτερικό με άλλες ομάδες. Δεν μου λείπει κάτι από τη δουλειά, εκτός από την ίδια τη δουλειά. Γι’ αυτό κοιτάζω έργα συνόλου- με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, όχι ο ρόλος, αλλά το σύνολο.

Εδώ και δεκαέξι χρόνια έχω το δικό μου θέατρο και οι ηθοποιοί λένε «το θέατρό μας». Έτσι το αισθάνομαι. Είμαι οργανώτρια, όχι θιασάρχης- με τίποτα θιασάρχης».

Κεφάλαιο καλλιστεία. Τη ρωτώ για την εμπειρία της στα καλλιστεία που κατάφερε να πάρει τον τίτλο της «Miss Hellas» και να βγει 3η στον κόσμο στο Πουέρτο Ρίκο. «Πήγα στα καλλιστεία – φυσικά – κρυφά από τους γονείς μου και το έμαθαν από τις εφημερίδες, τότε από την Απογευματινή. Μου είχε πει ο Πρεβελάκης, που είχε την οργάνωση, ότι ήμουν η μόνη κοπέλα που δεν εμφανίστηκε ποτέ η μητέρα της -παρά μόνο για να τους απειλήσει. Όταν ήμουν στο εξωτερικό, τους απειλούσε γιατί πήγα στο Πουέρτο Ρίκο. Βγήκα τρίτη. Ήταν πολύ καλή θέση, αλλά εμένα δεν με ενδιέφερε.

Πήγα στα καλλιστεία για να ταξιδέψω μόνη μου, ίσως υποσυνείδητα, γιατί και η Λαδικού είχε βγει και όπως προανέφερα ήταν πρότυπό μου. Ήμουν μόλις 19 ετών. Θέλεις να μοιάσεις και να είσαι κοντά στο πρόσωπο που θαυμάζεις. Υπήρχε και ένας πρακτικός λόγος: τότε δεν υπήρχε βίντεο. Ήταν πολύ δύσκολο να δω πώς γράφω στον φακό. Ήμουν δεύτερο έτος στη Δραματική. Μας έπαιρναν συνεντεύξεις και έβλεπα πώς γράφω, τι πρέπει να διορθώσω, αν βγαίνω καλή. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με το μόντελινγκ.

Τη μεγαλύτερη αγωνία στα καλλιστεία την ένιωσα όταν πήγε η κόρη μου, γιατί ήθελα οπωσδήποτε να βγει. Ήταν κοριτσάκι 17 ετών και σκεφτόμουν πως: «Θα πει βγήκε η μαμά μου και δεν θα βγω εγώ;». Και όχι μόνο βγήκε, αλλά έσκισε. Ήξερα τον ψυχισμό της, ήξερα πώς ένιωθε. Τελικά, η κόρη μου δεν ασχολήθηκε με αυτόν τον χώρο. Έχει σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης και εργάζεται σε μια αμερικανική εταιρεία. Ούτε ήθελε να ακολουθήσει το επάγγελμα μου. Κατά τη γνώμη μου, θα ήταν μια πολύ καλή κωμική ηθοποιός, γιατί έχει χιούμορ, είναι απίστευτα άμεση και εκφραστική, κάνει μούτες»

«Η προσωπική μου ζωή είναι γνωστή. Έχω αποτύχει στους γάμους μου -έχω δύο διαζύγια. Η επιτυχία δεν είναι το διαζύγιο, αλλά δεν πρέπει να ρίχνουμε ευθύνες στους άλλους. Στον πρώτο μου γάμο έριχνα τις ευθύνες στη μητέρα μου, που μου έλεγε ότι «τον πρώτο άντρα που θα γνωρίσεις πρέπει να τον παντρευτείς». Κι έτσι έκανα. Παράλληλα, ήθελα να κάνω παιδί πολύ γρήγορα. Έγινα μαμά στα 22 μου.

Τον πρώτο μου σύζυγο τον γνώρισα σε παράσταση που έπαιζα. Με είχε επιλέξει σε οντισιόν ο Σπύρος Ευαγγελάτος και έκανα ντεμπούτο με τον Πέτρο Φυσσούν, τον Καρακατσάνη και τη Σμαρούλα Γιούλη. Η Σμαρούλα Γιούλη μου φέρθηκε εξαιρετικά- μου έδινε συνεχώς πρωταγωνιστικούς ρόλους. Την πρώτη φορά δεν πήγα γιατί ήμουν έγκυος, τη δεύτερη έπαιξα στο θέατρο Βέμπο, σε θίασο με τον Βάσο Ανδριανό και τη Μαίρη Βιδάλη, με σύμπραξη του Τάκη Χρυσικάκου. Ήταν υπέροχη δουλειά, με καρατερίστες τη Σαπφώ Νοταρά και τον Γιώργο Μοσχίδη.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, γιατί έκανα ντεμπούτο στην τηλεόραση και το πρώτο μου εξώφυλλο ήταν με τον Μάνο Κατράκη. Έκανε πρόβες σαν μαθητής δίπλα μου. Τον ρωτούσα πώς κάνει τόσες ώρες πρόβα με τόση πείρα και μου έλεγε: «Για εσένα τις κάνω»».

«Στα 21 μου παντρεύτηκα και στα 22 έγινα μαμά για πρώτη φορά. Ο πρώτος μου άντρας ήταν ο Κώστας Καστανάς, καταξιωμένος ηθοποιός του Εθνικού.

Παρότι έγινα μαμά μικρή, ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου. Η πρώτη φορά που γίνεσαι μητέρα είναι συγκλονιστική. Μακάρι να είχα κάνει πέντε παιδιά- έμεινα στα τρία. Ελπίζω να βρω έναν άντρα που να έχει δύο παιδιά.

Ήθελα πολύ να κάνω οικογένεια. Στον δεύτερο γάμο μου, μετά από πολλά χρόνια, απέκτησα δύο καταπληκτικά παιδιά, τον Κάρολο και την Ευγενία. Πρώτα είναι τα παιδιά μου - πάνω απ’ όλα - και μετά το θέατρο.

Το να συνδυάζεις τη μητρότητα με το θέατρο δεν είναι εύκολο, όπως δεν είναι εύκολο για καμία γυναίκα που κάνει καριέρα. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν με εσωτερικές γυναίκες εξαιρετικές, με τις οποίες έχω σχέση μέχρι σήμερα. Στον πρώτο μου γιο είχα κοντά τους γονείς μου. Στα άλλα δύο παιδιά μου, τη μητέρα του πρώην άντρα μου, που στάθηκε πραγματική μητέρα και για μένα. Τη φώναζα «μαμά» και η κόρη μου, η Ευγενία, έχει το όνομά της».

Δύο γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επαγγελματική της διαδρομή: η Ηρώ Κωνσταντοπούλου και η Λέλα Καραγιάννη. «Στην πραγματικότητα, η επαφή του κόσμου με την ταινία «17 σφαίρες για έναν άγγελο», που αφηγείται την αληθινή ζωή της Ηρώς Κωνσταντοπούλου, έγινε μέσα από αυτή την ταινία, σε σενάριο Νίκου Φώσκολου και σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη. Δύο σπουδαίοι σκηνοθέτες. Ο Νίκος Φώσκολος έχει μπει δύο φορές στο Βιβλίο Γκίνες και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ με δικό του σενάριο, την ταινία “Το αίμα βάφτηκε κόκκινο”.

Εγώ απλώς ερμήνευσα τον ρόλο. Μάλλον τον ερμήνευσα καλά, αφού η απήχηση παραμένει μέχρι σήμερα. Έρχονται παιδάκια και μου μιλάνε για την Ηρώ και αναρωτιέμαι πού τη γνωρίζουν, αφού και η μαμά τους ήταν αγέννητη όταν εγώ έπαιξα στην ταινία. Είναι τρελό που η δημόσια τηλεόραση δεν προβάλλει την Ηρώ Κωνσταντοπούλου και βάζει άσχετες ταινίες. Δεν καταλαβαίνω γιατί.

Τότε, μου είχε στείλει επιστολή ο Αβέρωφ -την έχω ακόμα στο θέατρό μου- όπου έλεγε ότι όλα τα σχολεία πρέπει να δουν την Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Όχι μόνο την ταινία- δίνει την ιστορία της ηρωίδας και είναι απόλυτα αληθινή, αφού την υπέγραψε η μητέρα της.

Θυμάμαι ότι πήρα τόσο πολλή αγάπη από τη μητέρα της. Με εμψύχωνε φοβερά για να ερμηνεύσω την κόρη της, γιατί ήθελε να μείνει στην Ιστορία. Με βοήθησε πάρα πολύ. Ο Φώσκολος και ο Βουγιουκλάκης ήταν σκηνοθέτες που σε ενθάρρυναν- δεν ήταν ψυχροί τύπου «πες τα λόγια».

Μετά ήρθε η Λέλα Καραγιάννη. Πάντα ήθελα να την υποδυθώ. Όταν ερμήνευσα την Ηρώ, υπήρχε σκηνή όπου τη Λέλα την έκανε η Όλγα Πολίτου, και έλεγα πως όταν μεγαλώσω αρκετά θέλω να κάνω αυτή την ηρωίδα. Έτσι ήρθαν τα πράγματα. Δέκα χρόνια παίζω αυτό το έργο. Φέτος επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού για να παρουσιαστεί σε δέκα πόλεις που εγώ επέλεξα. Θα παιχτεί δωρεάν σε δέκα δήμους. Έχει παρουσιαστεί στη Βιέννη -ήμουν προσκεκλημένη από το Λύκειο Ελληνίδων -και υπάρχουν ακόμη δύο προτάσεις για το εξωτερικό.

Ο κόσμος μιλάει για τις 17 Σφαίρες, τις Φανταρίνες και το Καλημέρα Ζωή. Δεν γνωρίζει, όμως, ουσιαστικά τα βήματα που έχω κάνει στο θέατρο. Δηλαδή δεν ξέρει ότι έχω μεταφράσει έργα, έχω παίξει σε διεθνή φεστιβάλ -από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέχρι τη Ρουμανία, τον Καναδά και την Αυστραλία. Όταν μου μιλούν μόνο γι’ αυτά, αναρωτιέμαι: δεν ξέρουν κάτι άλλο;

Αυτό που παρακολουθεί ο μέσος Έλληνας είναι η τηλεόραση. Γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντική την επαφή του ηθοποιού με αυτήν. Οι άνθρωποι εκτός Αθηνών δεν έχουν άλλη επαφή, σπάνια πηγαίνουν θίασοι, συνήθως μόνο το καλοκαίρι.

Πλέον η τηλεόραση έχει πολύ ωραίες σειρές και εξαιρετικούς ηθοποιούς. Μετά τις Άγριες Μέλισσες ήρθαν μεγάλοι σκηνοθέτες και καταξιωμένοι ηθοποιοί. Εγώ, μετά τη Ζωή της Άλλης, είχα πει ότι δεν θα ξανακάνω τηλεόραση.

Με ενδιαφέρει να κάνω τηλεόραση -εκείνους δεν τους ενδιέφερε. Ο λόγος είναι απλός: όταν γίνονταν οι Άγριες Μέλισσες, εγώ ήμουν στην αυτοδιοίκηση. Είχα ωράριο 9-3, οπότε ήταν απαγορευτικό να είμαι σε σειρά. Μου έγιναν προτάσεις, αλλά δεν γινόταν με τα ωράρια.

Τα τελευταία δύο χρόνια που δεν ασχολούμαι με την αυτοδιοίκηση, δεν έχω επαφή με τους νέους ανθρώπους που είναι τώρα στα πράγματα. Πιστεύω ότι έχω απομακρυνθεί. Αν κάτι έρθει, θα ήθελα πολύ να κάνω τηλεόραση -αρκεί να είναι κάτι αντίστοιχο της ηλικίας μου.

«Αν είμαι συμφιλιωμένη με τον χρόνο; Πώς να μην είμαι, αφού έχω μια κούκλα κόρη; Πιστεύω ότι όταν έχεις παιδιά, και ειδικά όταν μια γυναίκα έχει κόρη, τι θα πει «συμφιλιώνεται»; Χαίρεται που βλέπει τα νιάτα. Η ζωή είναι κύκλος και νομίζω ότι κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά. Δεν θα ήθελα να γυρίσω στην ηλικία της κόρης μου. Θα ήθελα μόνο να επιστρέψω σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου -όχι συνολικά πίσω. Γιατί έχουν συμβεί και πράγματα που με έχουν πονέσει. Και δεν μπορείς να τα έχεις όλα μονά–ζυγά.

«Οι Εύθυμες κυράδες» στο Θέατρο Διάχρονο από 31 Ιανουαρίου

Η Μαίρη Βιδάλη καταπιάνεται για τέταρτη φορά με τον Σαίξπηρ -τώρα στο θέατρο της το Διάχρονο που μετρά 16 χρόνια. Από τις 31 Ιανουαρίου ανεβαίνει η παράσταση «Οι εύθυμες κυράδες» με έναν 12μελή θίασο, σε σκηνοθεσία Κατερίνα Μαντέλη, διασκευή Σταύρου Παρχαρίδη στον κεντρικό ρόλο του Φάλσταφ ο Μπάμπης Χατζηδάκης και μαζί τους η πρωταγωνίστρια της οπερέτας της Λυρικής Σκηνής Λυδία Αγγελοπούλου για πρώτη φορά στο Διάχρονο θέατρο.

Μάλιστα, η παράσταση ανεβαίνει σε μορφή μιούζικαλ σε μουσική Θάνου Γεωργουλά.

«Αυτή την περίοδο κάνουμε πρόβες. Για μένα είναι πρόκληση να επανευρίσκω τον εαυτό μου γιατί έχω μια δυνατή ομάδα κι εγώ ακολουθώ. Η διαδικασία της πρόβας μου αρέσει, μετά μπαίνει και το κοινό. Για αυτό η κάθε παράσταση είναι μοναδική.

Οι πρόβες με ανεβάζουν ψυχολογικά. Ξέρετε, αν δεν πίστευα ότι η ψυχή μας είναι αθάνατη και αν δεν πίστευα ότι τώρα έχω άλλον έναν άγγελο δίπλα μου, δεν θα άντεχα. Λυπάμαι τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν, γιατί αν τους βρει κάτι αντίστοιχο, πώς θα επιβιώσουν; Εγώ θα τρελαινόμουν αν δεν πίστευα».

Της επισημαίνω πως δίνει μεγάλη δύναμη μέσα από τα λόγια της, αντίστοιχα, σε μητέρες που έχουν χάσει τα παιδιά τους. «Είναι προσωπικό θέμα. Αν έχουν αυτή την πίστη, ότι η ψυχή μας δεν πεθαίνει. Ξέρετε, δεν είναι μόνο ο θάνατος απόδειξη ότι δεν πεθαίνει η ψυχή μας, είναι και ο έρωτας. Επανέρχονται ζευγάρια, με εντελώς διαφορετικές ζωές, γιατί η ψυχή είναι μαζί. Αν μια φορά αγκαλιάσει μια ψυχή μια άλλη, όσα χρόνια κι αν περάσουν, αν έρθουν ξανά, θα υπάρχει η ίδια φλόγα.

Δεν γίνεται να μην πιστεύεις στον Θεό και στην ψυχή. Αν δεν θέλεις να το πεις Θεό, το λες Σύμπαν. Εγώ το λέω Χριστό και Παναγία. Ο γιος μου, ο Κάρολος, τον έλεγε και Ταξιάρχη, γιατί ήταν και προστάτης τους. Και τώρα, δίπλα στη φωτογραφία του, έχω τον Ταξιάρχη»..

Info παράστασης: Το έργο διακωμωδεί τα ερωτικά παθήματα του Φάλσταφ, ενός ξεπεσμένου ιππότη. Μια φάρσα έξυπνα δομημένη και μια περιπέτεια γεμάτη από παρεξηγήσεις που προκαλούν πολύ γέλιο, αναπτύσσεται γύρω από την προσπάθεια του Φάλσταφ να κερδίσει τις καρδιές των κυριών της πόλης. Τα βασικά θέματα του έργου είναι η αγάπη, ο γάμος, η ζήλια, η εκδίκηση, η κοινωνική τάξη και ο πλούτος. Με πολλά ερωτικά υπονοούμενα και πολύ σαρκασμό.Είναι ένα έργο γεμάτο ενέργεια και γρήγορη δράση.

Πρωταγωνιστούν: Μαίρη Βιδάλη, Μπάμπης Χατζηδάκης, Λυδία Αγγελοπούλου, Σταύρος Παρχαρίδης, Γιώργος Γιαννακόπουλος κ.α

Συμπρωταγωνιστούν [αλφαβητικά]: Κώστας Ζέκος, Γιώργος Καπετανάκος, Νίκος Παπαδάκης, Γιώργος Σατιλμής, Αιμιλία Σπαχάι, Δημήτρης Τσάκωνας, και η Έφη Χαντζούλη.

Η φωτογράφιση έγινε στο «Moma» (Ανδριανού 29, Μοναστηράκι)

Τα ρούχα της κυρίας Βιδάλη είναι από τον οίκο Τρανούλη/ Μαλλιά: Ταξιάρχης Κόλλιας/ Μακιγιάζ: Όμιλος Data Type