Επιστήμονες ανακαλύπτουν έναν καλύτερο τρόπο για τη μείωση του επικίνδυνου κοιλιακού λίπους σε γυναίκες άνω των 50
Καθώς το σώμα γερνά, ανεπαίσθητες ορμονικές μεταβολές αρχίζουν να αναδιαμορφώνουν τα σημεία όπου αποθηκεύεται το λίπος, με σημαντικές συνέπειες για τη μακροπρόθεσμη υγεία.
Με την πάροδο των ετών, το σωματικό λίπος δεν αυξάνεται απλώς, αλλά μετατοπίζεται επίσης σε διαφορετικά σημεία και αυτή η αλλαγή μπορεί να έχει κρίσιμες επιπτώσεις.
Ο ρόλος των ορμονών στο σημείο που καταλήγει το λίπος
Το λίπος που αποθηκεύεται κάτω από το δέρμα, γνωστό ως υποδόριο λίπος, αποτελεί ένα φυσιολογικό και απαραίτητο μέρος του σώματος. Αντίθετα, το σπλαχνικό λίπος συσσωρεύεται βαθύτερα στην κοιλιακή χώρα, γύρω από τα εσωτερικά όργανα, και συνδέεται πολύ πιο στενά με προβλήματα όπως ο διαβήτης και οι καρδιοπάθειες. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι ορμόνες οδηγούν αυτή τη σχετιζόμενη με την ηλικία μετατόπιση, με την τεστοστερόνη να παίζει καθοριστικό ρόλο στο πού καταλήγει τελικά το λίπος.
«Καθώς οι άνδρες και οι γυναίκες μεγαλώνουν, παρατηρείται μια ανθυγιεινή ανακατανομή του λίπους από τις πιο αβλαβείς περιοχές προς το σπλαχνικό διαμέρισμα», αναφέρει ο Τζέικομπ Ιρπ, επίκουρος καθηγητής κινησιολογίας στο Κολλέγιο Γεωργίας, Υγείας και Φυσικών Πόρων (CAHNR). «Υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ των ορμονών του φύλου και της κατανομής του λίπους σε όλο το σώμα».
Τα τυπικά προγράμματα απώλειας βάρους δεν αφαιρούν επιλεκτικά το σπλαχνικό λίπος. Μειώνουν το συνολικό σωματικό βάρος, γεγονός που μπορεί να αποτελέσει σοβαρό μειονέκτημα για τους πιο ηλικιωμένους, οι οποίοι έχουν ανάγκη να διατηρήσουν τη μυϊκή τους μάζα κατά την ανάρρωση και την υγιή γήρανση.
«Η εφαρμογή γενικών στρατηγικών απώλειας βάρους δεν είναι πάντα η πιο υγιεινή προσέγγιση, κυρίως επειδή μαζί με το λίπος χάνεται και μυϊκό βάρος, και η διατήρηση των μυών είναι εξαιρετικά σημαντική καθώς μεγαλώνουμε», εξηγεί ο ειδικός.
Μια καινοτόμος προσέγγιση στην ανάρρωση
Για να δοκιμάσει μια πιο στοχευμένη προσέγγιση, ο Τζέικομπ Ιρπ ηγήθηκε μιας μελέτης σε ηλικιωμένες γυναίκες που αναρρώνουν από κάταγμα ισχίου, έναν από τους σοβαρότερους τραυματισμούς στην τρίτη ηλικία. Για πολλούς ασθενείς, η ζημιά ξεπερνά κατά πολύ το σπασμένο οστό. Η ανάρρωση συχνά φέρνει απότομη πτώση της κινητικότητας, απώλεια της ανεξαρτησίας και υψηλότερο κίνδυνο για περαιτέρω προβλήματα υγείας.
Η έρευνα επικεντρώθηκε στο αν μια τοπική γέλη (gel) τεστοστερόνης, σε συνδυασμό με άσκηση, θα μπορούσε να βελτιώσει την ανάρρωση με τρόπο που οι συμβατικές μέθοδοι απώλειας βάρους δεν μπορούν. Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Obesity Pillars.
Τα κατάγματα ισχίου αποτελούν μείζον ζήτημα υγείας για τις ηλικιωμένες γυναίκες. Εμφανίζονται σχεδόν τρεις φορές συχνότερα στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες και αποτελούν κύρια αιτία απώλειας της αυτονομίας, ενώ η μειωμένη κινητικότητα μετά τον τραυματισμό μπορεί επίσης να αυξήσει τον κίνδυνο για εμφάνιση περαιτέρω ασθενειών ή και επανατραυματισμού.
Σχεδιασμός της Μελέτης και Συμμετέχοντες
Η μελέτη παρακολούθησε 66 γυναίκες άνω των 65 ετών που αναρρώνουν από πρόσφατο κάταγμα ισχίου. Πριν ξεκινήσουν, κάθε συμμετέχουσα υποβλήθηκε σε σάρωση DXA για την αξιολόγηση της σύστασης του σώματος. Όλες οι συμμετέχουσες ολοκλήρωσαν ένα πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης, αλλά μόνο σε μία ομάδα χορηγήθηκε γέλη τεστοστερόνης ως μέρος της παρέμβασης.
Μετά από έξι μήνες, οι επαναληπτικές σαρρώσεις δεν έδειξαν διαφορά στο συνολικό σωματικό λίπος μεταξύ των ομάδων. Ωστόσο, οι γυναίκες που έλαβαν τεστοστερόνη είχαν χαμηλότερα επίπεδα σπλαχνικού λίπους. Αντίθετα, η ομάδα ελέγχου παρουσίασε αύξηση του σπλαχνικού λίπους, κάτι που παρατηρείται συνήθως κατά την ανάρρωση από κάταγμα ισχίου.
«Σε περίπτωση τραυματισμού, αλλά και γενικότερα καθώς μεγαλώνουμε, αναμένουμε αύξηση του σπλαχνικού λίπους», λέει ο ειδικός. «Αυτή η μέθοδος πραγματικά ανέτρεψε αυτή την τάση και προκάλεσε επιλεκτική μείωση του λίπους στο σπλαχνικό διαμέρισμα».
Επιπτώσεις για τη γήρανση και την ανάρρωση
Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν μια πιθανή νέα προσέγγιση για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων ανάρρωσης σε ηλικιωμένες γυναίκες με κατάγματα ισχίου.
«Πρόκειται για καταστροφικούς τραυματισμούς από τους οποίους οι περισσότερες γυναίκες δεν αναρρώνουν ποτέ πλήρως», καταλήγει ο Τζέικομπ Ιρπ. «Σε αυτή την περίπτωση, οποιοδήποτε είδος παρέμβασης μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση στην υγεία, θα μπορούσε δυνητικά να επιφέρει τεράστια βελτίωση στην ποιότητα ζωής του ατόμου».
