Οι μούσες του Valentino, γυναίκες που καθόρισαν τον μύθο του οίκου
Ο Valentino δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος σχεδιαστής, αλλά και ένας δημιουργός που θεωρούσε τη γυναίκα πηγή ζωής, έμπνευσης και αλήθειας. Για εκείνον, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, η «μούσα» δεν ήταν ποτέ μια αφηρημένη ιδέα ή μια στρατηγική εικόνα. Ήταν μια βαθιά, προσωπική σχέση με τη γυναίκα που έντυνε.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ιταλός σχεδιαστής εμπνεόταν από γυναίκες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους: πρώτες κυρίες, σταρ του Χόλιγουντ, βασίλισσες και σούπερ μόντελ.
Δεν τον ενδιέφεραν οι τάσεις αλλά η στάση, η παρουσία και ο χαρακτήρας τους. Αυτές οι γυναίκες βοήθησαν τον Valentino να διαμορφώσει το αισθητικό του ιδανικό και να δημιουργήσει ένα από τα πιο δυνατά οράματα για τη θηλυκότητα στη μόδα του 20ού αιώνα.
Οι γυναίκες που ενέπνευσαν τον Valentino
Κλαούντια Σίφερ
Η Κλαούντια Σίφερ ήταν η ενσάρκωση του κλασικού ιδανικού ομορφιάς που λάτρευε ο Valentino τη δεκαετία του 1990. Με όμορφα χαρακτηριστικά και αριστοκρατική στάση, έγινε από τα πιο συχνά μοντέλα στις επιδείξεις υψηλής ραπτικής του. Για τον Valentino, η Κλαούντια Σίφερ θύμιζε τις μεγάλες ντίβες του παρελθόντος, αλλά με μια σύγχρονη αύρα που ταιριάζει στην εποχή της.
Ναόμι Κάμπελ
Η Ναόμι Κάμπελ έφερε χαρακτήρα και μοντέρνα ενέργεια στο όραμα του Valentino. Ήταν ένα από τα μοντέλα που εμπιστεύτηκε στις δημιουργίες υψηλής ραπτικής του, όταν η ποικιλομορφία στον χώρο ήταν ακόμα σπάνια. Ο Valentino θαύμαζε την επιβλητική της παρουσία και τον τρόπο που «φορούσε» το φόρεμα.
Γκουίνεθ Πάλτροου
Η Γκουίνεθ Πάλτροου ήταν η τελευταία μεγάλη σύγχρονη μούσα του Valentino και η απόδειξη ότι μπορούσε να προσαρμοστεί σε νέα γενιά χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Το διάσημο ροζ φόρεμά της στα Όσκαρ του 1999, σχεδιασμένο προσωπικά από τον Valentino, άλλαξε το κόκκινο χαλί. Η Γκουίνεθ Πάλτροου ενσάρκωσε μια καθαρή, σύγχρονη και διακριτική θηλυκότητα, δείχνοντας ότι το όραμα του σχεδιαστή παρέμενε επίκαιρο και στις αρχές του νέου αιώνα.
Πριγκίπισσα Μαργαρίτα
Η πριγκίπισσα Μαργαρίτα έγινε η βασική μούσα που έδωσε στον Valentino κοινωνικό και αριστοκρατικό κύρος. Ήταν από τη πιο μοντέρνα και «επαναστατική» γενιά της βασιλικής οικογένειας και βρήκε στον Ιταλό σχεδιαστή έναν σύμμαχο για να φτιάξει μια κομψή εικόνα, μακριά από το αυστηρό πρωτόκολλο της βρετανικής μοναρχίας. Με τα ρούχα που της έφτιαχνε, ο Valentino έφερε την ιταλική υψηλή ραπτική στους ευρωπαϊκούς βασιλικούς κύκλους, που μέχρι τότε κυριαρχούνταν από Γάλλους σχεδιαστές.
Σοφία Λόρεν
Η Σοφία Λόρεν ήταν η μούσα που δίδαξε στον Valentino πώς να σχεδιάζει για το πραγματικό γυναικείο σώμα. Σύμβολο της πιο εντυπωσιακής ιταλικής θηλυκότητας, οι καμπύλες της ώθησαν τον σχεδιαστή να τελειοποιήσει μοτίβα και δομές που σέβονται τη σιλουέτα, χωρίς να την περιορίζουν. Ο Valentino συχνά έλεγε ότι η Σοφία Λόρεν του έδειξε πως η κομψότητα δεν είναι αντίθετη με τον αισθησιασμό και ότι η υψηλή ραπτική πρέπει να προσαρμόζεται στη γυναίκα, όχι το αντίθετο.
Ελίζαμπεθ Τέιλορ
Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ήταν η εικόνα της κλασικής χολιγουντιανής λάμψης που τόσο θαύμαζε ο Valentino. Σε αντίθεση με τη διακριτική κομψότητα της Ζακλίν Κένεντι Ωνάση, η Tέιλορ έφερνε συναίσθημα, υπερβολή και θεατρικότητα. Ο Valentino μετέτρεψε αυτή την ένταση σε άψογες σιλουέτες και στο εμβληματικό «Valentino Red», που φορούσε συχνά.
Τζάκι Κένεντι Ωνάση
Όπως ο ίδιος ο Valentino έλεγε, η Τζάκι Κένεντι ήταν η προσωποποίηση της απόλυτης κομψότητας. Μετά τον Λευκό Οίκο, αναζητούσε ένα πιο ευρωπαϊκό, διακριτικό και εκλεπτυσμένο στιλ και βρήκε στον Valentino που το καταλάβαινε αυτό καλύτερα. Εκτός από το ότι την έντυνε τακτικά, σχεδίασε και το νυφικό της για τον γάμο με τον Αριστοτέλη Ωνάση το 1968, μια στιγμή που εδραίωσε την παγκόσμια φήμη του.
