FACES

Ρένα Μόρφη: «Ήμουν πάντα το παιδί που δεν φοβάται να εκτεθεί»

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ⸻ 08 JUN 2026

Με ειλικρίνεια και αφοπλιστική διάθεση, η Ρένα Μόρφη μοιράστηκε σκέψεις και εμπειρίες που φωτίζουν τόσο την καλλιτεχνική όσο και την προσωπική της πλευρά.

Με αφορμή τα live της στο Gazarte Roof Stage, αλλά και την κυκλοφορία του νέου της ντουέτου «Στην Τσίτα» με τη Μαριτίνα, η Ρένα Μόρφη παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Bovary.gr και μίλησε για όλα. Η αγαπημένη τραγουδίστρια αναφέρθηκε στη μουσική της πορεία, στη συμμετοχή της στην κριτική επιτροπή του «Your Face Sounds Familiar», στα παιδικά της χρόνια στον Βόλο, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο βιώνει τη μητρότητα.

Παράλληλα, εξήγησε γιατί κρατά αποστάσεις από τα social media, μίλησε για τη σχέση της με την κόρη της, θυμήθηκε τα πρώτα της βήματα δίπλα στον Φοίβο Δεληβοριά και τους Ιμάμ Μπαϊλντί, ενώ δεν δίστασε να σχολιάσει με χιούμορ τα σχόλια που έχει δεχτεί κατά καιρούς για την εμφάνισή της.

Γεια σου Ρένα, είμαστε πολύ χαρούμενοι που είσαι σήμερα μαζί μας εδώ στο Bovary Faces. Και με μια πολύ ωραία αφορμή, γιατί πριν λίγες μέρες βγήκε το καινούριο σου ντουέτο με τη Μαριτίνα, το «Στην Τσίτα».

Γεια σου! Χαίρομαι και εγώ πάρα πολύ που βρίσκομαι εδώ. Είναι μία περίοδος που είναι έτσι πολύ έντονη, έχουμε κυκλοφορία καινούργιου τραγουδιού που είναι προπομπός ενός δίσκου για τη Μαριτίνα, θα πούμε γι' αυτό. Και έχουμε και live φυσικά! Χαίρομαι πάρα πολύ που μετά από πολύ καιρό κάνω δικό μου live στην Αθήνα, στο Gazarte Roof Stage, αλλά τρέχω, τρέχω πολύ. Κάνουμε πολλά πράγματα.

Τι να περιμένουν οι fans από τα live σου;

Κοίτα, οι fans, αν θες, ξέρουν τι να περιμένουν. Αυτό που είναι δύσκολο κάθε φορά είναι να εξηγήσουμε σε αυτούς που δεν έχουν έρθει σε live, τι είναι αυτό που συμβαίνει εκεί. Είναι μία συνάντηση ανθρώπων που θέλουν σίγουρα να εκτονωθούν, να περάσουν καλά, να περάσουν από διάφορα αισθήματα και σίγουρα να υπάρχει έτσι μία διάθεση παρεΐστικη. Τώρα, πολλές φορές, ξέρεις, με ρωτάνε τι μουσική είναι, τι θα ακούσουμε. Είναι πάλι δύσκολο να το περιγράψεις.

Φυσικά έχει μία βάση. Τώρα, θα έχουμε τη μεγάλη μπάντα, είναι οκτώ μουσικοί επί σκηνής. Το κάνουμε με πάρα πολλή όρεξη. Θα ακούσουμε φυσικά τα δικά μου τραγούδια από τους τρεις δίσκους, αλλά και άλλες διασκευές. Έχει όλο ένα Greek Latin στοιχείο, το λέω εγώ, αλλά αν δεν το δεις, δεν μπορείς να το καταλάβεις.

Γι' αυτό, υπάρχει και όλη αυτή η παρεξήγηση, αν θες, κάθε φορά. Για το «Α, η Ρένα δεν είναι αυτή, είναι μια άλλη». Όποιος με ξέρει, όμως, με ξέρει πραγματικά.

Τι εννοείς παρεξήγηση;

Ως προς την προσωπικότητα. Διότι, έχει τύχει να έχω καταπιαστεί με διάφορα πράγματα που έχουν άξονα τη μουσική. Σε διαφορετικό ύφος, σε διαφορετική διάθεση.

Ρένα Μόρφη/ Φωτογραφία: Παναγιώτης Μάλλιαρης

Αυτό δεν είναι κακό όμως.

Άμα πάρεις το κάθε project ξεχωριστά, δημιουργείς μια συγκεκριμένη εικόνα. Ωστόσο, όταν δεις συνολικά το έργο, μπορείς να καταλάβεις περισσότερο την καλλιτεχνική προσωπικότητα ενός ανθρώπου.

Και φέρνω σαν παράδειγμα το «Μουσικό Κουτί», όπου είχα τον ρόλο της οικοδέσποινας, που μπορεί να ήταν αντίθετο από αυτό που ίσως να είχαν συνηθίσει για μένα. Δεν σημαίνει, όμως, ότι το ένα αναιρεί το άλλο. Όλα συνυπάρχουν. Παρόλα αυτά, άμα έχεις ανοίξει μόνο τηλεόραση, έχεις μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα.

Και το «Your Face Sounds Familiar» είναι κάτι το οποίο ίσως να μη σου ταίριαζε για όσους δεν ήξεραν την ιδιοσυγκρασία σου;

Το ίδιο είναι. Όποιος με έχει δει live ξέρει και δεν εκπλήσσεται. Είναι μια ωραία έκπληξη να βρίσκομαι και πάλι στην τηλεόραση. Και πάλι, όμως, με άξονα τη μουσική. Γιατί, αυτό είναι που μου δίνει την ασφάλεια να μπορώ να έχω κάτι να συζητήσω.

Η εκπομπή έχει μια διάθεση πιο εξωστρεφή και γι' αυτό έχουμε γίνει και μια τόσο ωραία παρέα, που έχει αυτή την επιτυχία και τη χαιρόμαστε πάρα πολύ.

Μέχρι τώρα πώς σου φαίνεται η εμπειρία σαν κριτής του «Your Face Sounds Familiar»; Ήταν αυτό που φανταζόσουν;

Είναι καλύτερα από ό,τι φανταζόμουν. Φοβόμουν στην ιδέα να μπω σε λίγο πιο βαθιά νερά τηλεοπτικά, αλλά ευτυχώς όλη η ομάδα -από την παραγωγή και τους καλλιτέχνες που μας παρουσιάζουν κάθε εβδομάδα τη δουλειά τους έως την κριτική επιτροπή και τον παρουσιαστή- έχει δέσει άψογα.

Τελικά, συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάζεται να γίνεις εσύ κάτι. Απλά, μπορείς να δημιουργήσεις κάτι νέο. Και αυτό έχει κάνει αυτή η ομάδα. Διότι, εν τέλει, ξέρεις, η τηλεόραση είναι ένα κουτί. Ένα άδειο κουτί. Ό,τι του βάλεις μέσα... Θα παίξει.

Νομίζω ότι, είναι μια πρόοδος το γεγονός ότι μπορούμε να αφηνόμαστε και να είμαστε οι εαυτοί μας και να μην αισθανόμαστε ότι πρέπει να μπούμε σε ένα καλούπι που κάποιος έχει ορίσει ότι πουλάει.

Οπότε, εμείς, μέσω αυτής της παρέας και του αυθορμητισμού, μέσω των διαφορετικών προσωπικοτήτων που ο καθένας βάζει το δικό του στοιχείο, έχουμε δημιουργήσει μια οικογενειακή ψυχαγωγία, η οποία έχει κάνει τη διαφορά.

Εσύ το έβλεπες το show;

Ναι. Πάντα μου άρεσε. Αυτός είναι και ο λόγος που έκανα και το βήμα. Δεν είναι πραγματικά διαγωνιστικό, αλλά μια ομάδα καλλιτεχνών ο καθένας από τους οποίους παρουσιάζει μέσα σε τρία λεπτά ένα μουσικοθεατρικό πρόγραμμα, το οποίο χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά, πολύ θάρρος.

Έτσι, το μοναδικό πράγμα που σε κάνει στ’ αλήθεια κριτή, είναι ότι χρειάζεται να βάλουμε μια βαθμολογία. Οπότε, δεν είχε κάτι το οποίο εμένα θα με έκανε «αυθεντία» πραγματικά, ώστε να μπω εγώ σε ένα ρόλο που θα κρίνω το μέλλον κάποιου. Όχι ότι απαραίτητα αυτό είναι κακό. Απλά ήταν για μένα πιο ήπιο.

Επίσης, μιλάμε πάρα πολύ για μουσική και μοιραζόμαστε διάφορες πληροφορίες. Και αυτό εμένα προσωπικά μου θυμίζει «Μουσικό Κουτί». Eπειδή αυτό το show έχει -όπως είπα- υπέροχη ομάδα και την καλλιτεχνική επιμέλεια του Κωνσταντίνου Ρίγου, ακούμε πράγματα στην τηλεόραση που δεν ακούω συχνά. Δηλαδή, το ρεπερτόριο άμα το κοιτάξεις λίγο έχει πάρα πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις. Και εμένα αυτό το πράγμα με ξετρελαίνει.

Σαν κριτής, τι σε κάνει να ορίζεις αν μία μεταμόρφωση είναι πετυχημένη; Πέρα από το εμφανισιακό και το look.

Υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία τα συζητάμε εκείνη τη στιγμή και προκύπτουν. Επειδή μπορεί να είναι κάτι πολύ απαιτητικό -όπως για παράδειγμα να είσαι γυναίκα και να χρειαστεί να κάνεις έναν άντρα- κοιτάζω και άλλα πράγματα, όπως το συναίσθημα και την αύρα.

Από αυτές τις μεταμφιέσεις, τις μεταμορφώσεις που έχουμε δει μέχρι τώρα υπάρχει κάποια που να ξεχωρίζεις;

Δεν μπορώ να πω μόνο μια. Επειδή είναι και η πρώτη φορά που το κάνω αυτό, είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη, νομίζω φαίνεται! Σε κάθε επεισόδιο, λοιπόν, ξεχωρίζω και μια εμφάνιση, συνήθως είναι και αυτή που κερδίζει. Προς το παρόν, στις βαθμολογίες πέφτω πολύ κοντά.

Πάμε λίγο και στα παιδικά χρόνια στον Βόλο, όπου μεγάλωσες. Ποια ήταν τα πρώτα σου καλλιτεχνικά ερεθίσματα; Τι μουσική ακούγατε στο σπίτι;

Στο σπίτι ακούγαμε πάρα πολύ ραδιόφωνο. Και νομίζω ότι πάντα είχα μια τάση... να μην ακούω την pop της εποχής.

Τη mainstream.

Τη mainstream, μπράβο. Βέβαια, αργότερα τα mainstream τραγούδια μπορεί να τα εκτιμούσα διαφορετικά. Αλλά, θέλεις από εφηβική αντίδραση, δεν ξέρω, ό,τι ήταν mainstream -είτε ήταν προς το έντεχνο, προς το rock, προς το pop- δεν μου έκανε κλικ. Άκουγα ραδιόφωνο, άκουγα πάρα πολύ τη μουσική που άκουγε η αδερφή μου ως μικρότερη εγώ, οπότε ξεκίνησα με Terror X Crew, 12 χρονών (γέλια). Μετά ανακάλυψα πιο πολύ το έντεχνο και στο Λύκειο ξεκίνησα να ακούω πολύ Χατζιδάκι.

Πολύ αργότερα, στο Πανεπιστήμιο, ήρθα σε επαφή με το παλιό λαϊκό τραγούδι και συνδέθηκαν όλα κάπως. Νομίζω ότι, και το γεγονός ότι έχω σπουδάσει Ιστορία και Αρχαιολογία, κάτι σημαίνει.

Το πώς το ένα είδος γεννάει το άλλο, το πώς επηρεάζεται το ένα είδος από το άλλο. Οι αναφορές πάντα με ενθουσίαζαν. Οπότε, είναι κάτι πάντα που μου κινούσε το ενδιαφέρον. Και αυτό που κάνω μέχρι και σήμερα ενστικτωδώς είναι ότι, υπάρχουν πολύ μεγάλες περίοδοι που εμβαθύνω ασυναίσθητα σε ένα είδος. Τώρα ακούω πάρα πολύ ξένη μουσική.

Σαν παιδί πώς ήσουν;

Ήμουν κοινωνική. Ήμουν ίσως λίγο παραπάνω ευθύς. Δεν το λέω για καλό, πίστεψέ με. Όχι ότι το ελάττωμά μου είναι η ευθύτητα και η ειλικρίνεια.

Και η τελειομανία!

Ναι! (γέλια) Αντίθετα από όλα αυτά. Αλλά ίσως καμιά φορά ήμουν λίγο πιο συγκρουσιακή. Μου άρεσε, όμως, πάρα πολύ η έκθεση από πολύ μικρή. Δηλαδή, ήμουν εγώ αυτή που στο οικογενειακό τραπέζι θα τους διασκέδαζα και δεν θα ντρεπόμουν. Και βλέπω τώρα στη μικρή μου ότι δεν είναι δεδομένο αυτό, πρέπει να έχεις το «μικρόβιο». Ήμουν πάντα το παιδί που δεν φοβάται να εκτεθεί.

Σε βοήθησε αυτό στη μετέπειτα κοινωνική σου ζωή;

Έχω πολύ συγκεκριμένους φίλους ζωής. Ωστόσο, αισθάνομαι ότι δεν είμαι ανοιχτά κοινωνική -με την έννοια να μπορώ να διαχειριστώ πάρα πολλούς ανθρώπους. Έχω πολύ αγαπημένους φίλους -καμιά δεκαριά- που μαζί τους μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Για μένα είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Δεν είμαι καλή στα small talks σε μια κοινωνική εκδήλωση. Όχι ότι δεν το εκτιμώ, αλλά δεν είμαι και ο πρώτος άνθρωπος στα κοινωνικά events. Όμως, δεν το κάνω επίτηδες.

Η ζωή για ένα παιδί στον Βόλο πώς είναι;

Πάρα πολύ ωραία είναι η ζωή στον Βόλο. Έχει πάρα πολλή εξοχή, πάρα πολλές επιλογές, πάρα πολύ παιχνίδι. Και αισθάνομαι πολύ τυχερή που είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω σε μια τόσο όμορφη πόλη. Από μικρή ήξερα ότι θα φύγω. Γιατί τα παιδάκια απλά ονειρεύονται κάτι μεγαλύτερο. Ήμουν πολύ συγκεντρωμένη και οργανωμένη στο ότι ζω την παιδική μου ηλικία όσο πιο παιδικά μπορώ. Είχα τη συνείδηση νομίζω από μικρή ότι θέλω να είμαι παιδί. Και ότι μετά θα φύγω.

Σε πίεζε η μικρή πόλη;

Όχι. Είναι μία πόλη που έχει τόση ομορφιά. Έχει πραγματικά έναν τρόπο ζωής πολύ ιδιαίτερο, που νομίζω ότι δεν πιέστηκα. Δηλαδή, σκέψου ότι δεν χρειάστηκε κανένα καλοκαίρι από αυτά που ήμουν εκεί, να φύγω πιο μακριά από το Πήλιο. Είναι ένας τόπος -και όλη η Θεσσαλία για μένα- που έχει να σου δώσει πάρα πολλά πράγματα.

Με το σχολείο, τι σχέση είχες;

Δεν διάβαζα καθόλου, τα κατάφερα όμως. Κάθισα και διάβασα όταν χρειάστηκε. Και νομίζω ότι βοήθησε ότι είχα ξεκούραστο μυαλό (γέλια). Δεν το είχα κουράσει τα υπόλοιπα χρόνια. Στη Δευτέρα Λυκείου τα πήγα χάλια, δηλαδή με το ζόρι πέρασα και στη Τρίτη Λυκείου πέρασα Ιστορικό Αρχαιολογικό στην Αθήνα.

Σίγουρα για μένα ήταν και πολύ μεγάλο κίνητρο το γεγονός ότι ήθελα να έρθω στην Αθήνα, για να ασχοληθώ με το τραγούδι. Αλλά στις Πανελλήνιες ανακάλυψα ότι με ιντριγκάρει πάρα πάρα πολύ η Ιστορία. Ότι είναι ένα επιμορφωτικό μέσο που πραγματικά μπορεί να σου διαμορφώσει την ιδιοσυγκρασία και τον τρόπο σκέψης σου.

Μπορεί να φαίνεται ότι η Ιστορία είναι κάτι περασμένο, παλιό, αλλά είναι το πιο ζωντανό και το πιο χρήσιμο. Ακόμα και τώρα ό,τι βιβλίο διαβάζω είναι ιστορικό.

Στην εφηβεία ήσουν αντιδραστική ή cool;

Δεν θυμάμαι, έχω κενό! Η λέξη εφηβεία μου θυμίζει μόνο το τι με περιμένει εμένα ως μητέρα.

Σε αγχώνει αυτό;

Με αγχώνει πάρα πολύ, διότι αντιλαμβάνομαι ότι είναι μία περίοδος που είναι δύσκολη. Γίνονται πράγματα τα οποία ούτε το ίδιο το παιδάκι μπορεί να ορίσει. Διότι συμβαίνουν μέσα του διάφορα ορμονικά. Και για μένα αυτό μπορεί να γίνει, και δυστυχώς το είδαμε πρόσφατα, πολύ επικίνδυνο.

Οπότε περνάς Πανελλήνιες, έρχεσαι εδώ στην Αθήνα. Πώς είναι το πρώτο έτος στο Πανεπιστήμιο; Νιώθεις αυτήν την ελευθερία;

Ναι, στο πρώτο έτος «καταχράστηκα» αυτήν την ελευθερία γιατί δεν πήγαινα στο Πανεπιστήμιο. Ήταν η πρώτη χρονιά, ξέρεις, που λες δεν θα ξαναξυπνήσω ποτέ πρωί. Βέβαια, όταν τελειώνεις τις σπουδές πιάνεις μια δουλειά και ξυπνάς μέχρι το τέλος της ζωής σου χαράματα. Και κολλάς και στην κίνηση!

Έβλεπα τέσσερις-πέντε ταινίες την ημέρα. Δεν πήγαινα στα μαθήματα γιατί μου φαίνονταν φοβερό το γεγονός ότι δεν είναι υποχρεωτικό. Δεν ξέρω καν αν πρέπει να τα λέω όλα αυτά τα πράγματα γιατί μας βλέπουν και μικρά παιδιά (γέλια).

Αλλά μετά, με το κίνητρο του Erasmus, που ήθελα να πάω στην Ισλανδία πάρα πολύ, κάθισα και ασχολήθηκα περισσότερο και, όταν μπήκα μέσα σε αυτόν τον κόσμο του Πανεπιστημίου, με παρέσυρε.

Και, να σου πω την αλήθεια, ο λόγος που πήρα το πτυχίο, ήταν το γεγονός ότι ξεκίνησα να τραγουδάω επαγγελματικά. Οπότε εκεί είπα... Κάτσε, έχουμε μια ανειλημμένη υποχρέωση. Δεν ξέρω γιατί μου λειτούργησε έτσι. Δεν είμαι τόσο καλό παιδάκι κανονικά. Θέλω να πω ότι, θα μπορούσα να τα έχω ανακατεμένα. Αλλά, έπαιξε μεγάλο ρόλο ότι ήθελα να πετύχω το πρωταρχικό μου όνειρο.

Και η πρώτη σου επαφή με την μουσική σε επαγγελματικό επίπεδο, ποια ήταν;

Ξεκίνησα στο πλευρό του Φίβου Δεληβοριά, όπου κάναμε μια περιοδεία μαζί και μια παράσταση και λίγους μήνες μετά συνεργάστηκα με τους Ιμάμ Μπαϊλντί. Κατευθείαν βγήκα στα βαθιά.

Χωρίς οντισιόν νομίζω, σωστά;

Οι οντισιόν μάλλον γίνονται πλέον με έναν άλλο τρόπο, μέσω του scouting ας πούμε.

Από την πρώτη σου συνάντηση με τον Φοίβο Δεληβοριά, τι θυμάσαι; Τι εικόνα σου είχε δώσει;

Την ίδια εικόνα που έχω και τώρα, σχεδόν 25 χρόνια μετά. Είναι ένας πάρα πολύ φωτεινός άνθρωπος που συνέχεια εξελίσσεται, μεγαλώνει πάρα πολύ το πνεύμα του και έχει πάρα πολλά να δώσει και τον βλέπω πάντα με απόλυτη αγάπη ως μέντορα της ζωής μου -όχι μόνο της μουσικής. Τον αγαπώ πάρα πολύ.

Μάλιστα, στην πρώτη σου οντισιόν σού είχε πει ότι δεν είσαι έτοιμη.

Έχει πάντα αιχμηρή άποψη που δεν θα την προβλέψω -για πάρα πολλά θέματα, από κάτι κοινωνικό που μπορεί να συζητάμε μέχρι οτιδήποτε άλλο. Πάντα, εκτιμώ το ότι έχει μια πρόθεση, να σε πάει και σένα λίγο παραπέρα, σε όλα. Κάθε φορά που έχουμε συνεργαστεί και μουσικά -έχει γράψει και στους τρεις δίσκους μου και στο τελευταίο, «Το δωμάτιό μου», που έχει βγει πριν από ένα χρόνο-, και κάθε φορά υπάρχει μία ζύμωση που είναι πολύ ιδιαίτερη.

Σε πείσμωσε εκείνη η «απόρριψη» του Φοίβου Δεληβοριά, ώστε να πας κι εσύ παρακάτω;

Καλά, απογοητεύτηκα. Απογοητεύομαι πάρα πολύ εύκολα. Αλλά νομίζω ότι μέσα από την καθημερινότητα και την τριβή με τη μουσική, με τα πράγματα, ιδίως όταν είσαι και τόσο μικρός, κάπως περνάει πολύ γρήγορα αυτή η απογοήτευση. Δηλαδή, δεν υπήρξε κάποιο τραύμα, απεναντίας κίνητρο.

Το 2010 μπαίνουν και οι Ιμάμ Μπαϊλντί στη ζωή σου. Τεράστιο κεφάλαιο και δικό σου και της ελληνικής μουσικής γενικότερα. Τι θυμάσαι πιο νοσταλγικά από εκείνη την περίοδο;

Από τους Ιμάμ Μπαϊλντί, αν έχεις να θυμάσαι κάτι, είναι όλη αυτή η τρέλα με τα ταξίδια και τις περιοδείες. Το πόσο έντονο ήταν, το πόσο δύσκολο έχει υπάρξει. Δηλαδή, οι περιοδείες που κάναμε στην Ευρώπη ήταν πολύ απαιτητικές, με την έννοια της εξάντλησης, των αποστάσεων. Πολύ διαφορετικά μέρη, πολύ διαφορετικοί άνθρωποι συνέχεια, γιατί συνήθως δεν παίζαμε σε ελληνισμό. Οπότε, για την ομάδα των Ιμάμ Μπαϊλντί υπάρχει ένα ισχυρό δέσιμο, γιατί αυτό το πρότζεκτ μας έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και έχει ανοίξει τα μυαλά μας με έναν δικό μας, συγκεκριμένο τρόπο. Και αυτό έγινε με πολλή αγάπη, με την ελληνική μουσική. Τραγουδούσαμε ελληνικά, χορός, ξεγνοιασιά, νιάτα. Πολύ ωραία...

Έχεις πει και για τα ελληνικά τραγούδια ότι τρώγατε και hate αρκετό, επειδή ακουμπούσατε τραγούδια εμβληματικά.

Τότε, παλιά. Εγώ δεν το πρόλαβα αυτό, να σου πω την αλήθεια. Οι Ιμάμ Μπαϊλντ ξεκίνησαν το 2007, εγώ μπήκα το 2010. Όλο το «κράξιμο» το είχαν φάει αυτά τα τρία χρόνια. Μετά λύθηκε αυτό το πράγμα και τώρα βέβαια δεν είναι καν θέμα.

Ναι, αυτό θα σου έλεγα. Τώρα έχει αλλάξει αυτό.

Όλα κάνουν κύκλους και οτιδήποτε σε τρομάζει, οτιδήποτε τώρα φαίνεται ότι δεν το χωράει ο νους σου, περίμενε λίγο, διότι σε δέκα χρόνια μπορεί να είναι το απόλυτο trend. Είναι πολύ σημαντικό, καλλιτεχνικά ή και όχι, να ακολουθείς το ένστικτό σου, να μη φοβάσαι. Και με τη «Σούλη Ανατολή», που ήταν ο πρώτος μου δίσκος, αλλά και με τα live που κάναμε τότε, επιχειρήσαμε να παρουσιάσουμε ένα είδος Greek Latin. Με τη Farfisa και τον ήχο της δημιουργήσαμε κάτι που πατούσε αισθητικά στα '70s, αλλά ταυτόχρονα είχε έντονους latin ρυθμούς. Ήταν ένα άκουσμα αρκετά διαφορετικό και ξένο για τα δεδομένα της εποχής, ειδικά το 2016, όταν το παρουσιάσαμε για πρώτη φορά.

Τώρα, βλέπεις ότι η Latin μουσική κυριαρχεί σε όλο τον πλανήτη, ότι η Farfisa και αυτός ο ήχος είναι κάτι που αρέσει πάρα πολύ στους νέους. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις ότι, πράγματα που τολμάς, πράγματα που αγαπάς και τα κάνεις με την ψυχή σου, δεν χρειάζεται καν να είναι στην ώρα τους. Όταν έρχεται η στιγμή τους, υπάρχει μία εσωτερική -ας πούμε- δικαίωση κι αγαλλίαση. Χωρίς να σημαίνει ότι είσαι ο πρωτοπόρος ή ότι δεν υπήρχε, ότι το εφευρίσκεις εσύ ή οτιδήποτε.

Πρέπει να πιστεύεις στον εαυτό σου, χωρίς να σε πιάνει η μανία να βρεις ντε και καλά το ιδιαίτερο πράγμα που θα σε ξεχωρίσει. Όταν βρεις το κέντρο σου, έρχονται τα πράγματα μόνα τους.

Φέτος κλείνει δέκα χρόνια η Σούλη Ανατολή.

Θέλω να σου πω ότι, ήρθε μια κοπέλα γλυκύτατη, υπέροχη, και μου είπε «έχω μεγαλώσει με τα τραγούδια σας». Αλλά ήταν πλέον ενήλικη! Μου κόστισε αυτό, αλλά χάρηκα κιόλας! Λέω, ωραία, έχω μεγαλώσει. (γέλια)

Όταν έκανες το βήμα και αποφάσισες να δοκιμάσεις και τη σόλο καριέρα, φοβήθηκες καθόλου;

Ήρθε μετά από πάρα πολύ καιρό που ήμουν ήδη ενεργή επαγγελματικά. Είχαμε ήδη κάνει ένα σωρό πράγματα με τους Ιμάμ Μπαϊλντί, οπότε ήταν φυσικό. Αφήνω όλα τα πράγματα -μάλλον από φοβία ή από ανοργανωσιά, δεν ξέρω- να έρθουν φυσικά. Είτε είναι ένα καινούριο επαγγελματικό βήμα είτε είναι ένας καινούριος ήχος, θέλω να είμαι πάρα πολύ σίγουρη για το τι έχω να πω, αλλιώς δεν μπορώ να το υποστηρίξω. Οπότε, όταν ήρθε το βήμα για το πρώτο προσωπικό άλμπουμ, ήρθε φυσικά. Και πάλι, όμως, ήταν η ίδια ομάδα -δηλαδή την παραγωγή σε όλους τους δίσκους τις κάνει ο Ορέστης Φαληρέας, που είναι ο ιδρυτής των Ιμάμ Μπαϊλντή, ενώ πολλοί μουσικοί από το συγκρότημα συμμετείχαν στη δημιουργία του δίσκου.

Φυσικά, ξέρουμε ότι η Σούλη Ενατολή είναι η γιαγιά σου, η Κερασία, που ήταν τραγουδίστρια στα ‘50s. Ωστόσο, αυτό το έμαθες αργά.

Ναι, μόλις ξεκίνησα να τραγουδάω μου είπαν ότι η γιαγιά μου τραγουδούσε επαγγελματικά.

Πώς και έτσι;

Πες μου εσύ! Η γιαγιά ήταν καλλιτεχνική φύση πολύ έντονη, ζωγράφιζε υπέροχα. Ήταν και πανέμορφη. Αλλά δεν ήξερα ότι έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Με έπαιρνε μαζί της στις χορωδίες, ασχολιόταν πάρα πολύ με τη μουσική. Και κάποια στιγμή μου είπαν ότι τραγουδούσε επαγγελματικά, αλλά για σύντομο χρονικό διάστημα. Ίσως επειδή τότε είχαν πολύ διαφορετική άποψη για το τι σημαίνει να είσαι τραγουδίστρια.

Την είχες ακούσει ποτέ να τραγουδάει;

Ναι, συνέχεια. Και μαζί τραγουδούσαμε, ήταν υπέροχη.

Καλλιτεχνικά σε επηρέασε;

Καλλιτεχνικά με επηρέασε πολύ ως προς τη χάρη της -και γενικά στη ζωή μου. Ήταν πάρα πολύ ευγενής άνθρωπος. Είχε τρόπους. Ξέρεις, παρότι δεν είχε τελειώσει το σχολείο, ήξερε πάρα πολύ καλά πώς να φερθεί -ήταν κάτι έμφυτο και αξιοθαύμαστο. Και πολλές φορές μου έρχεται η εικόνα της στο μυαλό. Πάντα ευγενέστατη και πολύ αξιοπρεπής και αριστοκρατική.

Με τα social media τι σχέση έχεις;

Εγώ με τα social media έχω μία σχέση... Μυστήρια. Βασανίζομαι πάρα πολύ. Βασανίζομαι στη δημιουργία περιεχομένου. Δεν είναι κάτι το οποίο θα μου φτιάξει τη μέρα.

Το κάνεις λίγο αναγκαστικά για να έχεις επαφή και με αυτούς που σε ακολουθούν;

Ξέρεις τι; Δεν μου αρέσει όταν μπαίνουμε σε μία διαδικασία ότι υποχρεούμαστε να κάνουμε συγκεκριμένα posts τη μέρα... Ή όταν γίνεται αυτό το πράγμα πολύ συστηματικό... Γιατί ο τρόπος ζωής μου δεν μου το επιτρέπει.

Είναι μία εικόνα και ένα πρότυπο που από επιλογή δεν θέλω να περάσω στο παιδί μου. Και είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις άμα το πάρεις σοβαρά. Όλα στο κινητό γίνονται. Οπότε, παίρνω την απόφαση να μείνω λίγο πίσω σε αυτό. Όχι γιατί θα κάνει κακό στο παιδί ντε και καλά, αλλά εγώ δεν ξέρω τι αποτέλεσμα θα έχει.

Είναι πολύ ωραίο να έρχεσαι σε επαφή με το κοινό σου. Απ' την άλλη, όλα χρειάζονται μέτρο, γιατί ακόμη ζούμε σε ένα φυσικό περιβάλλον που πιανόμαστε, μυρίζουμε, βλέπουμε, αισθανόμαστε. Και είναι ωραίο να μην το χάσουμε αυτό.

Πάμε και λίγο εκτός σκηνής και εκτός τηλεόρασης. Η Ρένα Μόφη σαν μαμά πώς είναι;

Άσχετη τελείως. Δεν ξέρω τι κάνω καθόλου. Κάνω ό,τι μου κατέβει. Δεν ξέρω, δεν μπορείς να κρίνεις τον εαυτό σου. Αυτό που λέω καμιά φορά είναι ότι το μόνο που έχω αποφασίσει είναι να είμαι όσο πιο πολύ παρούσα μπορώ. Επίσης, έχουμε καταφέρει με τον Ορέστη να είμαστε ισότιμα παρόντες και ελπίζω αυτό το πράγμα να έχει κάποιο καλό αποτέλεσμα στο ψυχισμό του παιδιού. Έτσι και αλλιώς, ό,τι και να κάνουμε, είναι φυσικό, λογικό και θεμιτό να κατηγορήσει εμάς για ό,τι θα της συμβαίνει αργότερα. Οπότε δεν ξέρω, κάπως την καταστρέφω αλλά δεν ξέρω πώς. Θα μου πει μετά. (γέλια).

Ξέρεις, αισθάνομαι ότι οι περισσότεροι millennials κάναμε παιδιά μετά τα 30. Και όταν αρχίζει και περνάει ο χρόνος, όταν είσαι λίγο μεγαλύτερος, δεν είσαι στη δεκαετία 20-30, αξιολογείς το χρόνο λίγο διαφορετικά όσο μεγαλώνεις.

Βλέπω πάρα πολλούς γονείς της ηλικίας μου να ρουφάνε κάθε λεπτό με τα παιδιά τους, να τα βλέπουν να μεγαλώνουν, να είναι εκεί όσο περισσότερο μπορούν. Και αυτό θα δούμε τι αποτέλεσμα έχει. Αισθάνομαι ότι θα βγουν δυνατά παιδιά.

Μακάρι να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε αυτήν την περίοδο στα λίγο μεγαλύτερα παιδιά, της βίας μεταξύ τους. Κάτι πήγε λάθος εκεί, για να δούμε μήπως και το διορθώσουμε. Αλλά όλο αυτό το βλέπεις στη δεκαετία πάνω.

Είναι καλλιτεχνική φύση η μικρή;

Ναι, είναι πολύ. Ζωγραφίζει υπέροχα. Ξέρει πάρα πολλούς στίχους. Ακούει πάρα πολύ ιδιαίτερη μουσική και όχι παιδικά τραγούδια.

Τι ακούει;

Θα ακούσει τώρα από Bad Bunny μέχρι ACDC, Guns N' Roses. Ακούει ό,τι να' ναι. Τώρα είναι πέντε χρονών! Της αρέσει πολύ να είναι δυνατή η μουσική και νομίζω ότι γι' αυτό οφείλεται το «Μουσικό Κουτί» που καθόμουν μπροστά στα ντραμς όταν ήμουν έγκυος και το παιδί έχει μάθει στις δονήσεις. Αφού κοιμάται με δυνατή μουσική! Και ήδη βλέπω ότι είναι πολύ εξελιγμένο το αυτί της και στα όργανα, τα αναγνωρίζει. Ασχολείται πολύ με τη μουσική και της αρέσουν. Δεν ξέρω αν θα έχει εξέλιξη αυτό, αλλά δεν με ενδιαφέρει αν θα έχει.

Να περάσουμε και λίγο στον γάμο σου στην Αβάνα; Γιατί έγινε εκεί;

Γιατί έχουμε ένα μέλος στην μπάντα μου Κουβανό και γενικά με τον άντρα μου έχουμε και μία αγάπη προς τη Latin κουλτούρα. Οπότε, θέλαμε να είναι μια εμπειρία που θα τη θυμόμαστε. Ένα ταξίδι. Και κάπως το ένα έφερε το άλλο. Είχαμε και τους φίλους μας εκεί, ήταν μια εμπειρία ιδιαίτερη για όλους. Πάλι έτσι ψάχνω να κάνω τη διαφορά!

Θέλω να πούμε για ένα TikTok βίντεο που ανέβασες πριν λίγο καιρό και ρωτούσες στους followers πόσα botox έχεις κάνει. Ποιος ήταν ο λόγος;

Πήρα πολλά σχόλια με την εμφάνισή μου στο «Your Face Sounds Familiar», τα οποία ήταν αντιφατικά. Η μια πλευρά έλεγε «πω-πω τι έχει κάνει αυτή, αγνώριστη έγινε». Η άλλη έλεγε «πόσο υπερβολική είναι στις εκφράσεις της». Εκεί κατάλαβα, πρώτον, ότι ο κόσμος έχει ξεσυνηθίσει στα φυσικά πρόσωπα. Απ' την άλλη, αμέσως να κρίνουν αν έχω κάνει κάτι.

Οπότε αυτό κάπως, δεν μπορώ να πω ότι με πείραξε, αλλά με προκάλεσε και προς τις δύο κατευθύνσεις. Δεν κατάλαβα, τι πρόβλημα υπάρχει άμα έχω κάνει και τι πρόβλημα υπάρχει άμα δεν έχω κάνει; Δηλαδή, δεν μπορώ να γελάσω όπως θέλω; Δεν μπορώ να εκφραστώ όπως θέλω; Πρέπει να είμαι κάπως; Κι άμα είμαι κάπως τι σε πειράζει; Ήταν έτσι μια χιουμοριστική προσέγγιση.

Εγώ τώρα έχει τύχει να μην έχω κάνει. Γιατί ακόμη δεν έχω κάνει. Αν χρειαστεί να κάνω ούτε θα με ενδιαφέρει ούτε θα το κρίνω ούτε τίποτα.

Να κλείσουμε με το ντουέτο σου «Στην Τσίτα» με τη Μαριτίνα;

Είναι ένα τραγούδι που είναι σε στίχους και μουσική της Μαριτίνας. Και είναι ένα καινούριο βήμα για μένα γιατί ασχολούμαι με την παραγωγή ενός άλλου καλλιτέχνη.

Παρουσιάζουμε λοιπόν με τον Ορέστη Φαληρέα τη Μαριτίνα. Μια τραγουδοποιό που ζει στο Βερολίνο και γράφει υπέροχα τραγούδια. Είναι πάρα πολύ αυθεντικό και αυθόρμητο πλάσμα.

Για μένα. αυτό το βήμα είναι πολύ σημαντικό. Είναι πολύ σημαντικό ότι στέκομαι στο πλευρό μιας άλλης γυναίκας και θέλω να τη βοηθήσω να πραγματοποιήσει το όνειρό της, όπως έχει πραγματοποιηθεί και το δικό μου. Και αισθάνομαι ότι η πρώτη ύλη αξίζει πάρα πολύ να ακουστεί.

Ξεκινάμε, λοιπόν, με ένα ντουέτο για να τη συστήσω και μετά θα ακολουθήσει και ο δίσκος που ετοιμάζουμε. Χαίρομαι πάρα πολύ γιατί ανοίγει για μένα ένας άλλος ο ορίζοντας της μουσικής, αυτός της παραγωγής. Επίσης, χαίρομαι που συμβαίνει αυτό σε μια γυναίκα που αξίζει πάρα πολλά -γιατί δεν έχουμε πολλές γυναίκες τραγουδοποιούς στην Ελλάδα.

Εσύ ετοιμάζεις κάτι δισκογραφικά;

Δισκογραφικά, ετοιμάζω κι άλλα single που βγαίνουν. Είμαστε στο στούντιο αυτές τις μέρες.