Βερόνικα Αργέντζη: «Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από την αγάπη και την αγκαλιά του παιδιού μου»

Ανήμερα της Γιορτής της Μητέρας, η Βερόνικα Αργέντζη μιλά χωρίς ωραιοποιήσεις για μια ζωή που δεν κύλησε γραμμικά, αλλά σε κύκλους.

Μεγάλωσε σε μια μονογονεϊκή οικογένεια, βίωσε τη δική της πορεία μέσα από απώλειες, ανατροπές και εσωτερικές συγκρούσεις και χρόνια μετά, βρέθηκε να μεγαλώνει και η ίδια την κόρη της σε μια παρόμοια συνθήκη.

Σήμερα, η μεγαλύτερη της ευτυχία είναι να βλέπει την Αριάδνη, 22 ετών πια, να χαμογελά και να ακολουθεί τον δικό της δρόμο. Να βρίσκεται δίπλα της, ακόμη και στα live της, όχι μόνο ως μητέρα, αλλά ως συνοδοιπόρος. Γιατί, τελικά, εκεί χτίζεται η πραγματική δύναμη: στην αγάπη που δίνεις και σε εκείνη που επιστρέφει.

Αφορμή για τη συνάντηση μας είναι η θεατρική παράσταση «Οι Ρήτορες», του Χριστόφορου Χριστοφή, που πρωταγωνιστεί και κάνει πρεμιέρα στις 9 Ιουνίου στο Παλαιό Πανεπιστήμιο.

Η Βερόνικα Αργέντζη ξετυλίγει τη διαδρομή της

«Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη στις 12 Απριλίου του 1971, σε μια μονογονεϊκή οικογένεια, και τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα σε ένα χωριό λίγο έξω από την πόλη. Η μητέρα μου εργαζόταν, ώστε να μπορέσει να στηρίξει την επιλογή που είχε κάνει τότε, σε μια δύσκολη εποχή. Εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο το μοντέλο της μονογονεϊκής οικογένειας. Ήταν μια πολύ γενναία απόφαση από μέρους της. Βρέθηκε σε μια κατάσταση που δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρη. Ήταν αρραβωνιασμένη και όταν αποκαλύφθηκε ότι ο άνθρωπος αυτός την είχε παραπλανήσει και δεν ήταν έτοιμος να παντρευτεί, η μητέρα μου, παρά τις πιέσεις που δέχτηκε, αποφάσισε να κάνει ένα γενναίο βήμα για την εποχή εκείνη.

Δεν χρειάστηκε να μου πει κάτι η ίδια, γιατί πρόλαβαν συγγενείς και με ενημέρωσαν με τον δικό τους τρόπο. Μεγαλώνοντας σε ένα χωριό της επαρχίας, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα, καθώς υπήρχε αυτός ο ψίθυρος πίσω από τις πόρτες. Έτσι, από πολύ μικρή καταλάβαινα ότι κάτι διέφερε σε μένα σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Η αλήθεια είναι πως τότε δεν ήταν εύκολα διαχειρίσιμο.

Τα παιδικά μου χρόνια είχαν αυτή την ομίχλη γύρω τους λόγω της μονογονεϊκής οικογένειας, αλλά κατά τα άλλα ήταν σαν ένα παραμύθι. Μεγάλωσα μέσα στη φύση, στα μποστάνια, ανάμεσα σε καταρράκτες και νερόφιδα, βιώνοντας τη σκληρότητα αλλά και τη γαλήνη του τοπίου ταυτόχρονα. Ήταν μια πολύ ιδιαίτερη και όμορφη εμπειρία, γεμάτη νοσταλγία. Αν δεν είχα μεγαλώσει σε εκείνον τον ευλογημένο τόπο, δεν ξέρω αν θα είχα γίνει τόσο δυνατή ως άνθρωπος.

Μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού μου. Κάποια στιγμή ο παππούς μου έμεινε κατάκοιτος και είχα μπροστά μου όλη την εικόνα αυτού του ανθρώπου που με λάτρεψε και με κρατούσε περήφανα στην αγκαλιά του. Τον αγκαλιάζω όπου κι αν βρίσκεται, στον παράδεισο, και τον ευγνωμονώ, όπως και τη γιαγιά μου, που υπήρξαν ουσιαστικά οι γονείς μου. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη είχα την ευλογία να βιώσω το αδελφικό συναίσθημα. Είχα τα πρώτα μου ξαδέρφια, των οποίων οι γονείς έλειπαν στο εξωτερικό- τότε πολλοί έφευγαν ως μετανάστες. Θυμάμαι έντονα ένα μικρό δωμάτιο, περίπου 10 τετραγωνικών, με μια μαντεμένια σόμπα να καίει συνεχώς. Άλλοτε πάνω της υπήρχε μια κατσαρόλα με νερό, άλλοτε κάστανα. Εμείς, στρωματσάδα, μετρούσαμε μέχρι να μας πάρει ο ύπνος. Ήμασταν γύρω στα έξι ξαδέρφια.

Η γνωριμία με τον μπαμπά και γιατί νιώθει σαν τον Τομ Σόγιερ

Τη ρωτώ αν, όταν γνώρισε τον πατέρα της, κατάφερε να του πει όσα ήθελε. «Τον γνώρισα όταν ήμουν 14 ετών, λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Όχι, δεν είπα τίποτα από αυτά που ήθελα. Ήταν τόσα πολλά, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ολόκληρο βιβλίο. Ένιωσα πράγματα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν όπως το είχα φανταστεί. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν τελικά καλό ή κακό.

Ίσως ήταν καλό, γιατί απομυθοποίησα την εικόνα που είχα δημιουργήσει. Από την άλλη, ίσως ήταν κακό, γιατί δεν κατάφερα να δώσω μέσα μου τη συγχώρεση που ήθελα εκείνη τη στιγμή. Ήμουν μικρή, αλλά έχοντας ζήσει αυτή τη μυθιστορηματική ζωή, όπως συχνά τη λέω, παρομοιάζοντας τον εαυτό μου με τον Τομ Σόγιερ, ένιωθα πάντα μεγαλύτερη από την ηλικία μου.

Δεν το λέω δραματικά. Μιλώ ήρεμα, γιατί όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και έχουν πάρει τη θέση που τους αξίζει. Έχω την ευλογία να μπορώ να αφήνω το παρελθόν πίσω μου. Οι άνθρωποι δεν είμαστε μονοδιάστατοι -περνάμε διαφορετικές φάσεις στη ζωή μας».

«Μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου. Δεν φοβάμαι την αλλαγή»

«Έχω την αίσθηση ότι αλλάζω, όπως τα φίδια που αλλάζουν δέρμα. Μπορεί να πονάει, μπορεί να τραυματίζεσαι σε αυτή τη διαδικασία αποκόλλησης, αλλά έτσι προχωρώ κάθε φορά σε ένα νέο πεδίο. Ένα πεδίο που κουβαλά όσα έχω ζήσει, αλλά ταυτόχρονα χτίζεται από την αρχή. Αυτό μου συμβαίνει από πολύ μικρή ηλικία. Ίσως είναι άμυνα, σίγουρα έχει να κάνει με τα βιώματα, αλλά είναι κάτι που μου ταιριάζει. Μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου. Δεν φοβάμαι την αλλαγή. Δεν μένω στα κοινωνικά στερεότυπα. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, σαν νερό που κυλά, και πρέπει να μάθουμε να τη σεβόμαστε. Να σεβόμαστε και ό,τι θεϊκό υπάρχει, να αγκαλιάζουμε αυτό που μας δίνεται, την ίδια την ύπαρξη, και να είμαστε ευγνώμονες. Πολλές φορές, αν και φαίνομαι εξωστρεφής, έχω περάσει περιόδους όπου ήμουν εντελώς εσωστρεφής, σχεδόν απομονωμένη. Όμως πιστεύω ότι κάθε στιγμή στη ζωή μας συμβαίνει για κάποιο λόγο - για να μας πάει ένα βήμα παραπέρα».

«Ξεκίνησα το θέατρο γιατί ήθελα να με κάνω καλά»

«Έγινα ηθοποιός γιατί, ουσιαστικά, αναγκάστηκα από πολύ μικρή να βγω στο κυνήγι της εργασίας, ώστε η ζωή μας να γίνει κάπως καλύτερη. Μπήκα νωρίς στη σκληρή πραγματικότητα της δουλειάς αν και τότε τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες.

Πριν ασχοληθώ με την υποκριτική και πριν κάνω το παιδί μου, ήμουν έτοιμη να κάνω αίτηση για να ενταχθώ σε μια αποστολή, όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ή κάτι αντίστοιχο, για να προσφέρω βοήθεια. Από μικρή είχα αυτή την εικόνα για τον εαυτό μου: ότι έχω έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να βοηθήσω. Βέβαια, πρώτα πρέπει να βοηθήσουμε τον εαυτό μας. Επειδή ήθελα να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα ότι αυτή την ανάγκη για επικοινωνία μπορούσα να την εκφράσω μέσα από το θέατρο. Ήταν και μια εσωτερική ανάγκη: να μαλακώσω τις γωνίες μου και να επουλώσω τις πληγές μου. Ξεκίνησα το θέατρο γιατί ήθελα να με κάνω καλά. Ωστόσο, όλα ξεκίνησαν πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Στην ουσία μπήκα σε αυτή τη διαδικασία μετά τα 40 μου. Από όλη αυτή την πορεία, με εξαίρεση μία-δύο δουλειές που έχουν χαραχτεί μέσα μου, γιατί με έκαναν να νιώσω μεγαλύτερη ασφάλεια με τον εαυτό μου, ξεκίνησα το θέατρο γιατί ήθελα να θεραπευτώ».

Η γνωριμία με τον Μανούσο Μανουσάκη

«Όταν ήμουν στο πρώτο έτος της δραματικής σχολής, μέσω γνωστών, πήγα να δουλέψω σε παραγωγή του αείμνηστου Σούλη Γεωργιάδη για να μπορέσω να καλύψω τα έξοδά μου. Εκεί συνέβη κάτι απρόσμενο: μια ηθοποιός αποχώρησε από τη σειρά «Φάκελος Αμαζόν» για προσωπικούς λόγους και, ενώ εγώ βρισκόμουν στο set δουλεύοντας στην προεργασία της παραγωγής, ο Σούλης πρότεινε στον Μανούσο Μανουσάκη να με δει.

Η αλήθεια είναι ότι, κοιτάζοντας τον εαυτό μου τότε, δεν είχα καμία επίγνωση του πώς φαινόμουν ή τι εξέπεμπα. Δεν είχα καθαρή εικόνα του εαυτού μου. Εκείνος όμως είδε κάτι σε μένα. Ήμουν πολύ άπειρη υποκριτικά -έκανα δοκιμαστικό με τον Γρηγόρη Βαλτινό και τελικά πήρα τον ρόλο.

Μάλιστα, είχα κάνει πρόταση στην παραγωγή να δουν και άλλους ηθοποιούς, όπως τον Κρατερό Κατσούλη, τον Απόστολο Γκλέτσο, τη Λετίσια Μπουστάκη και την Αθηνά Καμπάκογλου. Ήταν η πρώτη μου φιλική χειρονομία μέσα σε αυτόν τον χώρο και χαίρομαι πολύ που όλοι τους είχαν μια πολύ καλή πορεία.

Έτσι ξεκίνησα, με μεγάλο ντόρο για την εποχή. Δεν ήταν εύκολο -ήταν δύσκολο, γιατί είχα άγνοια, τόσο στη διαχείριση της εικόνας μου όσο και στην ίδια την υποκριτική. Ωστόσο, είχα δίπλα μου ανθρώπους που με αγκάλιασαν με αγάπη. Η Ελένη Χατζηαργύρη μού έδινε πολύτιμες συμβουλές, ενώ η Μαρία Σπυρντζού, που έπαιζε στις «Τρωάδες» στο Εθνικό, ερχόταν μετά την παράσταση, ακόμα και με κορτιζόνη, για να κάνουμε πρόβα, ώστε να μπορέσω να περάσω τις εξετάσεις. Είχα γύρω μου μια μεγάλη αγκαλιά. Παρ’ όλα αυτά, κάποια στιγμή τα πράγματα άλλαξαν, γιατί η δουλειά ήταν πολύ απαιτητική και δεν μπορούσα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου όπως ήθελα.

Μετά τον «Φάκελο Αμαζόν» και τη συμμετοχή μου σε ένα επεισόδιο της «Ανατομίας ενός εγκλήματος» του Πάνου Κοκκινόπουλου, ήρθε το «Τμήμα Ηθών», το οποίο προβλήθηκε για τρία χρόνια. Υπήρξαν καλές και δύσκολες στιγμές -είναι φυσικό, όταν υπάρχει τόσο μεγάλη τριβή. Συνεργάστηκα για πολλά χρόνια με τον Μανούσο Μανουσάκη».

Η γνωριμία με τον επί 26 χρόνια σύζυγο της στο «Τμήμα Ηθών»

«Μετά το «Τμήμα Ηθών» δεν θυμάμαι πολύ καθαρά τι ακολούθησε. Έκανα μία-δύο κωμωδίες που δεν λειτούργησαν ιδιαίτερα και είχα γνωρίσει ήδη τον σύντροφό μου, και για 26 χρόνια σύζυγό μου , μέσα από τη δουλειά. Ήταν σεναριογράφος -είχε γράψει σενάρια για το Τμήμα Ηθών κι εκεί γνωριστήκαμε. Εκείνη την περίοδο ένιωσα την ανάγκη να δώσω λίγο χώρο στον εαυτό μου, για να καταλάβω αν αυτό που κάνω με γιατρεύει πραγματικά. Γιατί, όπως σου είπα, ξεκίνησε από μια πολύ προσωπική ανάγκη.

Όταν ήρθε η μητρότητα στη ζωή της

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος δεν είναι η δουλειά του -τουλάχιστον για μένα αυτό ισχύει. Έτσι, όχι επειδή είχα οικονομική άνεση ή περιουσία, αλλά μέσα από τη δουλειά μας στη διαφήμιση, είχαμε διαφημιστικό γραφείο, μπόρεσα να δώσω στον εαυτό μου τον χρόνο και τον χώρο να δω αν θέλω να συνεχίσω.

Αυτή η περίοδος κράτησε αρκετά, γιατί ήρθε και το παιδί μας. Και μέσα από τη μητρότητα ένιωσα την ανάγκη να κάνω μια βαθιά εσωτερική δουλειά. Ήταν ένας τρόπος να ξορκίσω όσα δύσκολα είχα ζήσει. Δυστυχώς, μαζί με αυτά πέρασαν και κάποιες φοβίες στο παιδί μου, κάτι για το οποίο δεν μπορώ να πω ότι είμαι περήφανη. Ήρθε όμως η στιγμή που ζήτησα ταπεινά συγγνώμη. Ήταν απαραίτητο για να μπορέσω να συνεχίσω, πιο ελεύθερη από το παρελθόν.

Τα πρώτα χρόνια με την κόρη μου ήταν μαγικά, αλλά ταυτόχρονα και γεμάτα φόβο. Έπεσα κι εγώ στην παγίδα του «εμείς», αντί του «εσύ». Παρόλο που είχα διαβάσει όλη τη βιβλιογραφία της Ντολτό, παρόλο που είχα εμπειρία με παιδιά,είχα ομάδες, κάναμε θέατρο και παιχνίδι, η καθημερινότητά μας ήταν πολύ φορτωμένη. Προσπαθούσα να δημιουργήσω ένα περιβάλλον που πίστευα ότι θα της κάνει καλό στο μέλλον. Και τελικά, ακόμα και μέσα από τα σκοτάδια, έρχεται το φως. Γιατί τα παιδιά θυμούνται από πολύ μικρή ηλικία. Ήθελα να της δώσω ό,τι όμορφο είχα ζήσει: επαφή με τη φύση, ελευθερία στο παιχνίδι. Έτσι πορεύτηκα με πολλά λάθη ως μητέρα.

Δεν υπάρχει εγχειρίδιο. Δεν ερχόμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο. Ο καθένας κουβαλά τις δικές του πληγές. Δεν μπορώ να πω ότι απέφυγα δύσκολες καταστάσεις - ιδιαίτερα όταν χάσαμε τον σύζυγό μου και πατέρα της κόρης μου, σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία για εκείνη. Δεν θέλω να το δραματοποιώ. Πιστεύω πολύ στη δύναμή της και είμαι περήφανη για τον άνθρωπο που είναι και για όσα πρεσβεύει - ακόμα κι αν δεν είναι δικά μου. Δεν πιστεύω πια στο «θέλω το παιδί μου να γίνει αυτό ή εκείνο». Αυτό που έχει σημασία είναι η ψυχική και σωματική του υγεία.

Θα σου το πω απλά: τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου ήταν δύο. Τα πρώτα, όταν μικρή, έφτιαξα μόνη μου ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στο δωμάτιο που ζούσα με τη γιαγιά μου στο χωριό- κανείς δεν ασχολιόταν με αυτά τότε. Και τα δεύτερα, πριν από τρία χρόνια, όταν η κόρη μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «Μαμά, θέλω να έρθω σπίτι να κάτσουμε μαζί, να με αγκαλιάσεις και να δούμε μια ταινία».

Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από αυτό. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο πέρα από την αγάπη και την αγκαλιά του παιδιού μου. Θέλω να είμαι εκεί, ό,τι κι αν συμβαίνει. Και δεν με αφορά η κρίση των άλλων, όχι από εγωισμό, αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να κρίνει κανέναν. Ο καθένας οφείλει να δουλεύει με τον εαυτό του, να γίνεται καλύτερος. Να δίνουμε αγάπη και να παραδεχόμαστε ότι δεν τα κάνουμε όλα σωστά».

«Στόχος μου ήταν πάντα η οικογένεια»

«Ο στόχος της ζωής μου ήταν πάντα η οικογένεια. Ήταν συνειδητή επιλογή -μια εσωτερική ανάγκη. Δούλευα, αλλά φρόντιζα να είμαι παρούσα. Μπορούσα να είμαι παρούσα όσες ώρες χρειαζόταν για τις δραστηριότητες της μικρής. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Θαυμάζω βαθιά τις γυναίκες που τα καταφέρνουν όλα αυτά ταυτόχρονα -θέλει τεράστια δύναμη.

Η δική μου επιλογή ήταν να είμαι στον πυρήνα της οικογένειας. Είχε πολλή χαρά, αλλά και πολλές δυσκολίες. Παράλληλα, πάντα θαύμαζα τη γνώση. Ο σύζυγός μου ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη καλλιέργεια. Εγώ ήμουν περισσότερο άνθρωπος της ζωής. Όμως είχα ανάγκη και αυτό το κομμάτι: να μάθω, να εξελιχθώ. Και αυτό με έκανε να θέλω ακόμη περισσότερο να είμαι μέσα στην οικογένεια. Νομίζω ότι, σε έναν βαθμό, το κατάφερα.

Η απώλεια και η αλλαγή στις ισορροπίες

Τη ρωτώ αν άλλαξαν οι ισορροπίες όταν ο σύζυγος της και μπαμπάς της Αριάδνης «έφυγε» από τη ζωή. «Μείναμε δύο έντονες προσωπικότητες, δύο δυνατοί χαρακτήρες, μέσα σε έντονες καταστάσεις. Υπήρχαν στιγμές που μπορούσαν να διαχειριστούν και άλλες που δεν μπορούσαν. Έκανα λάθη - κι εγώ και το παιδί μου. Αν και για ένα παιδί δεν μπορείς εύκολα να μιλήσεις για λάθη. Κάποιοι δρόμοι είναι κοινωνικά αποδεκτοί, όπως όταν κάνεις σπουδές, υπάρχουν «στρωμένες» πορείες. Για μένα, όμως, το σημαντικό είναι τι άνθρωπος γίνεται ο καθένας. Τα παιδιά δεν ενηλικιώνονται πραγματικά πριν τα 25. Οφείλουμε να είμαστε δίπλα τους - είτε μας ταιριάζει το μονοπάτι τους είτε όχι. Είναι το δικό τους κοστούμι. Το δικό σου είναι άλλο».

« Δεν ήταν προτεραιότητά μου να «φτιάξω τη ζωή μου», όπως το εννοεί ο κόσμος»

«Μέσα από αυτή τη διαδρομή έγινα καλύτερος άνθρωπος. Κατάλαβα ξανά ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Υπήρξαν στιγμές που λύγισα πολύ. Για να είσαι όμως πραγματικά δίπλα σε έναν άνθρωπο, χρειάζεται αφοσίωση. Και εγώ δεν μπορούσα να συμπορευτώ με κάποιον άλλον, έχοντας να διαχειριστώ τόσο απαιτητικές καταστάσεις μέσα στην οικογένεια. Έτσι, δεν ήταν προτεραιότητά μου να «φτιάξω τη ζωή μου», όπως το εννοεί ο κόσμος. Τη ζωή μου την έζησα μέσα στον πυρήνα της οικογένειας. Δεν νιώθω ότι μου λείπει κάτι. Κάποιες φορές έχω ανάγκη την απομόνωση, άλλες είμαι εξωστρεφής.

Έχω, όμως, και μια αγκαλιά ανθρώπων που στάθηκαν δίπλα μου και τους ευγνωμονώ. Και νιώθω ευλογημένη, γιατί από τα 19 μου χρόνια έχω και ένα πνευματικό στήριγμα, μια σχέση που με κρατά σε ισορροπία. Συνάντησα ανθρώπους που με βοήθησαν και με στήριξαν και νιώθω πολύ καλά μέσα σε αυτό. Ήταν μια δύσκολη επιλογή, ίσως να υπήρχαν πιο εύκολες, αλλά όχι, δεν ήταν κάρμα, όπως λένε. Δεν πιστεύω ότι είναι κάρμα, είναι η επιλογή μου. Θα αναρωτηθείς κάποιος δηλαδή διαλέγεις τη δυσκολία; Πιθανόν αυτό να είναι και το σχέδιο του Θεού για μένα, να εξελιχθώ μέσα από αυτό».

«Απολαμβάνω να πηγαίνω στα live της κόρης μου. Η μεγαλύτερη μου χαρά είναι να είμαι μαζί της»

«Τι απολαμβάνω να κάνω με την κόρη μου; Εγώ, εννοείται, να την αγκαλιάζω. Από εκεί και πέρα, ό,τι της αρέσει και την ευχαριστεί, το ακολουθώ. Μπορώ να κάνω τα πάντα μαζί της. Πηγαίνω στα live της. Από πολύ μικρή είχε σχέση με τη μουσική -ξεκίνησε με κλασική και στη συνέχεια θέλησε να χαράξει τη δική της πορεία, εκφράζοντας τον δικό της ψυχικό κόσμο. Να σου πω την αλήθεια, ακούω ΛΕΞ από τότε που η Αριάδνη ήταν 11 ετών και το έχω αγαπήσει όλο αυτό. Όποια κι αν είναι η επιλογή της, αν τη βλέπω να χαμογελά, την ακολουθώ μέχρι τέλους. Πηγαίνω κι εγώ στα live, μαζί με τα παιδιά. Χαίρομαι όταν μου λέει «έλα».

Είναι επίσης αθλήτρια, κάνει muay thai, και πήρε ασημένιο μετάλλιο. Για μένα είναι σαν να πήρε δεκάδες χρυσά, γιατί μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, αφήνοντας πίσω δύσκολες συνθήκες, κατάφερε τόσα πολλά. Με μαθαίνει κι εμένα - γίνομαι κι εγώ μαχήτρια μαζί της. Τη βλέπω να παλεύει σε προσωπικό επίπεδο και παίρνω δύναμη. Είμαι εκεί σε ό,τι με χρειαστεί. Απολαμβάνω τα πάντα, γιατί η μεγαλύτερη χαρά μου είναι απλώς να είμαι μαζί της. Λάμπω όταν μου λέει «πάμε για καφέ». Και όταν την ακούω στενοχωρημένη - εκεί δεν είναι καθόλου εύκολο.

Είμαστε δύο δυνατές προσωπικότητες και η σχέση μας δεν είναι απλώς τρυφερή, έχει βάθος και ένταση. Είμαι ευτυχισμένη όταν είναι η κόρη μου ευτυχισμένη»

Η θεατρική παράσταση

Στις 9 Ιουνίου ανεβαίνει η παράταση «Οι Ρήτερος» του Χριστόφορου Χριστοφή στο Παλαιό Πανεπιστήμιο στην Πλάκα για περιορισμένο αριθμό. «Πρόκειται για ένα έργο που έχω αγαπήσει και στο οποίο έχω επιμείνει, γιατί κάθε ρόλος έχει κάτι ουσιαστικό να πει για τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αγγίζει ζητήματα όπως η ματαιοδοξία, η μοναξιά, η θέληση, τα σκοτάδια μας, οι ανεκπλήρωτοι ή ανείπωτοι έρωτες, αλλά και το πώς φτάνουμε στην κάθαρση. Κάποιες φορές, η λύτρωση έρχεται μέσα από βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις. Είναι ένα έργο λόγου, με έντονη ιστορική διάσταση, που παρουσιάζεται σε έναν χώρο με ιδιαίτερη ενέργεια.

Θα το χαρακτήριζα θεατρικό θρίλερ με κωμικά στοιχεία και ανατροπές. Η ηρωίδα που υποδύομαι βρίσκεται σε μια κατάσταση απομόνωσης. Παρόλο που δεν έχουμε κοινά στοιχεία, έχει αυτή την ανάγκη να φροντίζει, να λύνει καταστάσεις, να βρίσκει διεξόδους. Η διαδρομή της περνά μέσα από σκληρότητα, ανείπωτα συναισθήματα και ξεσπάσματα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, γίνεται ένας άνθρωπος που «καθαρίζει» το σκοτάδι που μπορεί να υπάρχει στις ανθρώπινες σχέσεις.

Με ρωτάς τι πήρα από το έργο ε; Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα κείμενα του Χριστοφή. Ως ηθοποιός, αυτό που πήρα είναι η δυνατότητα να διαχειριστώ μια νέα υποκριτική συνθήκη -κάτι που τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερο από τους νεότερους ηθοποιούς. Για μένα ήταν μια πρόκληση να παντρέψω τα πιο κλασικά στοιχεία που κουβαλάω με μια πιο σύγχρονη, φρέσκια προσέγγιση. Ήταν μια ουσιαστική άσκηση στο υποκριτικό επίπεδο.

Υπάρχουν και κάποια στοιχεία του έργου που αγγίζουν προσωπικές μου πλευρές, δεν θα ήθελα να τα αποκαλύψω, αλλά είναι βαθιά λυτρωτικά για μένα».

Info Παίζουν: Βερόνικα Αργέντζη, Δημήτρης Ραφαήλος, Θάνος Τριανταφύλλου

Τρίτη 9 έως Κυριακή 14 Ιουνίου | 21:00
Παλαιό Πανεπιστήμιο
(Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών)