Στο ανανεωμένο Artisanal δοκιμάσαμε το νέο μενού που αξίζει μια βραδινή έξοδο στην Κηφισιά
Μία έξοδος για φαγητό δεν χρειάζεται απαραίτητα να ταυτίζεται με το Σαββατοκύριακο. Μερικές φορές ένα βράδυ μέσα στην εβδομάδα, μετά τη δουλειά, λειτουργεί σαν μια μικρή παύση από την καθημερινότητα. Κάπως έτσι, ένα βράδυ Τρίτης βρέθηκα στο ανανεωμένο Artisanal στην Κηφισιά.
Παρότι δεν συνηθίζω να ανεβαίνω στα βόρεια προάστια για φαγητό, η πρόσφατη επανεκκίνηση του Artisanal ήταν από εκείνες τις περιπτώσεις που δύσκολα αγνοείς. Η παρουσία του πολυβραβευμένου σεφ Γιάννης Παρίκος πίσω από τη νέα ταυτότητα του εστιατορίου είναι αρκετή για να κινήσει την περιέργεια και να με κάνει να αφήσω το κέντρο και τα νότια.
Το Artisanal, για όσους δεν το γνωρίζετε, στεγάζεται σε ένα παλιό αρχοντικό της δεκαετίας του 1920, με μεγάλες τζαμαρίες και κήπο, που μόλις ανοίξει ο καιρός θα μοιάζει με μικρή όαση. Ο χώρος είναι προσεγμένος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Λευκά καλοστρωμένα τραπεζομάντιλα, πιάτα και μαχαιροπίρουνα τοποθετημένα με ακρίβεια. Παρ’ όλα αυτά, η ατμόσφαιρα δεν αποπνέει κάτι επιτηδευμένο και διατηρεί μια ζεστή αίσθηση φιλοξενίας. Αυτό το στοιχείο, άλλωστε, αντανακλάται και στη φιλοσοφία της κουζίνας, η οποία ισορροπεί διακριτικά ανάμεσα στο comfort και το fine dining.
Η κουζίνα κινείται σε δημιουργικό μεσογειακό ύφος, με σεβασμό στην πρώτη ύλη και καθαρές τεχνικές που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν επιφανειακά αλλά να αναδείξουν κάθε γεύση. Την καθημερινή ροή της κουζίνας επιμελείται ο σεφ Κώστας Τερζούδης, στενός συνεργάτης του Γιάννης Παρίκος, που μεταφράζει αυτή τη φιλοσοφία σε πιάτα με ισορροπία και χαρακτήρα.
Όσα δοκιμάσαμε στο Artisanal
Στο φαγητό τώρα.
Η αρχή έγινε με ένα απίθανο καρβελάκι ψωμί, το οποίο συνοδευόταν από βούτυρο αρωματισμένο με ματζουράνα, ανθό αλατιού και λεμόνι, αλλά και από ελαιόλαδο με μπούκοβο. Το ψωμί έχει τραγανή κόρα και μοσχοβολιστή ψίχα. Σίγουρα θα θέλετε να το φάτε μονομιάς, απλώνοντας βούτυρο και βουτώντας στο λάδι, ωστόσο κρατήστε λίγο και για μετά.
Ακολούθησε το καρπάτσιο με λαβράκι, lime και πέρλες ponzu. Το πιάτο δημιουργείται με ψάρι ημέρας, οπότε η φρεσκάδα είναι έντονη.
Η σαλάτα με το ψητό λάχανο, την τρούφα, το κυανό και την πίκλα μουστάρδας, μαζί με το απάκι, ήταν ένα από τα αγαπημένα πιάτα. Παρότι οι γεύσεις μεμονωμένα είναι έντονες, δένουν μεταξύ τους εξαιρετικά.
Στη συνέχεια έφτασε το χτένι με παστινάκι, ματζουράνα και προσούτο. Το χτένι σερβίρεται στο κέλυφός του, πάνω σε μια κρεμώδη βάση από παστινάκι.
Το ριζότο πατάτας που ακολούθησε ήταν και το προσωπικό μου αγαπημένο. Με τραγανή κροκέτα ουράς μόσχου, παρμεζάνα και τρούφα, το πατατότο αυτό είναι το πιάτο που πρέπει να δοκιμάσετε οπωσδήποτε όταν βρεθείτε στο Artisanal.
Από κυρίως απολαύσαμε το tagliolini λεμονιού με καβούρι, τσίλι, βασιλικό και ξύσμα λεμονιού. Ένα χορταστικό, αρωματικό και πολύ γευστικό πιάτο. Για το τέλος κρατήσαμε το τρυφερό φιλέτο Χρυσόψαρο με την τραγανή κρούστα, τον κρεμώδη πουρέ τοπιναμπούρ και τραγανά τσιπς από την ίδια ρίζα για την αντίθεση στην υφή.
Το μενού ολοκληρώθηκε με ένα θεϊκό γλυκό που ακόμα το σκέφτομαι. Ανάμεσα σε δύο τραγανά φύλλα βρίσκονταν ένα φινανσιέ φυστικιού Αίγινα και ένα σεμιφρέντο, δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο μπακλαβά, τον μπακλαβά του Artisanal. Δίπλα, το παγωτό τριαντάφυλλο, σαν άλλο λουκουμάκι, χάρισε την απαραίτητη δροσιά.
Γενικά, το μενού έχει ωραία ισορροπία. Μπορείτε να κινηθείτε προς όποια κατεύθυνση θέλετε, σε κρέας και ψάρι, με πιάτα καλοφτιαγμένα και εμπνευσμένα, χωρίς όμως να χάνεται το πρωταρχικό μέλημα όλων: Η γεύση.
Το νέο Artisanal μοιάζει να βρίσκει τη χρυσή τομή ανάμεσα στο fine dining και την απλότητα, προσκαλώντας άπαντες για να τους στρώσει το τραπέζι. Γιατί, άλλωστε, όλοι όταν αποφασίζουμε να βγούμε για φαγητό αναζητούμε ένα μέρος όπου θα ευχαριστηθούμε τα πιάτα και θα θέλουμε να επιστρέφουμε.
