Τι λέει η Ψυχολογία για τους ανθρώπους που δεν νιώθουν ποτέ αρκετοί
Η αίσθηση ότι ποτέ δεν φτάνουμε στο επίπεδο που θα θέλαμε μπορεί να προκαλέσει άγχος και κόπωση. Η ψυχολογία εξηγεί τι κρύβεται πίσω από αυτό και πώς μπορούμε να μάθουμε να εκτιμούμε τον εαυτό μας.
Η εμπειρία του να λαμβάνουμε μια αναγνώριση ή μια προαγωγή και να μην μένουμε ικανοποιημένοι είναι κοινή. Σύμφωνα με τη Σιλβίνα Πέρες Ζαμπόν, διδάκτορα ψυχολογίας και κλινική εκπρόσωπο της Clearly, αυτό το μοτίβο εμφανίζεται συχνότερα απ’ ό,τι πολλοί φαντάζονται. «Ανεξάρτητα από τα επιτεύγματα, η ικανοποίηση είναι σύντομη και σύντομα εμφανίζεται η αίσθηση ότι δεν είναι ποτέ αρκετό», λέει στο ισπανικό Hola.
Η ψυχολογική βάση αυτής της αίσθησης συνδέεται με τον τρόπο που συνηθίζουμε γρήγορα τα καλά πράγματα. Η διαδικασία αυτή, γνωστή ως ηδονική προσαρμογή, σημαίνει ότι αυτό που μας έκανε χαρούμενους χθες, σήμερα θεωρείται φυσιολογικό. Στην εποχή της συνεχούς σύγκρισης μέσω των social media, η αίσθηση ότι πάντα υπάρχει κάποιος πιο επιτυχημένος ή πιο χαρούμενος ενισχύεται, εξηγεί η ειδικός.
Τι σημαίνει όταν κάποιος δεν νιώθει ποτέ αρκετός
Η απαιτητικότητα από τον εαυτό μας και η τελειομανία κάνουν ακόμη πιο δύσκολη την ικανοποίηση από τα επιτεύγματα.
«Όταν συνδυάζονται αυτά τα χαρακτηριστικά με τη συνεχή σύγκριση, κανένα επίτευγμα δεν φαίνεται αρκετό», αναφέρει η Σιλβίνα Πέρες Ζαμπόν. Το αποτέλεσμα είναι συχνά εισβολή αρνητικών σκέψεων για το τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει καλύτερα, συνοδευόμενες από αισθήματα ματαιότητας ή αδυναμίας που οδηγούν σε απογοήτευση.
Αν και η κοινωνία προβάλλει την αξία της συνεχούς απόδοσης, η ειδικός υπενθυμίζει ότι η προσωπική επιτυχία εξαρτάται από το πλαίσιο στο οποίο ζούμε. Όταν η εξωτερική αναγνώριση γίνεται κύρια πηγή αυτοεκτίμησης, κάθε επίτευγμα δίνει μόνο προσωρινή ανακούφιση πριν εμφανιστεί ο επόμενος στόχος.
Η μόνιμη αίσθηση ότι δεν είμαστε αρκετοί έχει συναισθηματικές επιπτώσεις. Συχνά κρύβεται από ντροπή, δημιουργώντας σιωπηλή δυσφορία. «Η διαρκής δυσαρέσκεια παράγει άγχος, στρες και ψυχική κόπωση ακόμη και σε ανθρώπους που φαίνονται επιτυχημένοι και δραστήριοι», εξηγεί η Σιλβίνα Πέρες Ζαμπόν. Η συνεχής εστίαση στο τι λείπει δυσκολεύει την απόλαυση του παρόντος και διαμορφώνει αρνητική εικόνα του εαυτού.
Η μακροχρόνια διατήρηση αυτού του μοτίβου οδηγεί σε συναισθηματική εξουθένωση και burnout. Η ειδικός προσθέτει: «Η κινητοποίηση γίνεται ένταση και όχι απόλαυση και εμφανίζεται ενοχή για το ότι δεν κάνουμε αρκετά ή δεν είμαστε αρκετά καλοί».
Πώς μπορούμε να μειώσουμε αυτή την αίσθηση
Υπάρχουν όμως στρατηγικές για να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση και να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο. Η Σιλβίνα Πέρες Ζαμπόν προτείνει: αλλαγή στη σχέση με τις εμπειρίες, εκπαίδευση της προσοχής στο παρόν μέσω mindfulness ή συνειδητών παύσεων, απόλαυση των όσων έχουμε, αξιολόγηση των κριτηρίων με τα οποία κρίνουμε τον εαυτό μας, γιορτή μικρών επιτευγμάτων και πρακτική αυτοσυμπόνιας, αποδοχή των δύσκολων ή σταθερών περιόδων χωρίς βιασύνη.
Η κεντρική ιδέα είναι να ασκήσουμε συνειδητή εκτίμηση για τον εαυτό μας. Στοχασμός και αναγνώριση των όποιων επιτευγμάτων βοηθούν όχι μόνο να μειωθεί η πίεση αλλά και να τεθούν μεγαλύτεροι και πιο ουσιαστικοί στόχοι μακροπρόθεσμα.
