Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη: «Έχω κάτι το αναρχικό μέσα μου αλλά και το βαθιά συντηρητικό»
Η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη μεγάλωσε μέσα σ’ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Ήθελε να γίνει μπαλαρίνα αλλά με την παρότρυνση της μητέρας της έγινε ηθοποιός και δεν το μετάνιωσε.
Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θέατρου Τέχνης, μπήκε από νωρίς στον χώρο και, παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερε. Της αρέσει να δουλεύει πολύ και η φετινή χρονιά την βρίσκει ιδιαίτερα δραστήρια, με δύο θεατρικές παραστάσεις και δύο τηλεοπτικές σειρές. Μένει στο Παγκράτι.
«Μεγάλωσα στην εξοχή, στο Νέα Βουτζά, μέσα σ’ένα περιβάλλον με πολλή αγάπη. Ηταν πανέμορφα. Έξω απ’το σπίτι μας είχαμε χωματόδρομο κι όταν ακούγαμε αυτοκίνητο ξέραμε ότι έρχεται σ’εμάς. Οπότε είμαι μ’έναν τρόπο παιδί της εξοχής -γαλήνη, ηρεμία, φύση, ποδήλατα, παρέες. Οταν τελείωσα το σχολείο, ήρθα στο κέντρο. Έχω δύο αδέλφια, είναι του χώρου, και συνεργαζόμαστε. Η αδελφή μου είναι σκηνογράφος και φωτίστρια, ο αδελφός μου σκηνοθέτης και ηθοποιός. Είμαστε δεμένη οικογένεια. Μεγαλώσαμε με άνεση -οι δυσκολίες ήρθαν μετά, με την κρίση. Εκεί έπαθα ένα σοκ, γιατί ενώ μεγάλωσα με τα πάντα, ξαφνικά άλλαξαν τα πράγματα.
»Αφού πέθανε η μητέρα μου συνέβησαν διάφορα, μια μικρή καταστροφή. Η μητέρα μου είχε αρρωστήσει για έναν μήνα, όταν εγώ ήμουν 16-17 ετών. Ευτυχώς δεν ταλαιπωρήθηκε πολύ, έφυγε γρήγορα. Ύστερα άλλαξε το τοπίο.
»Το σπίτι μας ήταν καλλιτεχνικό, υπήρχε το ερέθισμα αλλά και η παρότρυνση για την τέχνη -πράγμα πολύ σπάνιο. Ο πατέρας μου είναι μουσικοσυνθέτης, η μητέρα μου ήταν φιλότεχνη, έφτιαχνε χειροποίητα κοσμήματα, είχε σπουδάσει στο Παρίσι. Οι γονείς μου διάβαζαν λογοτεχνία, βλέπαμε σινεμά.
»Απ’ την ηλικία των τεσσάρων-πέντε είχα αρχίσει να κάνω παραστάσεις και μιμήσεις. Οπότε κάπως η μάνα μου μ’ έσπρωχνε προς αυτό. Εγώ είχα τρομερή κόντρα, μου’ βγαινε αντίδραση, γιατί ήθελα να γίνω μπαλαρίνα. Εκανα χορό, είχα περάσει στο επαγγελματικό, με πολλή πειθαρχία. Πέρασα δύσκολα με το μπαλέτο -ματωμένα πόδια, κλάματα. Δύσκολη τέχνη. Στην εφηβεία συμφιλιώθηκα λίγο με την ιδέα του θεάτρου, κυρίως όταν άρχισα να βλέπω ταινίες -απ’ το σινεμά μου γεννήθηκε η τρέλα για την υποκριτική. Γοητεύτηκα απ’ τη μεταμόρφωση, απ’ το πως μπαίνεις μέσα σ’ έναν άλλον κόσμο, πως φτιάχνεις κάτι που μπορεί να είναι πιο αληθινό απ’ την αλήθεια σου. Πέρασα στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης -έτσι ήρθα στην Αθήνα, στο Παγκράτι.
»Το πέρασμα απ’ τη σχολή στη δουλειά ήταν δύσκολο γιατί ήταν η εποχή της βαριάς κρίσης και ο κλάδος μας είχε χτυπηθεί ανελέητα. Δεν έβρισκες δουλειά -αν έβρισκες κι έπαιρνες 400-500 ευρώ τον μήνα ήσουν πανευτυχής. Οπότε όταν βγήκα απ’ τη σχολή τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Παρ’ όλα αυτά δεν το’ βαλα κάτω. Ήμουν με μια βαλίτσα στο χέρι. Δούλευα σε μαγαζιά για να βγάζω τα έξοδά μου και πήγαινα παντού -πολύ κυνήγι, πολλή απογοήτευση. Αν έζησα άσχημες καταστάσεις; Ναι, με την έννοια ότι όταν είσαι νέος και ελπίζεις και τρως το ένα “όχι” μετά το άλλο, αυτό το “όχι” σε πονάει. Αλλά την ίδια στιγμή σε σκληραγωγεί. Αρα, καλώς ήρθαν αυτά τα “όχι”. Αλλά δεν το’ βαλα κάτω. Μέχρι που ήρθε ο Μανούσος Μανουσάκης με το “Ουζερί Τσιτσάνης”. Ημουν 21-22 όταν είδα την ανοιχτή οντισιόν. Εστειλα βιογραφικό, φωτογραφίες αλλά ο Μανούσος δεν με πήρε. Πείσμωσα όμως τόσο πολύ που βρήκα τρόπο να πάω να με δει από κοντά. “Εσύ γιατί δεν έστειλες βιογραφικό;”, με ρώτησε. “Σας έστειλα, γι’ αυτό και ήρθα”, του απάντησα. Μου έδωσε ένα δοκιμαστικό, με τον Χάρη Φραγκούλη, για την επόμενη μέρα. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα απ’ το άγχος μου. Και πήρα τη δουλειά.
»Μετά σκεφτόμουν ότι αν και πιτσιρίκα είχα πολύ θράσος. Δεν ξέρω αν θα το έκανα σήμερα. Κι έτσι κάπως ο Μανούσος μ’έβαλε μέσα στα πράγματα κι ως το τέλος της ζωής του κρατήσαμε επαφή. Ηταν ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος.
»Στο θέατρο δούλεψα κατευθείαν. Μαζί με δύο-τρία παιδιά πιάσαμε τη Μάνια Παπαδημητρίου, που ήταν δασκάλα μας στη σχολή, και της ζητήσαμε να κάνουμε κάτι μαζί της. Μετά ήρθε το ΚΘΒΕ, και το ένα έφερε τ’ άλλο. Αλλά έχω περάσει και hard-core καταστάσεις. Έκανα περιοδεία δύο χρόνια με την “Πέπα, το γουρουνάκι”, και μάλιστα μετά το “Ουζερί”. Κι αυτό ήταν ακόμα πιο δύσκολο μετά από μια ταινία και μια επιτυχία. Γιατί εκεί που νομίζεις ότι ο δρόμος άνοιξε, έρχεται η ζωή και σου λέει “όχι, δεν άνοιξε” και μπορεί να μην ανοίξει και ποτέ. Τελικά ήταν μεγάλη εμπειρία, δύσκολη, αλλά χρήσιμη. Με θυμάμαι να κλαίω μέσα απ’ την καούκα (περούκα). Ήμουν στο όριο να τα παρατήσω.
»Τη δουλειά μας την παρομοιάζω συχνά με τον έρωτα, κυρίως με την ερωτική απογοήτευση. Όταν τα πράγματα δεν έρχονται, τα βιώνεις σαν μια σχέση που δεν προχώρησε -ενώ εσύ προσπάθησες. Αυτό που νιώθεις είναι πολύ συγγενικό. Γιατί αυτή η τέχνη ένας έρωτας είναι, κάτι που σε κάνει να νιώθεις βαθιά ικανοποίηση. Εκ των υστέρων χαίρομαι που πέρασα απ’ όλα αυτά.
»Μια φορά έχω φύγει από δουλειά, το καλοκαίρι του 2022: Θα έκανα την Ιφιγένεια στην “Ιφιγένεια εν Ταύροις” στην Επίδαυρο. Με πόνεσε πολύ αυτό, έκανα καιρό να το ξεπεράσω. Αλλά είμαι χαρούμενη με την επιλογή μου. Δεν μετάνιωσα, αλλά στεναχωρήθηκα βαθιά, πληγώθηκα. Τα πράγματα δεν είχαν πάει σύμφωνα με την ηθική μου, οπότε τα ζύγισα και αποφάσισα να φύγω. Ήταν και το κλίμα της εποχής πολύ έντονο (σ.σ. #metoo), περίεργη εποχή. Ήταν για να γίνει έτσι. Δεν μου κόστισε επαγγελματικά, προσωπικά μου κόστισε. Είναι κάτι που το πένθησα, το έκλαψα, το’ βλεπα στον ύπνο μου για καιρό. Ήταν ένα σκληρό “όχι”.
»Η δημοσιότητα; Βρίσκομαι σε μια στιγμή που με τάραξαν πολύ κάποια δημοσιεύματα που βγήκαν για την προσωπική μου ζωή και έναν χωρισμό. Κι αυτό είναι κάτι που ακόμα και τώρα με σοκάρει και με προβληματίζει, κι ας είμαι τόσα χρόνια στον χώρο. Με το μυαλό και τη λογική μου δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή την κιτρινίλα -είναι τόσο έξω από μένα. Και η κιτρινίλα έχει να κάνει με τον τρόπο που διαχειρίζονται το θέμα, όχι μ’ αυτό καθαυτό το γεγονός της δημοσιοποίησης. Γιατί ξέρω ότι είναι μέσα στο παιχνίδι να τα δημοσιεύουν αλλά η διαχείριση είναι θέμα ηθικής. Με αφορά το να λένε πράγματα για μένα, μ’ ενοχλεί, με νοιάζει, μ’ επηρεάζει και δεν με πειράζει να το παραδεχτώ. Δεν το’χω συνηθίσει κι ούτε θέλω να το συνηθίσω, είναι πολύ έξω από μένα. Προστατεύω όσο μπορώ τα προσωπικά μου, δεν ανοίγομαι δημόσια αλλά ούτε θα κρυφτώ.
»Η ζωή μέχρι τώρα έχει δείξει ότι είμαι των σταθερών σχέσεων. Μ’αρέσει η σύνδεση και μάλλον την επιδιώκω, υποσυνείδητα.
»Το να κάνω οικογένεια μπορεί να το σκέφτομαι από μικρή αλλά με προβληματίζει κιόλας. Στη φάση που είμαι τώρα σίγουρα δεν θα’ θελα να κάνω ένα παιδί απλώς για να το κάνω, γιατί αλλιώς θα νιώθω ανολοκλήρωτη. Αισθάνομαι ότι το παιδί το κάνεις με τον άλλον. Αν προκύψει έτσι, καλώς. Προς το παρόν δεν το σκέφτομαι, αλλά κανείς δεν ξέρει. Μπορεί σε 3-4 χρόνια να’ χω αλλάξει γνώμη. Θέλω να είμαι ανοιχτή στη ζωή.
»Δίνομαι στους ανθρώπους και αισθάνομαι χαρά που δίνομαι και μπορώ να δώσω. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να δώσουν. Οπότε χαίρομαι και δεν το μετανιώνω. Δεν θέλω οι καταστάσεις να με βγάλουν από αυτόν τον τρόπο σκέψης -δύσκολο, γιατί κάποιες καταστάσεις σε αποπροσανατολίζουν, αλλά αντιστέκομαι. Και στη δουλειά, όταν δίνομαι, δίνομαι στους ανθρώπους που τη φτιάχνουμε μαζί. Για μένα ο άνθρωπος είναι όλο.
»Έχω πολύ αγαπημένους φίλους που τους λατρεύω σαν αδέλφια κι έχω και τ’ αδέλφια μου που είναι και πολύ αγαπημένοι φίλοι -μεγάλη τύχη. Τυχερή είμαι και για όλα όσα έχουν έρθει στη δουλειά μου. Είναι όμορφο αυτό που έχει συμβεί. Νιώθω ευγνώμων, αλλά είναι και δύσκολο. Είχα μια δυσκολία να το διαχειριστώ όχι γιατί πήραν τα μυαλά μου αέρα -είμαι αρκετά προσγειωμένο άτομο, από μικρή ήμουν, αλλά στο πρακτικό κομμάτι. Να είμαι δηλαδή εντάξει στις υποχρεώσεις μου και στους ανθρώπους που με προσέγγιζαν για κάτι. Υπήρχαν στιγμές που χαώθηκα, αλλά πιο πολύ όσον αφορά στα πρακτικά. Και στις επιλογές μου δυσκολεύτηκα, όπως δυσκολεύομαι ακόμα πολύ να λέω “όχι” -σε δουλειές, στις σχέσεις. Γενικά το “όχι” με δυσκολεύει. Μετά από μια επιτυχία οι προτάσεις είναι περισσότερες άρα και η δυσκολία να πεις “όχι” πιο έντονη. Ωστόσο τα έχω κάπως καταφέρει ώστε να επιλέγω πράγματα περισσότερο με γνώμονα την δική μου ανάγκη -σαν να έμαθα να το διαχειρίζομαι. Συνολικά όμως το θετικό πρόσημο είναι πολύ μεγαλύτερο από το αρνητικό.
»Όταν ήρθαν οι “Αγριες Μέλισσες” -είχε προηγηθεί “Η ζωή εν τάφω” στην ΕΡΤ, η συνεργασία μου με το ΚΘΒΕ, είχα αρχίσει να δουλεύω περισσότερο, κι αυτό μου’ κανε καλό. Απέκτησα μεγαλύτερη δημοσιότητα, γνώρισα ανθρώπους. Οι “Μέλισσες” μου έφεραν τον “Σιωπηλό δρόμο”, μια σειρά που αγάπησα πάρα πολύ. Μετά ήρθε ο “Σασμός” -το ένα έφερε το άλλο, κι αυτό συνεχίζεται.
»Στον “Σασμό” δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που θα γινόταν. Την πίστευα τη δουλειά, γιατί απ’ τους συνεργάτες και μόνο, απ’ τους συμπαίκτες μου, που εκτιμώ πολύ, καταλάβαινα ότι αυτό θα’ χει ενδιαφέρον. Ήταν μια πολύ ομαδική δουλειά ο “Σασμός”. Κι αν στα μάτια του κόσμου μπορεί να ήταν μια καθημερινή “σαπουνόπερα”, δεν ήταν. Δουλέψαμε πάρα πολύ για να βρούμε μια αλήθεια ακόμα και στα πλαίσια της καθημερινής δουλειάς. Το κέρδος ήταν τεράστιο -ωρίμασα πολύ γρήγορα μέσα από αυτή τη διαδικασία, εξελίχθηκα. Ο “Σασμός” με έμαθε να δουλεύω σκληρά, να είμαι πειθαρχημένη, διαβασμένη, στην ώρα μου.
»Όταν έχεις να κάνεις μ’ ένα τεράστιο πράγμα που δεν τελειώνει -δεν ξέραμε πως θα καταλήξουν οι ήρωες, είσαι σε μια τρομερή ετοιμότητα. Πρέπει να είσαι alert ανά πάσα στιγμή. Οι σκηνές εναλλάσσονταν κι αυτό σε εκπαιδεύει γρήγορα.
»Απ’ όλο αυτό που έζησα πάλι τους ανθρώπους κρατάω. Με κάποιους από αυτούς συνδεθήκαμε, με κάποιους συνεργαστήκαμε, τη Μαρία Πρωτόπαππα τη θεωρώ οικογένειά μου πια -δουλέψαμε και στο θέατρο. Είναι κι άλλοι, ο Ορφέας, η Ευγενία, η Σάντυ, παιδιά με τα οποία εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα ένα οικογενειακό κλίμα. Αυτό κρατάω λοιπόν, τους ανθρώπους, και το παραμύθι της ιστορίας. Γιατί βουτήξαμε μέσα σ’ αυτό το παραμύθι, το πιστέψαμε.
»Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τελευταίο γύρισμα του “Σασμού” όπου μπορώ να πω πια, με ειλικρίνεια, ότι είχα γκόσει κι εγώ, δεν άντεχα άλλο, όπως και πολλοί άλλοι… Κι όμως όταν τελείωσε, το πένθησα σαν να τελείωσε μια σχέση. Και δεν το περίμενα αυτό απ’ τον εαυτό μου. Έκλαιγα για μέρες. Δεν θα ξεχάσω το τελευταίο γλέντι του “Σασμού”, το οποίο δεν έχω δει κιόλας. Ναι, δεν έχω δει το τελευταίο επεισόδιο του “Σασμού”, ήμουν πολύ φορτισμένη. Απ’ τα πιο δύσκολα γυρίσματα για μένα ήταν όταν έχασα τον “αδελφό” μου. Και ήταν απ’ τα πιο δύσκολα γιατί ήμουν κι εγώ σε μια από τις πιο δύσκολες δικές μου φάσεις. Είχα χάσει τον φίλο μου τον Πάνο Νάτση -ήμασταν συμφοιτητές και πολύ αγαπημένοι φίλοι. Οπότε ήταν μια στιγμή που τα είχε φέρει πολύ δύσκολα η ζωή. Αντλώ απ’ τη ζωή, είναι αναπόφευκτο.
»Δείχνω και ρομαντική και δυναμική; Ναι, ρομαντική είμαι, δυναμική, ίσως. Με παίρνει από κάτω συχνά αλλά ξανασηκώνομαι. Και χαίρομαι που με παίρνει από κάτω, χαίρομαι που τα βιώνω τα πράγματα και μπορώ να τα αντιμετωπίσω. Είμαι αρκετά ρομαντική και πιστεύω στο παραμύθι γι’ αυτό και μ’αρέσει αυτή η δουλειά. Και στη ζωή όμως πιστεύω στο παραμύθι -δεν ξέρω πόσο καλό είναι αυτό. Ό,τι και να συμβεί, γιατί έχω πονέσει, προσπαθώ πια συνειδητά να το ζήσω ολόκληρο, να το κλάψω. Οπότε αν είμαι δυναμική, αυτό έρχεται μετά από όλη αυτή τη διαδικασία. Για μένα αυτό είναι δύναμη.
»Στο μέλλον θα’ θελα πολύ να κάνω πράγματα που μ’ενδιαφέρουν και με τροφοδοτούν και θα’ θελα πολύ, κάποια στιγμή -μεγάλη κουβέντα θα πω τώρα, να κάνω κάτι δικό μου. Να οραματιστώ κάτι και να το στήσω. Τα τελευταία χρόνια οραματίζομαι πράγματα, με αφορμή και κάποιες συνεργασίες που μ’ ενέπνευσαν πολύ, όπως με τη Μαρία Πρωτόπαππα, ή με τον αδελφό μου, πέρυσι στον “Βασιλικό” του Μάτεσι. Κάπως ονειρεύομαι να ονειρευτώ κάτι και να το υλοποιήσω μ’ έναν τρόπο στο θέατρο.
»Ναι, έχω κάτι το αναρχικό μέσα μου αλλά και το βαθιά συντηρητικό -ένα κομμάτι μου τουλάχιστον. Κι αυτά τα δύο συνομιλούν μεταξύ τους.
»Είμαι σε μια φάση ζωής που μ’αρέσει να δουλεύω πολύ, που έχω ανάγκη τη δουλειά. Με ισορροπεί. Έχω γυρίσματα για το “Camping” στο Mega -τα γυρίσματα στους “Αθώους” έχουν ολοκληρωθεί, και κάνω στο θέατρο δύο τελείως διαφορετικά πράγματα ή και όχι. Είναι “Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου”, μια αμιγώς κωμωδία, υπαρξιακή και η “Μαρί-Αντουανέτ”.
»Για να πω “ναι” σε μια δουλειά στο θέατρο πρώτα απ’ όλα είναι οι άνθρωποι, οι συντελεστές, οι συνεργάτες. Μετά είναι το έργο, τα οικονομικά. Τώρα πια το οικονομικό δεν παίζει τόσο ρόλο στο θέατρο γιατί κάνω αρκετά τηλεόραση. Οι επιλογές μου στο θέατρο είναι πράγματα που με αφορούν πιο πολύ προσωπικά. Και στην τηλεόραση τα πράγματα με αφορούν, αλίμονο, αλλά έχω την τύχη να μπορώ να τα συνδυάζω -και να με αφορά και το οικονομικό. Στη “Μαρί-Αντουανέτ” ξεκινήσαμε χωρίς καθόλου budjet, είναι μια δουλειά που την έκανα καθαρά για μένα, για καλλιτεχνικούς και ψυχικούς λόγους.
»Και στις δύο παραστάσεις μιλάμε για μια γυναίκα, για την οπτική της. Με την ηρωίδα μου στην “Υπέροχη”, την Αγάπη, ταυτίζομαι σε αρκετά πράγματα. Είναι μια ηρωίδα που ζει ανάμεσά μας. Το έργο έχει να κάνει με την απώλεια, τις σχέσεις, τα υπαρξιακά, την ψυχοσύνθεση, τα ψυχολογικά, τις κρίσεις πανικού και άγχους, μ’ όλα αυτά που ερχόμαστε αντιμέτωποι στις μέρες μας. Οπότε νιώθω ότι είναι ένα βαθιά σύγχρονο έργο για την ανθρώπινη ύπαρξη, πόσο μάλλον για τη γυναικεία.
»Η “Μαρί-Αντουανέτ” είναι διαφορετική περίπτωση. Ένα πρόσωπο υπαρκτό, μια βασίλισσα για την οποία έχουν ειπωθεί πολλά, πολύπλοκη. Εμείς εστιάζουμε περισσότερο στην πλήξη και στη βαρεμάρα, σ’ αυτή την αίσθηση ανικανοποίητου. Και ως το τραγικό και απάνθρωπο τέλος της, ενώ φαινομενικά είχε τα πάντα ζούσε με μια θλίψη, ένιωθε μόνη της. Δεν είχε τίποτα, δεν είχε αγαπηθεί απ’ τον άντρα της, βρήκε εραστή, έτρωγε πόλεμο, δεν ανήκε πουθενά, κι αυτό ήταν και είναι πολύ θλιβερό.
»Που ανήκω εγώ; Δεν ξέρω. Είμαι σε μια μεταβατική περίοδο της ζωής μου. Προσπαθώ να ανήκω όσο το δυνατόν περισσότερο στον εαυτό μου, γιατί αυτός είναι το σπίτι μας. Όλα τ' άλλα έρχονται και φεύγουν. Προσπαθώ να τον ανακαλύψω όλο και περισσότερο γιατί κατά καιρούς τον χάνω.
»Στους “Αθώους” τώρα, η Μαργαρίτα είναι μια δυναμική γυναίκα, με τσαγανό. Λειτουργεί αρκετά με το ένστικτο, είναι ένα παθιασμένο άτομο. Κι έχει κι αυτή κάτι που δεν εκπληρώνεται και το ψάχνει, βρίσκεται σ’ένα χάος. Παρ’ όλα αυτά, επειδή έχει και μια λογική στο κεφάλι της, φτιάχνει τα πράγματα έτσι ώστε να μπορεί να στήσει μια οικογένεια -κοιτάει και το συμφέρον της. Σπουδαίο διήγημα. Όταν το διάβασα έβαλα τα κλάματα γιατί με συγκίνησε βαθιά. Είναι βαθιά ανθρώπινο. Ο Θεοτόκης αγγίζει αξίες και μια ηθική που ήταν και παραμένει τόσο σπάνια. Έχει πιάσει τον άνθρωπο με τον κεντρικό ήρωα, τον Τουρκόγιαννο, σε βάθος. Και η Ελένη (σ.σ. Ζιώγα) έχει κάνει τρομερή δουλειά στη μεταφορά του σεναρίου οπότε έχεις να πιαστείς από κάτι μεστό, κι αυτό είναι τρομερά παρήγορο για τον ηθοποιό. Το πλαίσιο αυτής της δουλειάς έκανε εύκολη και την δική μου δουλειά στην υποκριτική. Η Μαργαρίτα είναι αγαπημένη ηρωίδα, τραγική, με τεράστια ερμηνευτική γκάμα -δώρο για έναν ηθοποιό. Ξεκινάει από ένα μπουμπούκι και καταλήγει στα “χαρακώματα” της ψυχής της. Εχει πολύ φως και πολύ σκοτάδι. Και συναντώ πάλι τον “αδελφό” μου, τον Κώστα Νικούλι. Και σ’ αυτή την σχέση υπάρχει κάτι το αδελφικό αλλά και το ερωτικό.
»Στο “Camping” είμαι η Μαριάννα, μια γυναίκα που ζει εκεί, σπουδάζει Κοινωνιολογία και τα βράδια είναι κολ-γκερλ. Χάρηκα τόσο πολύ μ’ αυτή την πρόταση γιατί είναι κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι έχω κάνει ως τώρα και το είχα μεγάλη ανάγκη. Είναι μαύρη κωμωδία, με πολύ χιούμορ, εξαιρετικά καλογραμμένο σενάριο κι έχω την τύχη να παίζω με συμπαίκτες με τους οποίους παίζω ωραία μπάλα. Όπως έχω την τύχη να δουλεύω με τον Σέργιο Κωνσταντινίδη, έναν υπέροχο σκηνοθέτη. Επιπλέον έχω την αίσθηση ότι είμαι σε πραγματικό camping -κι έχω κάνει πολύ camping στη ζωή μου, όπως επίσης έχω την τύχη, πρώτη φορά, να έχω δικό μου τροχόσπιτο στο σετ -όπως οι ξένοι ηθοποιοί».
Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης: «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου» της Φωτεινής Αθερίδου. Σκηνοθεσία Προμηθέας Αλειφερόπουλος. Παίζουν: Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, Μιχάλης Τιτόπουλος, Φ. Αθερίδου.
Θέατρο Νέου Κόσμου-Δώμα: «Μαρί-Αντουανέτ, Savon Original: Η Ασφυξία Του Πούπουλου Όταν Πέφτει» του Γρηγόρη Χατζάκη. Με τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη. Από 16/2.
Mega, Πέμπτη, 22.20: «Οι αθώοι», βασισμένη στον «Κατάδικο» του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Σκηνοθεσία Νίκος Κουτελιδάκης.
