Τι σημαίνει όταν κάποιος αγγίζει τα μαλλιά του ενώ μιλάει, σύμφωνα με την Ψυχολογία
Το να αγγίζει κάποιος τα μαλλιά του ενώ μιλάει είναι μια κίνηση τόσο συνηθισμένη που σύμφωνα με την ψυχολογία μπορεί να αποκαλύψει πολλά για ένα άτομο.
Η ψυχολογία την μελετά ως μέρος της γλώσσας του σώματος, καθώς μπορεί να αποτελεί μια ασυνείδητη ένδειξη των συναισθημάτων ή των σκέψεων ενός ατόμου. Αν και μπορεί να μοιάζει με ένα απλό νεύμα ή συνήθεια, η σημασία της διαφέρει ανάλογα με το πλαίσιο. Σύμφωνα με ειδικούς, στην εξωλεκτική επικοινωνία, αυτή η κίνηση μπορεί να σχετίζεται με συναισθήματα όπως είναι το άγχος, η αμηχανία ή ακόμη και η έλξη προς κάποιον άλλο.
Όσα δηλώνει αυτή η κίνηση
Συχνά, η κίνηση αυτή εκφράζει νευρικότητα ή στρες, καθώς αποτελεί έναν ασυνείδητο τρόπο απελευθέρωσης της έντασης που υπάρχει μέσα μας. Μπορεί επίσης να χρησιμεύει ως μέσο αναζήτησης ασφάλειας, αφού ορισμένα άτομα ηρεμούν αγγίζοντας τα μαλλιά τους. Σε άλλες περιπτώσεις, πρόκειται απλώς για μια επαναλαμβανόμενη συνήθεια χωρίς κάποιο συναισθηματικό υπόβαθρο. Όταν συμβαίνει σε ένα πλαίσιο ερωτικού ενδιαφέροντος ή φλερτ, το να πιάνουμε τα μαλλιά μας μπορεί να αποτελεί ένδειξη έλξης, ενώ κάποιες άλλες φορές μπορεί να υποδηλώνει έλλειψη συγκέντρωσης ή και πλήξη.
Η ερμηνεία αυτού του σημαδιού λοιπόν δεν γίνεται ποτέ να είναι απόλυτη. Για να κατανοηθεί σωστά, χρειάζεται παρατήρηση κι άλλων κινήσεων του σώματος, του περιβάλλοντος και της προσωπικότητας του ατόμου. Επιπλέον, το χρώμα των μαλλιών επηρεάζει επίσης την κοινωνική αντίληψη, αν και δεν καθορίζει πραγματικά χαρακτηριστικά και συνήθως πρόκειται για κάτι στερεοτυπικό. Για παράδειγμα, τα ξανθά μαλλιά συνδέονται συχνά με φιλικότητα ή νεανικότητα, τα καστανά με σταθερότητα, τα μαύρα με μυστήριο και επαγγελματισμό, ενώ τα κόκκινα συνήθως εκφράζουν πρωτοτυπία ή επαναστατικότητα.
Αυτές οι ιδέες λοιπόν, βασίζονται σε πολιτισμικά στερεότυπα και όχι σε επιστημονικά δεδομένα ή στην πραγματικότητα. Ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα μαλλιά, είτε πρόκειται για το χρώμα τους είτε για το πώς τα αγγίζουμε, αποκαλύπτει περισσότερο τις κοινωνικές προσδοκίες και τις αντιλήψεις του περιβάλλοντος παρά τα πραγματικά χαρακτηριστικά του ατόμου.
