Ραφαήλ Καρυωτάκης: «Άκουγα τη λέξη TikToker και πάθαινα trigger»

Ο Ραφαήλ Καρυωτάκης είναι από εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που κατάφεραν να μετατρέψουν την ψηφιακή αναγνωρισιμότητα σε ουσιαστική δημιουργική πορεία. Από το TikTok και την Αγγλία μέχρι την υποκριτική και τη συμμετοχή του στη σειρά «Το Τελευταίο Νησί», μιλά ανοιχτά για τις ανασφάλειες, το bullying, τη δύσκολη μετάβαση από την εικόνα των social media στον πραγματικό εαυτό του και όσα τον διαμορφώνουν σήμερα...

Αυτήν την περίοδο συμμετέχεις στο «Τελευταίο Νησί» της ΕΡΤ, μια σειρά για την οποία μιλάς με πολύ ενθουσιασμό. Μίλησε μας λίγο για το ρόλο σου.

Το «Τελευταίο Νησί» είναι από τις πιο ωραίες δουλειές που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Είναι μια δουλειά στην οποία πάω πάντα με μεράκι στα γυρίσματα. Υποδύομαι τον ρόλο του Τάσου. Είναι ένας οικοδόμος, ο οποίος πηγαίνει στο νησί με σκοπό να βοηθήσει την οικογένεια -που είναι η Μαρία Καλυμάνη, ο Θάνος Αλεξίου, ο Νίκος Μέλος και ο Αντρέας Λαμπρόπουλος.

Εγώ πάω εκεί και εργάζομαι στο ξενοδοχείο που χτίζουν. Ωστόσο, όσο έχουμε δει μέχρι στιγμής, τρέχει κάτι με εμένα και τον Λάζαρο. Η Μαρία Καλυμάνη με απολύει και φεύγω για Αθήνα. Οπότε, τώρα είμαστε στο να δούμε τι θα γίνει με αυτή την ιστορία, γιατί κάτι «ξεκλείδωσα» στον Λάζαρο και πρέπει να δούμε πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό.

Έχεις πει ότι η οντισιόν ήταν λίγο «κουλή». Τι είχε γίνει ακριβώς;

Εγώ έκανα κολλητή παρέα με τον Αντρέα Λαμπρόπουλο, ο οποίος υποδύεται τον Λάζαρο στη σειρά. Είχαν καλέσει έναν φίλο μου να πάει στην ακρόαση, ο οποίος μου είπε να πάω μαζί του. Όταν φτάνω στην οντισιόν, χαιρετάω τον Αντρέα, και μου λένε «δεν κάνεις μια ακρόαση και εσύ για τον ρόλο;». Αλλά δεν ήθελα γιατί είχα πάει με σορτσάκι, όπως να ’ναι και δεν ήμουν προετοιμασμένος για ακρόαση. Και μου λέει «εντάξει, δεν πας για τον ρόλο, αλλά να σε έχουμε στα υπόψη, αν προκύψει κάτι». Ωστόσο, τελικά, έκλεισα τον ρόλο -χωρίς να ξέρω τίποτα για τη σειρά.

Έχεις πει και ότι δουλεύεις με τους κολλητούς σου. Ποιοι είναι;

Είναι ο Νίκος Μέλος και ο Αντρέας ο Λαμπρόπουλος. Κάνουν τα αδέρφια. Με τον Νίκο ξεκινήσαμε και κάναμε κολλητή παρέα από τη «Γη της Ελιάς» που ήμασταν μαζί. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε αυτό το παρεάκι και είμαστε αχώριστοι, σαν οικογένεια.

Και να δουλεύεις με τους φίλους είναι ό,τι καλύτερο.

Δεν καταλαβαίνεις… Αν μια φορά πήγαινα στη δουλειά χαρούμενος, σκέψου να πηγαίνεις και να ξέρεις ότι θα είναι εκεί ο κολλητός σου.

Ήθελες πάντα να γίνεις ηθοποιός;

Σίγουρα ήθελα να ασχοληθώ με τα καλλιτεχνικά. Έχω περάσει από πάρα πολλά πράγματα. Έχω ασχοληθεί με τον χορό, με το editing στη φωτογραφία. Ήξερα ότι κάπου προς τα εκεί είχα μία κλίση. Σίγουρα μέσα σε αυτά περνούσε και από το μυαλό μου η υποκριτική. Και, μεγαλώνοντας, αυτό μέσα μου μεγάλωνε.

Πώς ήσουν σαν παιδί;

Από το γυμνάσιο και μετά ήμουν πάρα πολύ κλειστός. Σκέψου ότι στο Λύκειο έμπαινα να δω παλιές συνομιλίες μου και σκεφτόμουν «πω πω πώς μιλούσα έτσι;». Πιο μικρός, ήμουν πολύ outgoing -πήγαινα να γνωρίσω τον άλλο ακόμα και από μόνος μου. Όσο μεγάλωνα, τόσο έκλεινα, μέχρι που έκλεισα εντελώς. Και τώρα προσπαθώ να ανοίξω πάλι και να γίνομαι πιο κοινωνικός.

Τι άλλαξε όμως από το δημοτικό στο γυμνάσιο και έκλεισες τόσο πολύ;

Μετακόμισα. Μετακόμιζα αρκετά… σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μετακομίσει πολύ περισσότερο, αλλά έχω αλλάξει δύο-τρεις περιοχές στα παιδικά μου χρόνια. Οπότε, ήταν δύσκολο να μπαίνεις σε μια καινούργια κοινωνία συνέχεια.

Με το σχολείο τι σχέση είχες; Σου άρεσε;

Όχι. Σίγουρα δεν μου άρεσε το πρωινό ξύπνημα. Ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι πάρα πολύ με το πρωινό ξύπνημα. Επίσης, θα ακουστεί πολύ κοινό, αλλά, αν μου άρεσε το μάθημα ή ο καθηγητής, ήμουν ξεφτέρι. Έτσι είμαι και με τους ανθρώπους. Αν δεν μου κάνει ο άνθρωπος, δεν μπορώ να προσπαθήσω καθόλου. Αν με ιντριγκάρει ο άνθρωπος, μπορώ να δώσω το 1000% του εαυτού μου. Βέβαια το δουλεύω τώρα, γιατί στις δουλειές για παράδειγμα πρέπει αναγκαστικά να συνεργάζεσαι με όλους.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη του Ραφαήλ Καρυωτάκη:

Έχεις μιλήσει και για τα περιστατικά bullying που έχεις βιώσει μικρός. Τι σου έδινε θάρρος και δύναμη να σηκώνεσαι το πρωί να πηγαίνεις στο σχολείο;

Δεν το έκανα με πολύ θάρρος και δύναμη. Γενικά, σαν παιδί νομίζω ήμουν και πιο ευαίσθητος από τα υπόλοιπα. Ήμουν λίγο πιο «μαλακός». Οπότε, ό,τι έφτανε στα αυτιά μου από αυτά που λέγονταν για μένα, με πονούσε πάρα πολύ. Θυμάμαι κάποια στιγμή, ας πούμε, είχα μακριά μαλλιά και ήταν η πόρωσή μου. Μου άρεσαν πάρα πολύ. Και κάποια στιγμή γύρισα σπίτι κλαίγοντας και έλεγα στους γονείς μου «σας παρακαλώ πηγαίνετέ με να κουρευτώ τώρα».

Σε κορόιδευαν για τα μακριά σου μαλλιά;

Ξεκίνησε από εκεί. Ωστόσο, το ότι εμένα μου «έσπασαν» κάτι που εγώ αγαπούσα τόσο πολύ, έστω κι αν για τους άλλους ήταν κάτι χαζό, το σκέφτομαι ακόμα και σήμερα.

Αυτό συνεχίστηκε και μετά το σχολείο;

Για κάποια χρόνια, μέχρι που κάποια στιγμή είπα that's enough, φτάνει, δεν θα επηρεάζομαι και πήρα άλλες αποφάσεις στη ζωή μου. Σηκώθηκα και έφυγα από την περιοχή, ξέκοψα σιγά-σιγά τις πολλές πολλές επαφές.

Ωστόσο, πλέον θα γυρίσω συχνά στην παλιά μου γειτονιά. Συναντώ και παλιούς μου συμμαθητές και, ό,τι κι αν έγινε, έχω συγχωρέσει τα πάντα. Σκέφτομαι ότι και αυτά παιδιά ήταν. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή είναι παιδιά πρέπει να δικαιολογούνται όλα και να λέμε «εντάξει, παιδί είναι». Αλλά, πραγματικά, πιστεύω ότι δεν ήθελαν το κακό μου.

Στους γονείς σου το επικοινώνησες;

Ποτέ. Το επικοινώνησα στα 24, σε μία έκρηξη. Δεν τους το έλεγα γιατί δεν θεωρούσα ότι ήταν κάτι σημαντικό. Όταν είσαι μέσα σε αυτό, δεν καταλαβαίνεις πόσο πολύ σου στοιχίζει και πόσο πολύ θα σου στοιχίσει αργότερα. Γιατί θα μπορούσα να το είχα διακόψει εξ αρχής. Θα μπορούσα να πω στους γονείς μου, «πάμε άλλη μία μετακόμιση». Αλλά δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό αφήνει σημάδια. Λες ότι είναι άλλη μία μέρα, πέρασα.

Είχα τη φίλη μου, την Τζένη, ακόμα την έχω, που με βοήθησε πολύ τότε. Είναι αυτή η κολλητή που είστε παιδιά και κάπως μεγαλώνετε μαζί, αλλά χωρίζουν οι δρόμοι σας, κι όμως παραμένει η παιδική σου φίλη. Άμα την πάρω τηλέφωνο, θα τρέξει.

Οπότε, στα παιδιά που ίσως μας παρακολουθούν αυτή τη στιγμή και ίσως να βιώνουν την ίδια κατάσταση, τι θα τους έλεγες;

Σίγουρα η επικοινωνία θα βοηθήσει. Ωστόσο, πολλές φορές οι γονείς μπορεί να είναι λίγο dismissive. Το έχω ακούσει να συμβαίνει. Μπορεί άθελά τους να «μικρύνουν» το πρόβλημά σου και να σε κάνουν να πιστεύεις ότι «είναι οκ αυτό που συμβαίνει, δεν είναι σημαντικό». Και τελικά να το δεχτείς.

Δεν μπορώ να εξηγήσω αρκετά τι σημάδια αφήνει αυτό. Το πόσο δύσκολα διορθώνονται μετά. Όσο πιο γρήγορα διακόψεις αυτή τη σιωπή, με οποιονδήποτε τρόπο -είτε είναι φίλος, είτε καθηγητής, είτε οτιδήποτε- και καταφέρεις να το αντιμετωπίσεις, τόσο το καλύτερο για σένα. Το λέω τώρα και ακούγεται εύκολο, δεν είναι καθόλου.

Τελειώνεις, λοιπόν, το σχολείο. Πότε αποφασίζεις τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Δεν είχα αποφασίσει ακριβώς. Επειδή ήμουν σε μια οικογένεια που περάσαμε και εμείς την οικονομική κρίση, δεν μπορούσαν να με υποστηρίξουν κάτι ιδιωτικό. Στις Πανελλήνιες είχα πάει… να μην το συζητήσουμε. Έδωσα για να δώσω.

Οπότε, οι γονείς μου δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν κάτι ιδιωτικό, όπως μια δραματική σχολή. Έτσι, πήγα σε ένα ΙΕΚ και σπούδασα επιμελητής πτήσεων. Ήμουν καλός φοιτητής. Δεν ασχολήθηκα ποτέ, όμως με αυτό -ούτε καν πρακτική έκανα όταν τελείωσα τις σπουδές.

Και μετά πήγες στην Αγγλία;

Ναι. Είχα τη φίλη μου τη Μαρία εκεί. Πήγα για να βγάλω τα χαρτιά, γιατί είχα ακούσει ότι θα γινόταν το Brexit. Ήταν βασικά δύο-τρία χρόνια πριν γίνει, αλλά ακουγόταν. Και μου έλεγε «άμα θέλεις να έρθεις μόνιμα, έλα τώρα».

Και πήγα, έβγαλα τα χαρτιά μου, δούλεψα. Έψαχνα και εκεί πέρα δραματικές σχολές και λοιπά, αλλά με τίποτα δεν γινόταν, ήταν πανάκριβες.

Εκεί τι έκανες;

Δούλευα κυρίως. Μου άρεσε πολύ όμως να είμαι εκεί. Μου άρεσε να κάθομαι στο σπίτι. Μου άρεσε η βροχή. Μου άρεσε να βλέπω ταινίες.

Πώς ξεκίνησε το TikTok -όπου τώρα μετράς πάνω από 1.3 εκατομμύρια followers;

Πριν γίνει TikTok και έρθει στα ντουζένια του με το Covid και όλα αυτά, λεγόταν Musical.ly. Έκανα κάτι σαχλά βίντεο και τέτοια, και μετά έγινε το update και ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Μπήκα, έβλεπα βιντεάκια, τι ήταν trend, και δοκίμαζα κι εγώ με το κινητό μου, χωρίς να ξέρω πού μου πάνε τα τέσσερα.

Και πάει ένα βίντεο καλά. Λέω, ώπα. Πάει και ένα δεύτερο βίντεο καλά. Λέω, ωραία. Και έτσι ξεκίνησα. Πήγαινα όπως με πήγαινε.

Και πώς έγινε το μπαμ;

Ασχολούμουν πάρα πολύ. Ήμουν όλη την ώρα μπροστά από ένα κινητό και έκανα πολύ καιρό να ξεφύγω από αυτή τη φάση. Μπορεί να καθόμασταν, ας πούμε, μαζί για καφέ και να είμαι όλη την ώρα στο κινητό μου. Και μετά από κάποιο καιρό κατάλαβα ότι ήταν ένας εθισμός. Και όταν είπα «φτάνει» και το απομάκρυνα, πήγα στο άλλο άκρο, δυστυχώς. Και τώρα προσπαθώ να βρεθώ κάπου στη μέση, γιατί χρήσιμα είναι όλα.

Πότε κατάλαβες ότι το TikTok δεν είναι απλά ένα χόμπι και ότι θα μπορούσε να σου ανοίξει και μία πόρτα επαγγελματικά και οικονομικά;

Δεν το κατάλαβα μέχρι που έγινε. Εγώ το έκανα σαν χόμπι, το έκανα με πάρα πολύ μεράκι και όρεξη. Και σιγά-σιγά αυτό εξελισσόταν, μέχρι που μου ήρθε η πρώτη πρόταση, μετά η δεύτερη, και λέω «ok, πάμε λίγο πιο σοβαρά». Και όσο σοβάρευε, απομακρυνόμουν από αυτό.

Γιατί, όμως, απομακρύνθηκες; Σε κούρασε;

Γιατί προέβαλλα μία περσόνα η οποία ήταν ok για λίγο καιρό. Μετά, όταν κατάλαβα ότι αυτό επηρεάζει και τον πραγματικό Ραφαήλ στον έξω κόσμο και το πώς τον βλέπει ο κόσμος, κάπου φρίκαρα. Γιατί λέω «ok, μάλλον αυτοί δεν ξέρουν ότι εγώ το κάνω για πλάκα και το κάνω γιατί αυτό περνάει στον κόσμο». Οπότε, λέω «ώπα, τι κάνω τώρα;». Γιατί εγώ το έπαιζα γκόμενος. Αυτό έκανα στο TikTok. Και σε κάποια φάση έβγαινα έξω και μου έλεγαν «είσαι τελείως διαφορετικός». Και αυτό κάπως με σόκαρε αρκετά, να σου πω την αλήθεια.

Οπότε, η διαφορά ήταν ότι στο TikTok φαινόσουν λίγο πιο ωραιοπαθής, ας πούμε, από την πραγματικότητα;

Όχι λίγο. Χιλιόμετρα. Είμαι μόνο εγώ και κανένας άλλος. Το οποίο δεν υπήρξε ποτέ στη ζωή μου στην πραγματικότητα.

Τώρα έχει αλλάξει το content σου στο TikTok;

Ναι. Απομακρύνθηκα πάρα πολύ όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι πραγματικά με την υποκριτική και αποφάσισα ότι αυτό θέλω να είναι το επάγγελμά μου. Απομακρύνθηκα αρκετά, γιατί έλεγαν «ο TikToker» και τέτοια. Και κοιτώντας πίσω τώρα, ίσως και σωστά. Γιατί μπήκα σε έναν χώρο στον οποίο οι άνθρωποι δεινοπαθούν για να τους έρθει η ευκαιρία που δόθηκε σε μένα σχετικά απλά. Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι εγώ δεν δούλεψα. Απλώς, αυτοί οι άνθρωποι δεν γνώριζαν αν εγώ θα δουλέψω ή αν το κάνω γιατί είναι κάτι ακόμα για να γίνω γνωστός. Δεν ήξεραν ότι εγώ το έκανα με πάρα πολλή αγάπη και ακόμα εξακολουθώ να το κάνω. Οπότε, απομακρύνθηκα για να εστιάσω στην υποκριτική.

Οπότε, θεωρείς ότι ο χαρακτηρισμός «TikToker» σε εμπόδιζε να κλείσεις κι άλλες δουλειές; Αν είχες ξεκινήσει με μια υποκριτική σχολή θα είχες μπει πιο νωρίς στο χώρο;

Σίγουρα θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Μπορεί όμως να μην είχα κάνει άλλα πράγματα. Μπορεί να μην είχα κάνει την πρώτη μου σειρά. Μπορεί ακόμα να ψαχνόμουν ή να ασχολούμουν πολύ περισσότερο με το θέατρο. Πολλά μπορεί.

Ωστόσο δεν το μετανιώνεις.

Πέρασα περίοδο που άκουγα τη λέξη «TikToker» και πάθαινα trigger, τσαντιζόμουν και τα έβαζα με τον εαυτό μου. Πήγαινα σε σειρές και δουλειές και αισθανόμουν «υπό» από τους άλλους. Προσπαθούσα να δικαιολογηθώ στους άλλους χωρίς κανένα λόγο.

Και αυτό επηρέαζε και τη δουλειά. Μέχρι που είπα ότι φτάνει. Εγώ αυτός είμαι, θα κάνω αυτά που χρειάζεται να κάνω, στον δικό μου χρόνο και σε όποιον αρέσει. Και αυτό φάνηκε και στη δουλειά μου μετά. Δεν λέω ότι έχω φτάσει ακόμα στο επίπεδο που θέλω, αλλά υπάρχει η εξέλιξη. Και την καταλαβαίνω εγώ στον εαυτό μου.

Να μιλήσουμε και για το πώς μπήκες στην υποκριτική; Ξέρουμε ότι σε ανακάλυψε ο Ανδρέας Γεωργίου.

Ναι. Με τον Ανδρέα Γεωργίου ακολουθούσαμε ο ένας τον άλλον στα social media, χωρίς να έχουμε, όμως, επαφή. Κάποια στιγμή μου έστειλε μήνυμα και μου είπε ότι κάνει οντισιόν, αλλά τον ενημέρωσα ότι ήμουν στρατό και δεν θα μπορούσα να πάω. Ωστόσο, αργότερα προέκυψε ο ρόλος του Λεωνίδα, που είναι και ο πρώτος μου ρόλος ever, και μου ξαναζήτησε να κάνουμε ακρόαση.

Κάναμε την ακρόαση, έκλεισα τη δουλειά και έφυγα στην Κύπρο. Τώρα που το σκέφτομαι ήταν hardcor-ίλα αυτό που έκανα… Για πρώτη μου δουλειά, να φύγω στην Κύπρο, για κάτι που δεν γνώριζα καθόλου, σε μία δουλειά όπου έπαιζαν εξαιρετικοί ηθοποιοί...

Είχες ανασφάλεια; Το φοβήθηκες;

Μετά φοβήθηκα πολύ περισσότερο. Στην αρχή, τον πρώτο καιρό, είχα φοβερή άγνοια. Και μετά, όταν κατάλαβα πώς δουλεύει όλο αυτό και πόσο μεγάλο κενό έχω να καλύψω μπροστά μου, τρομοκρατήθηκα. Αλλά βήμα-βήμα και χάρη στους ανθρώπους που έχω γύρω μου, το καλύπτω.

Τώρα είσαι και σε σχολή υποκριτικής. Αυτό το έκανες επειδή το ήθελες ή για να είσαι και ηθοποιός «με τη βούλα»;

Δεν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά. Δεν ξέρω αν το έκανα για να έχω τη «βούλα», που λες, ή αν το έκανα επειδή το ήθελα. Σίγουρα, περνάω τέλεια στη δραματική, αλλά είναι και φοβερά εξαντλητικό. Το σίγουρο είναι ότι μαθαίνω πάρα πολλά πράγματα. Οπότε, όποιος και να είναι ο λόγος, με οδήγησε σωστά πιστεύω.

Και παράλληλα σπουδάζεις και ψυχολογία. Αυτό πώς προέκυψε;

Καλώς ή κακώς στην τηλεόραση δεν έχεις πάντα δουλειά. Πέρασα μία φάση που ζορίστηκα πολύ. Γιατί στην τηλεόραση είτε θα πηγαίνεις πολύ καλά -οικονομικά, ψυχολογικά, οτιδήποτε- είτε υπάρχουν και φάσεις που κάνεις μία κοιλιά. Και έπρεπε να βρω μία δουλειά για να τα φέρω εις πέρας. Και σκεφτόμουν ότι είχα κουραστεί με το να φτιάχνω καφέδες και να δουλεύω στην εστίαση. Με είχε εξαντλήσει πάρα πολύ.

Οπότε, έβαλα κάτω το τι θα ήθελα να κάνω πραγματικά, αν δεν είναι η υποκριτική, και κάτι το οποίο θα μπορούσα να συνδυάσω με την υποκριτική και λέω «ψυχολογία». Και αυτό με ενδιέφερε. Και κάπως έτσι μπήκα σε αυτό. Οπότε, μετά σκέφτομαι και ένα μεταπτυχιακό σε δραματοθεραπεία...

Ας πάμε και λίγο εκτός TikTok και εκτός σειράς. Ο έρωτας τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου; Τον βιώνεις ψύχραιμα;

Καθόλου. Δηλαδή, δεν είμαι της φάσης one night stand και τέτοια. Δεν μου λειτουργεί, γιατί ενθουσιάζομαι πάρα πολύ. Οπότε, με ενδιαφέρει να γνωρίσω τον άνθρωπο, να γνωρίσω τι αρέσει, τι δεν αρέσει. Οπότε, ερωτεύομαι φουλ εύκολα.

Οπότε δεν είσαι από αυτούς που λένε «θα περιμένω, δεν θα στείλω εγώ πρώτος»…

Σε παρακαλώ, όχι. Θα στείλω και πρώτος και θα ρίξω και τα μούτρα μου και θα τα ξαναρίξω άμα χρειαστεί.

Παράλληλα, ξέρω ότι έχεις και ζωάκια στο σπίτι. Έχεις τέσσερα, σωστά;

Ναι.

Τι έχεις;

Έχω δύο σκυλιά και δύο γάτες. Δύσκολα! Υπάρχουν φορές που είναι... πολύ. Αλλά το έκανα πολύ συνειδητά το να υιοθετήσω, δεν είναι εκτός των δυνατοτήτων μου. Αλλά κάποιες μέρες, ξέρεις, δεν είμαστε πάντα και εμείς σε φάση να δώσουμε τόση πολλή ενέργεια -βόλτα, φαγητό, όλα αυτά. Αλλά είμαι πολύ χαρούμενος για τα παιδάκια μου, μου δίνουν τόση αγάπη.

Έχεις να μας πεις καμιά ωραία ιστορία υιοθεσίας;

Το πρώτο μου γατάκι, ο Σκότι, κάπως «με υιοθέτησε». Είδα τη φωτογραφία του από ομάδες στο Facebook και έστειλα «έχει υιοθετηθεί;». Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Απλά ήθελα να μάθω, να το σκεφτώ, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ. Και μου λένε «έχουμε πάρα πολλούς ενδιαφερόμενους, θα το σκεφτούμε και θα σας απαντήσουμε». Και μετά από καμιά εβδομάδα μου στέλνουν και μου λένε «επιλέξαμε εσάς».

Και μετά πήρα και την Οφήλια. Μετά ήρθε και ένα σκυλί, γιατί πάντα ήθελα δικό μου σκυλί. Και λέω ας πάρω κι ένα σκυλί και αυτό στον δρόμο ήταν. Και κάπως έτσι κατέληξα με τέσσερα.

Σου αρέσει να φροντίζεις τον εαυτό σου;

Υπάρχουν περίοδοι που βγαίνω όπως να ’ναι και λέω «Χριστέ μου, πώς κυκλοφορείς έτσι;». Αλλά υπάρχουν και φάσεις που λέω «όχι, τώρα θα κάνεις το beauty routine σου, θα φορέσεις τα πιο ωραία σου ρούχα». Ανάλογα το πόσο κουρασμένος είμαι.

Οι αγαπημένοι σου άνθρωποι στον κόσμο ποιοι είναι;

Στρέφομαι σε πολύ λίγους, συγκεκριμένους ανθρώπους. Πιο δύσκολα θα πάω στην οικογένειά μου. Γιατί έχουν και αυτοί τα δικά τους, έχουμε περάσει πολλά σαν οικογένεια. Οπότε, δεν θέλω να τους επιβαρύνω και να πω ότι μου συμβαίνει αυτό και αυτό. Σίγουρα, όμως, θα τους πάρω ένα τηλέφωνο και θα τους πω ότι μου συμβαίνει κάτι. Στρέφομαι στη σχέση μου και στους φίλους μου πάρα πολύ.

Σε μια ανώτερη δύναμη πιστεύεις;

Θα σου πω, γιατί είναι πολύ tricky η ερώτηση. Σίγουρα έχω κάπου μία πίστη, την οποία δεν έχω καταλάβει κι εγώ ο ίδιος. Επειδή περάσαμε αρκετά οικογενειακά θέματα υγείας -και ο καρκίνος μάς χτυπάει συχνά την πόρτα- μου είχαν δώσει μία προσευχή και μου είπαν «κάνε αυτή και θα πάνε όλα καλά». Και από τότε με έχει βοηθήσει, στρέφομαι προς αυτή. Έχω μία πίστη, απλά δεν την έχω καταλάβει. Δεν έχω καταλάβει πού και υπό ποιους όρους. Κάπου πιστεύω.

Και τι είναι αυτό που σου δίνει χαρά μέσα στην ημέρα;

Τα ζωάκια μου, σίγουρα. Και ο πρωινός καφές. Πέφτω στο κρεβάτι το βράδυ για ύπνο και ανυπομονώ να ξυπνήσω το πρωί, άμα δεν έχω κάποια δουλειά και πρέπει να βιαστώ, να κάτσω να πιώ τον πρωινό μου καφέ.

Στην τηλεόραση τι βλέπεις;

Τώρα βλέπω το «The Pitt». Υπέροχη σειρά. Είδα τη «Μεγάλη Χίμαιρα». Μου άρεσε πάρα πολύ. Βλέπω και το «Τελευταίο Νησί». Μαζευόμαστε κάθε Κυριακή με τους κολλητούς και βλέπουμε τα επεισόδια την ώρα που παίζουν.

«Το τελευταίο νησί» προβάλλεται κάθε Κυριακή στις 22:00 στην ΕΡΤ.

H φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε στο Art Lounge του New Hotel