Μαρία Ζορμπά: «Έφυγα από το παράθυρο, στα 16, για το θέατρο»
Η Μαρία Ζορμπά μετρά πολλά χρόνια παρουσίας στο θέατρο, έχοντας συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνεύσει ρόλους με συνέπεια και μέτρο. Έχει εμφανιστεί στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ενώ παράλληλα έχει εργαστεί και στο ραδιόφωνο, με τη φωνή της να ακούγεται σε διαφημιστικές και αφηγηματικές παραγωγές.
Φέτος τη βλέπουμε στη σειρά του Mega «Μια νύχτα μόνο», όπου υποδύεται τη Μαρίκα Νταγιάννου.
«Γεννήθηκα στις Σέρρες. Εκεί πέρασα τα παιδικά μου χρόνια. Θεσσαλονίκη μετακομίσαμε στην εφηβεία μου. Από παιδάκι έκανα θέατρο με τις κούκλες μου και οι δικοί μου στο διπλανό δωμάτιο αναρωτιόντουσαν "μα που τα βρίσκει όλα αυτά και τα λέει; Συγγραφέας θα γίνει;”. Την πρώτη μου οντισιόν την είχα δώσει για να παίξω σε παράσταση του νηπιαγωγείου. Είναι από εκείνες τις στιγμές που εγώ, ένα ντροπαλό παιδί, γίνομαι εκφραστική, εκδηλωτική και διεκδικώ. Ετσι και τότε -και πήρα τον ρόλο.»
«Η μητέρα μου ήταν δημόσιος υπάλληλος, δακτυλογράφος, ο πατέρας μου, δασικός υπάλληλος, ο οποίος μετά άλλαξε την καριέρα του και έγινε έμπορος με κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. Τότε ήταν που φύγαμε από τις Σέρρες για τη Θεσσαλονίκη. Όλο αυτό όμως δεν πήγε καλά και πήρε μια κακή τροπή. Από τη Θεσσαλονίκη και μετά άρχισαν όλα τα τραύματα. Πάνω στην εφηβεία άλλαξα πόλη, άλλαξε η συμπεριφορά των γονιών μου, ο πατέρας μου ένιωσε πως ηττήθηκε, ο αδελφός μου επηρεάστηκε… Γενικά ήταν βασανιστικά τα χρόνια στην Θεσσαλονίκη.»
«Όχι, δεν έφυγα με χαρά από τη Θεσσαλονίκη, έφυγα από το …παράθυρο, χωρίς έγκριση των γονιών μου για το θέατρο. Ήμουν τότε, στα 16-17 σε μια πειραματική ομάδα και υπήρχε μια μεγάλη συζήτηση στο σπίτι. Και μου είπε ο πατέρας μου οτι "ή θα τα κάνεις όπως θέλω", δηλαδή να μην βγαίνω, να μην πηγαίνω στα θέατρα, "ή θα φύγεις". Έτσι έφυγα για πρώτη φορά από το σπίτι στα 16. Μετά, πέρασα στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, 2η, και μάλιστα του το είπα με περηφάνεια, ούτε αυτό τον άγγιξε… Οπότε δούλεψα ένα καλοκαίρι σε ένα καφέ για να μαζέψω χρήματα και έφυγα με μια σακούλα. Στην Αθήνα είχα έναν-δύο γνωστούς από εκείνη την πειραματική ομάδα που είχαν ήδη κατέβει και είχαν δώσει εξετάσεις σε δραματικές. Και κάπως έτσι βρήκα την άκρη μου. Έμενα σε ένα υπόγειο -ένα στρώμα στο πάτωμα, μια πλαστική ντουλάπα κι ένα σκαμνί, αυτό ήταν όλο. Μετά μου έστειλε κάποια πράγματα η μητέρα μου.»
«Δεν ξέρω ποια είναι η λέξη, αλλά ναι, υπήρχε κάτι δυνατό που με έσπρωχνε στο θέατρο. Πήγα στη Σχολή Κατσέλη κι όταν έκλεισε πήγα στη σχολή Βεάκη. Ευτυχώς είχα γνωρίσει τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, τον είχα δάσκαλο στου Κατσέλη και με πήρε στην ομάδα του, στο “Διπλούς Ερως”. Και ανάσανα. Έπαιξα σε δύο-τρεις παραστάσεις και έμαθα πολλά. Στη δουλειά εγώ έμαθα τα περισσότερα, πλάι στους ανθρώπους με τους οποίους δούλευα.»
«Από όλες τις δουλειές που έχω κάνει έχω μάθει. Όπως έχω μάθει και βλέποντας ηθοποιούς να παίζουν, Έλληνες και ξένους, ταλέντα που κατάφεραν και συναντήθηκαν με μια προσωπική γλώσσα. Μια γλώσσα που ακουμπάει και στο κοινό. Δίαυλοι είμαστε εμείς οι ηθοποιοί… Κι εγώ, κάπως επέμενα από την αρχή σε έναν προσωπικό δρόμο, κι αυτόν ήθελα να βρω. Στην αρχή είναι αλήθεια πως επηρεάζεσαι, μιμείσαι, αλλά έρχεται η στιγμή που κάπως λίγο τολμάς να τα πεις όπως εσύ τα αντιλαμβάνεσαι.»
«Όταν είχα κάνει το “Σώσε”,αυτή την ταινία του Στράτου Τζίτζη, για την οποία με θεωρούσε την κατάλληλη για τον ρόλο, θυμάμαι πως μου είχε πει ότι ήθελε την υποκριτική του ντοκιμαντέρ. Μετά την προβολή της ταινίας, κι επειδή δεν με ήξερε και κανένας, όλοι νόμιζαν πως δεν είμαι ηθοποιός αλλά ερασιτέχνης. Είχα στεναχωρηθεί τότε αλλά, ναι, το έλεγαν για καλό.»
«Δεν είμαι δύσκολη σαν άνθρωπος. Θα έλεγα ότι έζησα μια δύσκολη ζωή και γενικώς ήταν δύσκολη η πραγματικότητά μου, η προσωπική. Ύστερα, εξαφανιζόμουν κατά διαστήματα από τη δουλειά, μια εποχή έκανα μόνο ραδιόφωνο γιατί ήθελα να έχω ένα σίγουρο εισόδημα. Δεν κυνηγούσα, δεν πήγαινα σε οντισιόν, δεν έπαιρνα τηλέφωνα. Αλλά όχι, δεν έχω μετανιώσει. Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις κι εγώ δεν αισθάνομαι χαμένη. Νομίζω ότι τα ίδια θα έκανα. Μέσα σε όλα αυτά κάτι είναι δικό μου οπότε και το υπογράφω. Κρατάω κάπως το χέρι εκείνου του κοριτσιού και θέλω μελλοντικά να το φροντίσω και λίγο παραπάνω.»
«Ήταν δύσκολα, είχα περάσει κατάθλιψη, είχα μια διατροφική διαταραχή για είκοσι τέσσερα χρόνια, πολύ σοβαρή και ήμουν και χωρίς την οικογένειά μου στην Αθήνα. Δεν είχα ένα υποστηρικτικό πλαίσιο -αργότερα το αποδέχτηκαν, με αποδέχτηκαν. Χαίρομαι όταν βλέπω νέα παιδιά να έχουν μια στήριξη από την οικογένειά τους, είναι σημαντικό.»
«Τα τελευταία χρόνια άλλαξε η κατάσταση -και συνειδητά και από τύχη. Έκανα ταυτόχρονα τηλεόραση, θέατρο, δίδασκα σε δραματική σχολή και μετά σκηνοθέτησα… Φέτος θέλησα να μην το συνεχίσω, και παρά το γεγονός ότι είχα μια πρόταση για το θέατρο, αποφάσισα να μην την δεχτώ γιατί είχα, έχω τα γυρίσματα της σειράς “Μια νύχτα μόνο”.»
«Στην τηλεόραση δεν έχω κάνει πολλά πράγματα -παλιότερα είχα κάνει το “10” του Καραγάτση σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου, τις “Κούκλες”, μια τηλεταινία, ένα επεισόδιο στον “Κόκκινο Κύκλο”… Τα τελευταία χρόνια έκανα περισσότερο τηλεόραση -“Ερωτας μετά”, “Αγρια Γη”, “Το Ναυάγιο” και τώρα το “Μιια νύχτα μόνο” και “Το Παιδί” στο οποίο …μπαινοβγαίνω. Κάνω την Αγγελική Γεωργούλη -ή άλλως την Αγγελική Νικολούλη.»
«Στη ζωή μου συχνά αφήνω το αίσθημά μου να με οδηγεί, σε βαθμό βλακείας μερικές φορές. Θυμάμαι ότι από τα 13 μου ως τα 26 ήμουν συνέχεια βαριά ερωτευμένη. Από εκεί και μετά αυτό μετατράπηκε σε δύο μεγάλες σχέσεις που στη συνέχεια μεταβολίστηκαν και σε κάτι άλλο. Τώρα πια βλέπω διαφορετικά τον έρωτα. Τον βρίσκω λίγο υπερεκτιμημένο. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ πιο μεγάλα πράγματα μετά τον έρωτα, αλλά δεν τον αμφισβητώ ως αφετηρία σε μια σχέση. Αμφισβητώ αυτό που ακούω από κάποιους ανθρώπους ότι θέλουν να είναι συνέχεια ερωτευμένοι, συνέχεια μαγεμένοι, συνέχεια μέσα σε μια ζάλη. Αυτό για μένα είναι μια αρχή, ένας σπόρος.»
«Η εποχή νομίζω ότι έχει μια εμμονή και την θεωρώ λίγο εξαρτημένη και από την οικονομία. Μια ολόκληρη βιομηχανία προϊόντων είναι φτιαγμένη πάνω στον έρωτα -από τη μουσική ως τα αρώματα και τα εσώρουχα. Σαν να μας σπρώχνουν, να μας ζητάνε να είμαστε ωραίοι, ζευγαρωμένοι, να πηγαίνουμε διακοπές, να πηγαίνουμε για σκι. Προσωπικά με κουράζει να δηλώνω μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα διαρκώς την παρουσία μου, το κάνω μόνο για τη δουλειά μου.»
«Στο θέατρο μου έχει τύχει μια-δύο φορές να ξεπερνάει κάποιος το όριο. Τη μια φορά ήταν σε ερωτικό επίπεδο και την άλλη σε επίπεδο μιας εξουσίας που θεώρησε ο άλλος ότι μπορεί να σου μιλήσει και άσχημα. Την πρώτη φορά, με τη σεξουαλική παρενόχληση, φυσικά και έφυγα. Την άλλη, όχι. Θεώρησα ότι ο άνθρωπος που το έκανε, κι έτσι αποδείχθηκε στη συνέχεια, ξέφυγε λίγο. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και με τα πράγματα που μας ξεφεύγουν. Γιατί αν ξεφύγουμε όλοι μετά θα πάμε σε ένα χάος. Το δυσάρεστο σε αυτή την ιστορία είναι ότι επειδή πάνω στη σκηνή είμαστε ανοιχτοί και ευάλωτοι, όταν έρθει το βέλος είναι ακόμα πιο δυνατό το τραύμα -δεν φοράς πανοπλία. Οπότε προτιμώ να κατέβω από τη σκηνή και να το αντιμετωπίσω ισότιμα με τον άλλον.»
«Ναι, μου έχει τύχει να ερωτευτώ παρτενέρ μου στα πλαίσια του “παραμυθιαζόμαστε και ξεφεύγουμε” αλλά έμεινε εκεί και καλύτερα. Κατά βάθος είμαι ερασιτέχνης…»
«Στο μέλλον νομίζω ότι θα ήθελα να δοκιμάσω να σκηνοθετήσω πάλι. Έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου, αλλά όχι επιτακτικά. Μου αρέσει ο στίχος, ο θεατρικός λόγος που έχει στίχο. Πάντα όλο αυτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους. Αγαπάω πάρα πολύ τους συναδέλφους μου και μου αρέσει να μπορώ να τους δίνω κάποια πληροφορία που ίσως έχω, μαζί με μια μαλακότητα. Είναι η δικιά μου επιθυμία όταν δουλεύω. Σίγουρα θέλω να κάνω σινεμά, ταινίες και φυσικά να παίζω στο θέατρο, αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει, είναι διαρκές. Όσο για το προσωπικό κομμάτι νομίζω ότι θέλω μια ησυχία».
Η Μαρίκα στο «Μια νύχτα μόνο»
«Το όνομά της ηρωίδας μου, Μαρίκα, έχει κάτι παλιό πάνω της, μια παράδοση, και νομίζω ότι αυτά τα στοιχεία τα έχει και η ίδια, όπως και το ζευγάρι (σ.σ. με τον Γιάννη Βούρο). Σε μια εποχή όπως η σημερινή που οι άνθρωποι χωρίζουν εύκολα, οι δυο τους θυμίζουν ότι οι σχέσεις παλιά ήταν λίγο αλλιώς και ότι ο γάμος ήταν και είναι κάτι που θέλει δουλειά, κάτι που παλεύεται. Κι αυτοί οι δύο δίνουν συνέχεια αγώνα. Ξεκίνησαν ερωτευμένοι και αυτό επανέρχεται στην ζωή τους γιατί δεν το πρόδωσαν ποτέ. Γιατί αν καθοδόν το προδώσεις -απατήσεις, κακολογήσεις, το τραυματίζεις.
»Κάθε φορά εξετάζω τον χαρακτήρα ενός ρόλου που μου προτείνεται, ζητάω να μάθω και να διαβάσω τα σενάρια, να δω πως μιλάει η ηρωίδα μου. Αλλά άλλες φορές λες “ναι” γιατί είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία αλλά και οι συνθήκες όπως ήταν στο “Ναυάγιο”, για να πω κάτι πρόσφατο. Και βέβαια παίζουν μεγάλο ρόλο οι συνεργάτες, με ποιους θα είσαι. Τώρα στο “Μια νύχτα μόνο”, επειδή είχα μια επιθυμία να δουλέψω με τον Στάμο Τσάμη, δεν είχα ενδοιασμούς -ρώτησα βέβαια τι ρόλο θα κάνω. Είχα όμως εμπιστοσύνη, ήξερα ότι θα είναι ανοιχτός στις προτάσεις μας. Το ίδιο συνέβη και με τον Γιάννη (σ.σ. Βούρο). Είναι ένας άνθρωπος που με εξέπληξε πολύ ευχάριστα και το λέω αυτό γιατί δεν τον ήξερα. Έμπειρος και πολύ ανοιχτός συνεργάτης, ακούει, δέχεται, κάτι που καμιά φορά δεν το συναντάς στους πιο νέους.»
«Πολλές φορές έχουμε φάει τα μούτρα μας, και το λέω για τον εαυτό μου, γιατί πολύ μικρή είχα μια περηφάνεια. Όμως εδώ είναι ένα κλειστό κύκλωμα και δεν έχεις δίκιο να θεωρείς τον εαυτό σου ότι είναι κάτι. Γιατί ανά πάσα στιγμή δεν είσαι και δεν υπάρχει ανταλλαγή πληροφορίας, ενέργειας, συναισθημάτων. Όπως και στη ζωή -αν δεν πέσεις δεν θα μάθεις…»
«Η Μαρίκα έχει μια ισορροπία που εγώ την καταλαβαίνω ως μια πολιτική ισορροπία. Ότι δηλαδή δρα με πολιτικό τρόπο, όχι μόνο συναισθηματικό. Είναι μια διαχειρίστρια στην οικογένεια και ξέρει πως να το κάνει. Έχει έναν μεγάλο έλεγχο στα πράγματα και αυτό είναι κάτι που κατανοώ και με κάποιον τρόπο το έχω κι εγώ στη ζωή μου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι από κάτω δεν έχει έναν πιο μαλακό πυρήνα. Είναι σαν ηφαίστειο που από πάνω έχει μια κρούστα, ευάλωτη, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να σπάσει και να εκραγεί. Αυτό που συγκρατεί τη Μαρίκα είναι ότι έχει χάσει ένα παιδί κι εκεί πάνω πήρε μια απόφαση -να μην πάει προς την κατάθλιψη αλλά να βοηθήσει τα πράγματα να προχωρήσουν, να πάνε παρακάτω. Κι αυτό, πέρα από τον χαρακτήρα, την κάνει να είναι καλή στον τρόπο που διαχειρίζεται αυτή την οικογένεια -συν του ότι έχει μια μεγάλη εξουσία, ερωτική, πάνω στον άντρα της. Το θεωρώ πολύ σημαντικό για μια γυναίκα. Να είναι, πέρα από όλες τις άλλες ιδιότητές της, και σύντροφος. Να νοιώθεις αυτή την επιβεβαίωση από τον άντρα σου.»
«Σε ό,τι αφορά στη σειρά και στην ιδέα αυτής της “μιας νύχτας μόνο”, εγώ το δέχομαι ως πράξη ενός πολύ ερωτευμένου ανθρώπου ο οποίος κάνει την ερωτική γκάφα. Γιατί βρίσκω πολλή μεγάλη γκάφα το να θέλεις να βρεθείς με τον άλλον ερωτικά και να ξεστομίσεις αυτή την πρόταση. Μόνο έτσι μπορώ να το δεχτώ. Από την άλλη η γυναίκα βρίσκεται σε ένα τέτοιο αδιέξοδο -γιατί το παιδί της είναι άρρωστο και κινδυνεύει να πεθάνει, που το αποδέχεται. Δεν είναι κάτι ωραίο για πρώτη συνάντηση πάντως. Τους κυνηγάει. Υπάρχει μια δυσκολία να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον…»
«Με ρωτάς αν με απασχολεί το πως προσλαμβάνει τον ρόλο μου το κοινό -θετικά ή αρνητικά; Αυτό δεν το είχα ποτέ στο μυαλό μου, αλλά φέτος λίγο άρχισε να με απασχολεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου έχουν δώσει αρνητικούς χαρακτήρες. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν θα άντεχα σε έναν ρόλο μεγάλης τηλεοπτικής διάρκειας, σε μια καθημερινή σειρά, τα σχόλια των τηλεθεατών. Γιατί για κάποιον λόγο, κι ας είμαστε στο 2026, ακόμα ταυτίζουν τον ηθοποιό με τον ρόλο… Ή κι αν δεν τον ταυτίζουν μπαίνουν στα κοινωνικά δίκτυα και γράφουν διάφορα σχόλια. Ωστόσο θα δεχόμουν έναν ρόλο αρνητικής πρόσληψης. Απλώς θα είχα έναν προβληματισμό -αν είχε μεγάλη διάρκεια. Αλλά θα είχε ενδιαφέρον για μένα να παίξω μια πολύ κακιά».
«Μια νύχτα μόνο», κάθε Κυριακή, Δευτέρα & Τρίτη στις 21.00, στο Mega.
